Tibetan
དང་ལོངས་སྐུ། ཐིག་ལེ་དག་པ་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་དང་ཆོས་སྐུ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་སངས་རྒྱས། རང་བཞིན་གསལ་བ་ཆོས། ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་མི་ཕྱེད་པ་དགེ་འདུན་ཡིན། ད་གོང་དུ་བཤད་པའི་རྩ་བ་གསུམ་དང་། རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འདུས་ཤིང་དེ་ལས་མི་འདའ་བས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དེ་ལ་དབྱེ་ན། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཡོན་ཏན་གསུམ་རེ་ཡོད་ལ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན། མཐར་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ན་ཉན་རང་གིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས། ཆོས་བདག་རགས་པར་འཛིན་པ་ཞིག་ནས་སྤང་བྱ་ལས་ཉོན་གཉིས་སྤངས། ཤེས་སྒྲིབ་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤངས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དང་པོ་མཐོང་ལམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཅིག་ཆར་དུ་སྤངས། བསྐལ་ཆེན་ལྔ་བརྒྱར་མཉམ་པར་བཞག་ནས། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་སེར་སྣ་སྤངས། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན། དེ་ནས་ས་གཉིས་པ་ནས་རིམ་བཞིན་ས་ནས་སར་འཕར་ནས་སྤང་བྱ་སྤངས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས། དེའི་རྟོགས་པ་དེ་ལས་སྐྱེད་འདོན་རྒྱུ་དང་བོགས་དབྱུང་རྒྱུ་ཡོད་པས་ཉོན་སྒྲིབ་དངོས་སུ་སྤངས། ཤེས་སྒྲིབ་ས་དང་པོ་ནས་བརྒྱུད་དེ་ཉམས་སྨད་ནས་ས་བདུན་པ་ཐོབ་ཚེ་ཉོན་སྒྲིབ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་སྤངས། དག་པ་ས་གསུམ་ནས་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་ས་བཅུའི་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་གཉེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་བཅོམ་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་སྤང་བྱ་ཡང་མེད། རྟོགས་བྱ་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེད་འདོན་དུ་མེད་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པས་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། རྟེན་སྐུ། བརྟེན་པ་ཡེ་ཤེས། མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྟེན་སྐུ་དེ་ལ་ནང་གསེས་ཀྱིས་དབྱེ་ན་བཞི། སངས་རྒྱས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ལ་གསར་རྙིང་གི་འདོད་ཚུལ་གཉིས་ལས་གསར་མས་ཕུང་པོ་ལྔ་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད། དེའི་སྟོང་པའི་སྟོང་ཆ་དེ་ཕྱང་ཆད་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ལ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་ཅེས་འདོད། རྙིང་མས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སྟོང་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་འདོད། ཆོས་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡིན། ཀཱ་ཡ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལ་དྲངས་ན་ཚོགས་པ་ལའོ་ཞེས་པས།
Chinese
以及报身。明点清净佛陀是宝和法身。本体空性是佛，自性光明是法，大悲周遍显空双运的智慧是不可分的僧。现在上面所说的三根本，以及脉、气、明点，本体、自性、大悲三者全部都包含在三宝中，并且不会超出三宝之外。如果对这三宝进行区分，则各有本体、分类、功德三种。第一，佛的本体是断证究竟的佛的本体。究竟是如何达到的呢？声闻缘觉证悟人无我，从执着粗大的法我开始，断除所断中的烦恼障。没有断除所知障和习气的障碍。菩萨初地见道证悟法性真如，同时断除遍计所执的障碍。在五百大劫中安住于等持，之后在后得位中断除烦恼悭吝，到达布施的彼岸。之后从二地开始，次第地从地到地提升，断除所断，证悟所证。因为从那个证悟中可以产生和提升，所以真实地断除了烦恼障。所知障从初地开始逐渐减少，当获得七地时，剩余的烦恼障全部断除。从三清净地开始，断除所有粗细的所知障，在十地之末，以金刚喻智慧断除剩余的细微习气障碍，从而显现所有剩余的智慧，因此没有所断，也没有可以从中产生和提升的所证，所以是断证究竟的佛的本体。第二，分类有三种：所依身、所依智慧、事业和事业，其中第一所依身又可以分为四种。佛的自性身有新旧两种观点，新派认为是脱离五蕴的空性。那个空性的空的部分是断灭，所以认为佛没有了知的智慧。旧派认为是法界和智慧双运，是具有空性智慧精华的空性。法身是自性光明的智慧。如果翻译“迦耶”这个词，意思是集合。
English
And the Sambhogakaya. The pure bindu Buddha is the Jewel and the Dharmakaya. The essence of emptiness is the Buddha, the nature of luminosity is the Dharma, and the wisdom of compassion, all-pervasive appearance and emptiness inseparable, is the indivisible Sangha. Now, all of the three roots mentioned above, as well as the channels, winds, and bindus, and the three—essence, nature, and compassion—are all contained within the Three Jewels, and do not go beyond them. If we differentiate these Three Jewels, each has three aspects: essence, divisions, and qualities. First, the essence of the Buddha is the essence of the Buddha who has perfected abandonment and realization. How is that perfection achieved? Shravakas and Pratyekabuddhas realize the absence of self of the individual. Starting from grasping at the gross self of phenomena, they abandon the two obscurations of afflictions from what is to be abandoned. They do not abandon the obscuration of knowledge and the obscuration of habitual tendencies. Bodhisattvas on the first bhumi, the Path of Seeing, realize the truth of reality and abandon the obscuration of conceptual imputation all at once. Having remained in equipoise for five hundred great kalpas, they then, in the subsequent attainment, abandon the affliction of miserliness and reach the perfection of generosity. Then, from the second bhumi onwards, gradually progressing from bhumi to bhumi, they abandon what is to be abandoned and realize what is to be realized. Because there is something to generate and increase from that realization, they actually abandon the obscuration of afflictions. The obscuration of knowledge gradually diminishes from the first bhumi onwards, and when the seventh bhumi is attained, all remaining obscurations of afflictions are abandoned. From the three pure bhumis onwards, all gross and subtle obscurations of knowledge are abandoned, and at the end of the ten bhumis, the subtle obscuration of habitual tendencies is destroyed without remainder by the antidote-like vajra wisdom, and all remaining wisdom is manifested. Therefore, there is nothing to be abandoned, and there is nothing to be generated or increased from what is to be realized, so it is the essence of the Buddha who has perfected abandonment and realization. Second, there are three divisions: the support kaya, the dependent wisdom, and the activity and actions. Among these, the first, the support kaya, can be further divided into four. Regarding the Svabhavikakaya of the Buddha, there are two views, new and old. The new ones assert that it is the emptiness free from the five aggregates. That empty part of emptiness is annihilation, so they assert that the Buddha does not have the wisdom of knowing. The Nyingmas assert that it is the union of space and wisdom, emptiness with the essence of wisdom. The Dharmakaya is the wisdom of self-luminous nature. If we translate the word "Kaya," it means collection.