Tibetan
ང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོད་ན་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ལ་དེས་ཆོག་ལ། མེད་ན་ཐབས་ཆག་པའི་ས་བོན་ཞེས་པ་ལ། རང་བཞིན་གནས་རིག་དང་། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་དེ་ཡིན། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་ལ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་རྒྱུ་དང་། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་རྐྱེན་ཡིན་པས་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ནས་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་མིང་དོན་གནས་འགྱུར་བའི་ཕན་ཡོན་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བ་བཟའ་ཤིང་གི་འབྲས་བུའི་དཔེའི་ཕན་ཡོན། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་བདེ་འབྲས་ལན་གཅིག་མྱོང་སྟེ་ཟད་པ་ཆུ་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕན་ཡོན། ཕན་ཡོན་གསུམ་པོ་དཔེར་ན། མར་མེ་རྡོག་པོ་གཅིག་ལྟ་བུ་ལས་མ་མཆོད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་དམིགས་ནས་མཆོད་ན། ཡར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲངས་དང་། མར་སེམས་ཅན་གྱི་གྲངས་ཀྱིས་དགེ་རྩ་གོང་ནས་གོང་འཕེལ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ངེས་པའི་སྡིག་པ་མཚམས་མེད་ཀྱི་ལས་བསགས་པ་ཞིག་གི་རྒྱུད་ལ་རིན་པོ་ཆེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་སྐྱེས་ན་ངན་སོང་དུ་དར་གྱི་ཕོ་ལོང་བརྡབ་པ་ཙམ་ལས་འགྲོ་མི་དགོས་པ་དང་། མ་ངེས་པའི་སྡིག་པ་མི་བསད་རྟ་སྒྲིལ། ཁང་མེ་རོ་དུད་སྤྲད་པ་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་དུས་མཐའི་མེས་རྩྭ་སྦུར་བསྲེགས་པ་ལྟར་འཇོམས་པ་དང་། དེས་ན་ལས་ཉོན་གྱི་སྒྲིབ་པ་དྲུང་ནས་འབྱིན་པ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མཐར་འབྱིན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་རྒྱས་པར་ཕལ་པོ་ཆེའི་མདོ་ལྟར་དང་། འབྲིང་སྤྱོད་འཇུག་ལེའུ་དང་པོའམ། བསྡུ་ན་བྱམས་པས། ངན་འགྲོའི་ལམ་ལས་བཟློག་བགྱིད་ཅིང་། །མཐོ་རིས་ལམ་ནི་རབ་སྟོན་པ། །རྒ་ཤི་མེད་པར་འདྲེན་བགྱིད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་ཉམས་ཤིང་རྩ་ལྟུང་སོགས་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་སུ་དང་པོ་མགོ་དང་། མཇུག་རང་གཞན་དགའ་བ་བསྒོམ་པའི་མགོ་རྣམས་སུ་དྲན་དགོས། ད་ནི་སྐྱེས་པ་ཉམས་པ་མེད་པ་དང་མི་ཉམས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཐབས་ལ། སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་དང་། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྐྱེས་པ་མི་ཉམས་པའི་ཐབས་ལ་སྨོན་པའི
Chinese
如果具有菩提心，那么修持菩提就足够了。如果没有，那就是失败的种子。其中有自性住种姓和增长种姓两种。第一种是所有众生相续中都存在的如来藏智慧。增长种姓是世俗菩提心。这二者对于成佛来说，自性住种姓是因，增长种姓是缘，所以像是种子一样。像这样的心在相续中生起后，如前所述，名义转变的利益，所有善根都转为大乘，就像食用树的果实一样的利益。没有被菩提心摄持的所有善根，只能一次性享受安乐的果报就耗尽了，就像水生植物的果实一样，这是卓越的利益。这三种利益例如，即使不供养一小块酥油灯，如果以成佛为目标而供养，那么向上，佛的功德的数量和向下，众生的数量都会使善根越来越增长。如果一个造了决定性的罪业，即五无间罪的人的相续中生起了珍贵的菩提心，那么就不会堕入恶趣，就像把丝绸的口袋摔在地上一样。对于不确定的罪业，如杀人、捆马、房屋失火后把灰烬和烟尘交给别人等所有罪业，在菩提心于相续中生起的瞬间，就像末劫之火焚烧草丛一样被摧毁。因此，它能从根本上拔除业和烦恼的障碍，彻底去除所知障。因此，像这样的利益，广说如《华严经》，中等如《入行论》第一品，简略如弥勒菩萨所说：『能遮恶趣道，善显高升路，亦导无老死，敬礼菩提心。』因此，如果时时忆念菩提心的利益，就不会退失菩提心，也不会发生根本堕罪等，为了这个目的，首先在开头和结尾都要忆念观修自他皆欢喜。现在，对于已经生起的菩提心不退失，并且越来越增长的方法，有愿菩提心的学处和行菩提心的学处两种。首先，对于已经生起的菩提心不退失的方法，就是愿菩提心的
English
If one has Bodhicitta, that is sufficient for practicing Bodhi. If not, it is called a failed seed. Among these, there are two types: the naturally abiding lineage and the expanding lineage. The first is the wisdom of the Tathagatagarbha that exists in the continuum of all sentient beings. The expanding lineage is the conventional Bodhicitta. For attaining Buddhahood, the naturally abiding lineage is the cause, and the expanding lineage is the condition, so it is like a seed. When such a mind arises in the continuum, as mentioned above, the benefit of the transformation of name and meaning is that all virtuous roots are transformed into the Mahayana, like the benefit of the fruit of an edible tree. All virtuous roots not grasped by Bodhicitta are exhausted after experiencing the fruit of happiness only once, like the fruit of an aquatic plant, which is an extraordinary benefit. These three benefits are like this: even if one does not offer a small piece of butter lamp, if one offers it with the aim of attaining Buddhahood, then upwards, the number of qualities of the Buddha, and downwards, the number of sentient beings, will cause the virtuous roots to increase more and more. If the precious Bodhicitta arises in the continuum of someone who has accumulated definite sins, i.e., the five heinous crimes, then one will not need to go to the lower realms, just like dropping a silk bag on the ground. For indefinite sins, such as killing people, hobbling horses, handing over ashes and smoke after a house fire, all sins are destroyed in the instant that Bodhicitta arises in the continuum, like the fire at the end of an eon burning a clump of grass. Therefore, it uproots the obscurations of karma and afflictions, and completely removes the obscurations of knowledge. Therefore, such benefits are extensively described in the Avatamsaka Sutra, moderately in the first chapter of the Bodhicharyavatara, or briefly as stated by Maitreya: 'It averts the path of evil destinies, clearly shows the path of higher realms, and also leads to the absence of old age and death. I prostrate to Bodhicitta.' Therefore, if one remembers the benefits of Bodhicitta at all times and in all ways, one will not lose Bodhicitta, and fundamental downfalls, etc., will not occur. For this purpose, one must remember to cultivate joy for oneself and others at the beginning and end. Now, for the method of not losing the Bodhicitta that has already arisen, and for it to increase more and more, there are two types of training: the training of aspirational Bodhicitta and the training of engaging Bodhicitta. First, for the method of not losing the Bodhicitta that has already arisen, there is the aspirational
Tibetan
་སེམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་བདག་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་དང་དེའི་གྲོགས་ཁོང་ཁྲོ་གཉིས་པོ་འདི་ཡིན་ལ། འདི་གཉིས་ཀས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉམས་པ་དང་མི་འཕེལ་བར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་ཉམས་ན། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེའི་ཟུར་གཉིས་པོ་གང་ཉམས་ན་དཔེར་ན་སྡོང་པོའི་རྩ་བ་བཅད་པ་ན་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཤུགས་ལ་འགྱེལ་བ་དང་འདྲ་བས་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་ཚར་ནས་ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་གཞན་མ་ཉམས་ཀྱང་མི་ཕན། རྩ་བ་ཉམས་ན་གསོ་དཀའ་ལ་ཡན་ལག་ཉམས་ན་གསོ་སླ། དེ་ལ་ཟུར་གཉིས་པོ་ཇི་ལྟར་ཉམས་ན། སེམས་ཅན་བློས་བཏང་དང་། རྣམ་མཁྱེན་བློས་བཏང་གཉིས། དང་པོ་སེམས་ཅན་བློས་བཏང་ལ་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཕ་བསད་ཀྱི་ལག་དམར་ལྟ་བུའམ། མིན་ཀྱང་རང་གི་སེམས་མི་དགའ་ས་ཞིག་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་ཟེར་ནས་དེའི་དུས་སུ་ཕུག་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་བསླང་བ་ཡིན་ཏེ། ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་གཅིག་གིས་གཅིག་བློས་བཏང་བ་སྟེ་དེ་ལྟར་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་དང་ཁོང་ཁྲོ་གཉིས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དཔེར་ན་དབྱུག་པ་མང་པོ་ལྷན་དུ་བསྡམས་པ་ནས་གཅིག་བླངས་ན། གཞན་ཐམས་ཅད་ཤུགས་ཀྱིས་འཐོར་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་གཅིག་བློས་བཏང་། གཞན་བློས་མ་བཏང་ཡང་མི་ཕན་དེ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཚར་བ་ཡིན། རྣམ་མཁྱེན་བློས་བཏང་། དཔེར་ན་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་མཚོན་ན། སྦྱིན་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མགོ་དང་ཡན་ལག སྦྱིན་པའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད། དུས་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་དུ། གྲངས་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་མགོ་དང་ཡན་ལག་རྡུལ་གྱི་གྲངས་སྙེད་རེ་མ་འཕྲོད་ས་མེད་པ། དེའི་རིགས་འགྲེས་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་རེ་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་གི་དྲུང་དུ་མགོ་དང་ཡན་ལག་ས་ཆེན་པོའི་རྡུལ་གྱི་གྲངས་ལས་འདས་པ་ཞིག་བྱིན་པ་ཡིན་ན་གཞན་དང་གཞན་ནས་སྨྲས་མ་དགོས་པའི་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བསླབ་པ་ལྟར་བསླབ་ཅིང་ཚོགས་བསགས་པ་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་ཀྱིས་ཀྱང་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ནས་བླ་ཤོར་ཏེ་ཨེ་ངས་དེ་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་མ་རེད། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་བསྒྲུབ་ན་དེའི་དགའ་འམ་སྙམ་ནས། མཐོང་ལམ་གྱི་རྟོགས་བྱ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཆུད་པས་རྣམ་མཁྱེན་བློས་བཏང་ཡང་། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་འདི་ནས་དང་པོ་བདག་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་འདི་ལ་ཐུག་པས་མདོ་ལུགས་ཀྱི་སོ་བྱང་གཉིས་ཀའི་སྡོམ་པའང་རང་འདོད་ཡིད་བྱེ
Chinese
心，菩提心衰败的原因就是追求自我满足的想法以及它的帮凶——愤怒。这两者使菩提心衰败且不增长。如何衰败呢？如果愿菩提心的两个方面中任何一个衰败，就像树的根被砍断，所有枝干都会倒塌一样，根本堕落一旦发生，即使其他支分堕落没有衰败也没有用。根本衰败难以恢复，支分衰败容易恢复。那么，这两个方面如何衰败呢？舍弃众生和舍弃遍智。首先，舍弃众生，比如对伤害自己的人，像杀父仇人一样；或者即使不是这样，只是在自己不高兴的时候，当你说“你对我……”的时候，生起追求自我满足的想法。当愤怒生起时，就是舍弃了对方。这样，追求自我满足的想法和愤怒两者，使慈悲心缘众生而生的状态衰败。比如，许多木棍捆在一起，抽出一根，其他所有木棍都会散开一样。舍弃一个众生，即使没有舍弃其他众生也没有用，因为根本堕落已经发生。舍弃遍智，比如以布施为例，布施的物品是头和肢体，布施的对象是所有众生，时间是尽未来际，数量是每个众生的头和肢体都有如微尘般无数，没有不施舍的地方。像这样，持戒等等也需要这样去修持。我们导师在菩提树下布施了超过大地微尘数量的头和肢体，所以不用说其他的，要像学习六度一样学习，积累资粮，即使有魔的障碍，也会从资粮道的道路上失去菩提心，心想：我不是修持这样伟大之法的人。如果修持声闻、独觉阿罗汉的果位会更好吗？因为没有将见道的所证之法都如幻化般纳入修持中，所以舍弃了遍智。从资粮道的道路上，首先遇到的是追求自我满足的想法和行为，所以显宗的声闻戒和菩萨戒都与追求自我满足的想法有关。
English
The mind, the cause of the decline of Bodhicitta is the thought of pursuing self-satisfaction and its accomplice, anger. These two cause Bodhicitta to decline and not grow. How does it decline? If either of the two aspects of aspirational Bodhicitta declines, it is like cutting off the root of a tree, all the branches will collapse. Once the root downfall has occurred, even if other branch downfalls have not declined, it is useless. Root downfalls are difficult to restore, while branch downfalls are easy to restore. So, how do these two aspects decline? Abandoning sentient beings and abandoning omniscience. First, abandoning sentient beings, such as harming oneself, like a father-killing enemy; or even if it is not like this, just when one is unhappy, when you say "You to me...", the thought of pursuing self-satisfaction arises. When anger arises, it is abandoning the other. In this way, the thought of pursuing self-satisfaction and anger both cause the state of compassion focusing on sentient beings to decline. For example, if many sticks are bundled together, if one is taken out, all the others will scatter. Abandoning one sentient being, even if other sentient beings are not abandoned, is useless, because the root downfall has already occurred. Abandoning omniscience, for example, taking generosity as an example, the objects of generosity are the head and limbs, the objects of generosity are all sentient beings, the time is as long as existence lasts, the number is that each sentient being's head and limbs are as numerous as dust, and there is no place where one does not give. Like this, practicing discipline and so on also needs to be practiced in this way. Our teacher gave more heads and limbs than the number of dust particles on the great earth under the Bodhi tree, so needless to say others, one must learn like learning the six perfections, accumulate merit, even if there are obstacles from demons, one will lose Bodhicitta from the path of accumulation and junction, thinking: I am not a person who practices such a great Dharma. Would it be better to practice the attainment of the Hearer, Solitary Realizer Arhat? Because one has not incorporated all the phenomena to be realized on the path of seeing into practice like illusions, one has abandoned omniscience. From the path of accumulation and junction, the first thing one encounters is the thought and action of pursuing self-satisfaction, so both the Hearer's vows and the Bodhisattva's vows of the Sutra tradition are related to the thought of pursuing self-satisfaction.