Tibetan
བར་དུ་མ་བྱས་ཏེ་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་བ་ཤ་སྟག་ཡིན་པ་དང་། དེ་ནས་མ་བྱས་པའི་དྲིན་དྲན་དགོས་ཏེ། དང་པོ་ལུས་བསྐྱེད་པའི་དྲིན། གཉིས་པ་སྲོག་བྱིན་པའི་དྲིན། གསུམ་པ་ཡོ་བྱད་བསྟབས་པའི་དྲིན། བཞི་པ་འཇིག་རྟེན་བསྟན་པའི་དྲིན་དང་བཞི་པོ་རྣམས་དྲན། དེ་ནས་དྲིན་གཟོ་འདོད་ཀྱི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་དེ། སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་འདོད་རྒྱུ་བདེ་བ་འདོད་ཀྱང་བདེ་བའི་རྒྱུ་དགེ་བ་དང་ཡང་དག་པའི་ལམ་སྒྲུབ་ནི་མི་ཤེས། སྟོན་པ་པོ་ནི་མེད། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་བཀའ་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་བ སྒྲུབ། བདེ་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་མཐོ་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་ནས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་ནི་མི་ལྡན། སྡུག་བསྔལ་ནི་མི་འདོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྲས་བུ་སྲིད་པ་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་དངོས་སུ་གནོད། ཀུན་འབྱུང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱུད་དེ་གནོད་པའི་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་ཐམས་ཅད་མའི་ཡུལ་དུ་སྙོམས་པ་བཏང་སྙོམས་དང་། བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་དམིགས་ནས་བདེ་བ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་ལྡན་པར་འདོད་པའི་བྱམས་པ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་པོ་དང་བྲལ་པར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ། ངེད་མ་བུ་གཉིས་ཡིན་པས་མའི་སྐྱིད་སྡུག་ལ་བུས་ལྟ་དགོས་ན། དེ་ལྟར་བལྟ་མ་དགོས་པར་མ་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་བདེ་བ་རེ་རྙེད་པ་ལ་མི་དགའ་བར་ཕྲག་དོག་བྱེད་པའི་ཐབས་མེད་དེ་དགའ་བར་བལྟ་དགོས་པར་བལྟ་མེད་ཐབས་མེད་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་ཞིང་དགའ་བ་བསྒོམ་པ་སྟེ་ཚད་མེད་བཞི་པོ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་པོའི་མར་ཤེས་དྲིན་དྲན་ཐམས་ཅད་ལ་ཚང་བ་རེ་བསྒོམ་དགོས། དེས་ན་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་ངའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། དཔེར་ན་ངའི་མགོ་ན་བ་ན་ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། མགྲིན་པ་ན་བ་ན་ལྷ་མིན། སྙིང་གཟེར་བ་ན་མིའི་སྡུག་བསྔལ། ལྟོ་བ་སོགས་སྨད་ན་བ་ན་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། རྐང་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལག་པས་བསལ་དགོས་པ་བཞིན། སེམས་ཅན་གྱིས་འདོད་རྒྱུ་བདེ་བ་འདོད་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ་ཡིན་པ་ལ། ཞེ་འདོད་དང་ལག་ལེན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་ལོང་བ་བཤེས་མེད་ཐང་སྟོང་དུ་འཁྱམས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། ང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བླ་མ་དང་ཆོས་དང་མཇལ་བས། ངས་ཁེ་ཉེན་ཤེས་པས། དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག བྲལ་ན་ཅི་མ་རུང་། བྲལ
Chinese
完全是不断地以恩德养育，然后要忆念未作之恩。第一是生育身体之恩，第二是给予生命之恩，第三是给予资具之恩，第四是开示世间之恩，要忆念这四种恩德。然后生起想要报恩的念头，那些有情想要安乐，却不知修持安乐之因的善法和正道，没有导师，不按照善知识的教言如法修持，不具备安乐之果，从人天之乐的增上生到圆满正等觉之间的所有安乐都不具备。不想要痛苦，却被痛苦之果，有寂三界轮回的三苦真实损害。以俱生业和烦恼二者间接损害的那些有情为对境，一切有情都如母亲一般，修持平等舍，以不具备安乐者为对境，生起愿他们具备安乐因果二者的慈爱心，以具有痛苦因果二者为对境，生起愿他们脱离痛苦因果二者的悲心。我们母子二人，儿子应该关心母亲的苦乐，如果不这样，反而对母亲有情各自获得安乐不高兴而生起嫉妒，这是不可能的，必须高兴地看待，必须无可奈何地看待并修持欢喜，也就是四无量，连同平等和之后二者，对母亲的认识、忆念恩德全部圆满地修持。因此，那些有情的痛苦就是我的痛苦。例如，我头痛就是天人的痛苦，喉咙痛就是非天，心痛就是人的痛苦，肚子等下身疼痛就是三恶道有情的痛苦。因此，痛苦是应该消除的，就像脚的痛苦需要用手消除一样。有情想要安乐不想要痛苦，但是希求和行为却颠倒错乱，就像瞎子没有朋友在空旷的荒野中游荡一样。我因为遇到了大乘的喇嘛和佛法，所以我知道利害关系。愿他们脱离痛苦因果二者，脱离该有多好啊，脱离。
English
It is entirely about being cared for with kindness without interruption. Then, one must remember the kindness that has not been done. First, the kindness of giving birth to the body. Second, the kindness of giving life. Third, the kindness of providing resources. Fourth, the kindness of showing the world, and remember these four kindnesses. Then, generate the thought of wanting to repay the kindness. Those sentient beings desire happiness, but they do not know how to cultivate the cause of happiness, which is virtue and the right path. There is no teacher. They do not practice according to the instructions of a virtuous spiritual friend. They do not possess the fruit of happiness, from the happiness of gods and humans in higher realms to all the happiness up to perfect Buddhahood. They do not want suffering, but they are actually harmed by the three sufferings of the three realms of existence, which are the result of suffering. Focusing on those sentient beings who are indirectly harmed by the two, origin and karma and afflictions, cultivate equanimity, considering all beings as mothers. Focusing on those who do not possess happiness, generate loving-kindness, wishing them to possess both the cause and effect of happiness. Focusing on those who possess both the cause and effect of suffering, generate compassion, wishing them to be free from both the cause and effect of suffering. Since we are mother and child, the child should care about the mother's happiness and suffering. If not, it is impossible to be unhappy and jealous when the mother sentient beings each attain happiness. One must look at it with joy, and one must inevitably look at it and cultivate joy. That is, the four immeasurables, together with equanimity and the latter two, should be cultivated with the complete understanding of the mother, remembering the kindness. Therefore, the suffering of those sentient beings is my suffering. For example, if I have a headache, it is the suffering of the gods. If I have a sore throat, it is the suffering of the asuras. If I have a heartache, it is the suffering of humans. If I have a stomachache or pain in my lower body, it is the suffering of sentient beings in the three lower realms. Therefore, suffering should be eliminated, just as the suffering of the feet needs to be eliminated by the hands. Sentient beings want happiness and do not want suffering, but their desires and actions are reversed, like a blind person wandering in an empty wilderness without a friend. Because I have encountered the Mahayana lama and the Dharma, I know the advantages and disadvantages. May they be free from both the cause and effect of suffering. How wonderful it would be if they were free, free.
Tibetan
་བ་ཞིག་བདག་ངས་བྱ། བྲལ་བ་ཞིག་དཀོན་མཆོག་ལ་གསོལ་བ་འདེབས། དེ་ལྟར་བསམ་པས་ཡིན་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལྷན་བསལ་བྱེད། སྦྱོར་བས་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་ལྷན་བསལ་བྱེད་དགོས། དེ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་མགོ་ན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་གི་སེམས་ན་བ་ཞིག་དགོས། སྦྱོར་བས་ཡིན་ན། དཔེར་ན་ཁ་བ་ཞིག་གི་ནང་ནས་འགྲོ་བ་ལ་རང་ལ་ལྷམ་ཞིག་ཡོད་གཞན་པ་དེ་ལ་མེད་ན་ལྷམ་ཡ་ལྷམ་ཡ་བྱས་ནས་འགྲོ་ནུས་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ནི་རྐང་ཡ་གཉིས་ཀྱིས་སྡུག་ལྷན་མྱོང་བྱེད། རྐང་ཡ་གཉིས་ཀྱིས་བདེ་བ་ལྷན་མྱོང་བྱེད་པ་ཡིན། དེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ངས་བ སྒྲུབ་དགོས། སྡུག་བསྔལ་ངས་བསལ་དགོས། ངས་བལྟ་མ་དགོས་པར་རང་རང་གི་བདེ་བ་མྱོང་བ་འདི། དཔེར་ན་ངའི་བུ་ཆུང་བ་དེས་མངོན་མཐོའི་བདེ་བ་མྱོང་། འབྲིང་བས་ཉན་རང་གི་བདེ་བ་མྱོང་། ཆེ་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བ་མྱོང་བ་ལ་བདག་གིས་འབད་མ་དགོས་རྩོལ་མ་དགོས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་བདེ་བའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ། རྒྱུ་དད་སོགས་ཐོབ་པ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་དགོས། འདི་ལྟ་བུའི་བདེ་སྐྱིད་འདི་མ་ཉམས་མ་གོད་པར་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་སྟེ་བསམ་པའི་ངོས་ནས་དེ་ལྟར་དགའ་བ་བསྒོམ། སྦྱོར་བའི་ངོས་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བདེ་བ་ལྷན་སྒྲུབ་བྱེད་དགོས། དེ་ལྟར་རྒྱས་པར་བྱེད་ན་ཚད་མེད་བཞི་ཚང་པའམ། བསྡུ་ན་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སམ། ཡང་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་གཅིག་པུ་བསྒོམ། དེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་འཁོར་གསུམ་པོ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དཔྱད་སྟོང་གི་ངེས་ཤེས་དྲངས། མདོར་ན་ཨ་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། སྐྱིད་ན་སྐྱ་ཀ་ཁྲ་མཉམ། སྡུག་ན་ཕོ་རོག་ནག་མཉམ་ཞིག་དགོས་ཏེ། བདེ་བ་ལྷན་སྒྲུབ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྷན་བསལ་བྱེད་དགོས་གསུངས། བདག་གཞན་མཉམ་པ་འདི་ལམ་གྱི་དུས་སུ་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀས་མཉམ་པ་དང་། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་བདག་གཞན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཡིན། དེས་ན་བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་མཉམ། སྟོང་པ་སྣང་བའི་ངོས་ནས་མཉམ། ཀུན་རྫོབ་སྣང་བའི་ངོས་ནས་མཉམ། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་སྒོ་ནས་མཉམ་པ་ནི་མདོ་ལུགས་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པ་ཡིན། བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་ལེགས་པར་གོམས་པ་ན། བདག་གཞན་བརྗེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་དགོས། བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ལ་ཐུག་ཚེ། ཨ་བུའི་ཞལ་ནས་དཔེར་ན་ཕྱུག་རྫི་མང
Chinese
一个病痛由我来承担，一个解脱向三宝祈请。如果这样用心思考，就能一同消除自己和他人的痛苦。如果付诸行动，就必须一同消除痛苦。这就是说，如果众生头痛，菩萨自己的心也应该感到疼痛。如果付诸行动，例如在雪地里行走，如果自己有鞋子而别人没有，就需要一只鞋子给别人一只鞋子自己穿，这样才能行走。这样两只脚一同感受痛苦，两只脚一同感受快乐。因此，我必须成办众生的安乐，我必须消除众生的痛苦。不要只是看着，各自体验各自的安乐。例如，我的小儿子体验增上的安乐，二儿子体验声闻缘觉的安乐，大儿子体验佛的安乐，我不需要努力不需要勤奋，就能体验到众生安乐的果实，对此修习欢喜。对于获得财富等修习欢喜。像这样的安乐，如果不衰退不损坏，越来越增长该多好啊，从心底里这样修习欢喜。从行动上也要这样一同成办安乐。如果这样扩展开来，就是修习圆满四无量心，如果收摄起来，就是修习慈悲二者，或者仅仅修习脱离痛苦之愿的悲心。这是世俗菩提心。胜义菩提心则是引生对三轮显现而自性空性的空性正见。总之，阿布仁波切说：“快乐时像花喜鹊一样，痛苦时像乌鸦一样。”意思是说，要一同成办安乐，一同消除痛苦。这种自他平等，在道位时，要从思想和行动两方面平等对待，在果位时，是证悟自他一切法平等性的方法。因此，自他一切从法性空性的角度是平等的，从空性显现的角度是平等的，从世俗显现的角度是平等的，从显空双运的角度是平等的，这是修习显宗的平等性之义。当自他平等性得到良好串习后，就要修习自他交换的菩提心。当谈到自他交换时，阿布说，例如牧羊人
English
I will take on a sickness, and I will pray to the Three Jewels for a liberation. If you think like this, you can eliminate the suffering of yourself and others together. If you put it into action, you must eliminate suffering together. That is to say, if sentient beings have a headache, the Bodhisattva's own heart should also feel pain. If you put it into action, for example, when walking in the snow, if you have shoes and others don't, you need to give one shoe to others and wear one shoe yourself, so that you can walk. In this way, both feet experience suffering together, and both feet experience happiness together. Therefore, I must accomplish the happiness of sentient beings, and I must eliminate the suffering of sentient beings. Don't just watch, each experiencing their own happiness. For example, my youngest son experiences the happiness of higher realms, the second son experiences the happiness of Hearers and Solitary Realizers, and the eldest son experiences the happiness of the Buddha. I don't need to work hard or be diligent to experience the fruit of sentient beings' happiness, and I cultivate joy in this. I cultivate joy in obtaining wealth and so on. How wonderful it would be if this kind of happiness did not decline or be damaged, but grew more and more. From the bottom of my heart, I cultivate joy in this way. In terms of action, I must also accomplish happiness together in this way. If you expand it in this way, you are practicing the complete Four Immeasurables, and if you condense it, you are practicing the two, loving-kindness and compassion, or just practicing the compassion of wishing to be free from suffering. This is the relative Bodhicitta. The ultimate Bodhicitta is to generate the correct view of emptiness, in which the three spheres appear but are empty of inherent existence. In short, Abu Rinpoche said, "Happy like a magpie, sad like a black crow." It means that we must accomplish happiness together and eliminate suffering together. This equality of self and others, in the stage of the path, must be treated equally in terms of both thought and action, and in the stage of the result, it is the method of realizing the equality of all phenomena of self and others. Therefore, all self and others are equal from the point of view of the emptiness of Dharma nature, equal from the point of view of emptiness appearing, equal from the point of view of relative appearance, and equal from the point of view of the union of appearance and emptiness. This is the meaning of practicing the equality of the Sutra tradition. When the equality of self and others is well practiced, one must practice the Bodhicitta of exchanging self and others. When it comes to exchanging self and others, Abu said, for example, a shepherd