Tibetan
དང་པོ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ། དང་པོ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ། གཉིས་པ་ཐུན་མིན་སོགས་ནི་བསྡུ་བ་རྣམ་པ་བཞིའི་ནང་ཚན་དོན་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དྲུག་ལས་དང་པོ་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྨིང་རྡོ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཁྲིད་ནི། ལམ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་མང་ཚིག་ཡིན་པས་དེ་གང་ཡིན་ན། མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་དགོས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྡོམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱི༑ ༑སྐྱབས་སུ་མ་སོང་པ་ལ་མེད། །ཅེས་པས། ཕྱི་རོལ་པ་ཀུན་ལ་སྡོམ་པ་རེ་ལེན་རྒྱུ་ཡོད་མོད་ཀྱང་། སྐྱབས་འགྲོ་རྩོམ་བྱེད་དུ་མ་བྱས་པར་དགེ་བའི་སྡོམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་མེད་པས། དེ་ལ་ལམ་བདེན་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཞིག་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པར་བྱེད་པ་ལ། དེའི་རྟེན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དགོས་ཏེ། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ནས། ། ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་ལ་མངོན་དགས་འགྲུབ། །ཅེས་པ་བཞིན་དུ། དེའི་རྟེན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་བསྲུང་དགོས། ཚུལ་ཁྲིམས་བླང་དགོས་ན། དང་པོ་སྐྱབས་འགྲོ་རྩོམ་བྱེད་དུ་མ་བྱས་པར་སྡོམ་པ་ཞུ་བའི་ཐབས་མེད་པས་སོ། །སྐྱབས་འགྲོའི་ངེས་ཚིག་ནི། རང་གཞན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་ནས། ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་ནས་དམ་བཅའ་བ་ཡིན། དཔེར་ན་བྱིས་པ་ཁྱིས་དེད་པས་མི་ཆེན་པོ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འདྲ། ཁྱད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ལ་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ལ་འཇིགས་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེ་བ་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིན་ལ། སྐྱབས་འགྲོའི་སྒོ་དབྱེ་བ་དད་པ་ཡིན་ཅིང་། དད་པ་དེ་ལ་དབྱེ་ན་བཞི་ལས། དང་པོ་དང་བའི་དད་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཤེས་མི་དགོས་ལ༑ ཡུལ་སྐུ་གཟུགས་དང་། ཆོས་པུ་སྟི་དང་། དགེ་འདུན་པ་གོས་དམར་སེར་གྱི་ལྷན་པ་གྲུ་བཞི་ཡན་ཆད་འཆང་བ་ཞིག་གིས་གོ་ཆོད། འདོད་པའི་དད་པ་ལ། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས། ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་དྲན་ནས་དེ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་ཡིན། ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་ཡིན། དེ་སངས་རྒྱས་ལ་ཤེས་པའི་དད་པ། ཆོས་ལ་ཤེས་པའི་དད་པ། དགེ་འདུན་ལ་ཤེས་པའི་དད་པ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་ཤེས་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་སྟོན་པ་བླ་མེད་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེ་སོགས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཤེས་དགོས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་ཁྱད་པར་བླ་མ་ལ་མི་བསླུ་བར་ཤེས་ནས་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུ
Chinese
第一，皈依。 第一，皈依。 第二，共同和非共同等是四种摄受法中的有义行，其中六者中的第一个是作为所有道路基石的皈依之引导。所有道路，这是一个复数词，那么它是什么呢？在显宗和密宗的所有道路之前，必须皈依。如是说：虽有诸律仪，然未皈依者无有。因此，外道们虽然可以接受各自的律仪，但如果没有以皈依作为开端，就不会有清净的善律仪。因此，为了使证悟道谛和无我的智慧在相续中生起，需要以禅定作为基础。如云：以具足寂止之胜观，知能寂灭诸烦恼，首先应求寂止，彼亦于无有世间系缚处成就。如是，其基础必须守护清净的戒律。如果需要受戒，那么首先没有以皈依作为开端，就没有请求律仪的方法。皈依的定义是：自己和他人因轮回的痛苦而恐惧，发誓以特殊的对境作为皈依处，并立下誓言。例如，就像孩子被狗追赶而向大人寻求庇护一样。特别是，大乘的观点是，因畏惧有寂二边的极端而皈依。第一，开启所有道路之门的是皈依，而开启皈依之门的是信心。如果将信心分类，则有四种。第一，对于悦意的信心，不需要了解原因，只要有佛像、经书，以及僧人穿着红黄相间的袈裟，甚至拿着四方形的补丁就足够了。对于希求的信心，需要了解轮回的过患，忆念解脱的利益，并生起想要获得解脱的想法。对于确信的信心，是对因果的确信。这是对佛陀的知解信，对法的知解信，对僧伽的知解信，需要了解原因。也就是说，需要了解导师无上珍宝佛等三宝的功德。特别是，在了解三宝和上师不会欺骗之后，才会产生确信。像这样。
English
First, Taking Refuge. First, Taking Refuge. Second, the common and uncommon, etc., are meaningful conduct among the four ways of gathering. Among the six, the first is the guidance of taking refuge as the foundation stone of all paths. "All paths" is a plural word, so what is it? Before all the paths of Sutra and Tantra, one must take refuge. As it is said: Although there are vows for all, there are none for those who have not taken refuge. Therefore, although all non-Buddhists can take a vow, without taking refuge as a starting point, there is no pure vow of virtue. Therefore, in order to rely on a wisdom that realizes the truth of the path and selflessness in the mind, one needs to rely on Samadhi. As it says: "By the superior insight endowed with perfect calm abiding, having known that it completely destroys the afflictions, one should first seek calm abiding, which is accomplished manifestly in a place without worldly attachments." Likewise, its basis must be to maintain pure moral discipline. If one needs to take vows, then without first taking refuge as a starting point, there is no way to request vows. The definition of taking refuge is: fearing the suffering of oneself and others in samsara, vowing to take a special object as refuge, and making a commitment. For example, it is like a child being chased by a dog and taking refuge in an adult. In particular, according to the Mahayana tradition, one takes refuge out of fear of the extremes of both existence and peace. First, taking refuge is what opens the door to all paths, and what opens the door to taking refuge is faith. If faith is divided, there are four types. First, for pleasing faith, there is no need to know the reason. An image of the Buddha, a Dharma text, and a Sangha member wearing red and yellow robes, even holding a square patch, are sufficient. For aspiring faith, one needs to know the faults of samsara, remember the benefits of liberation, and have the thought of wanting to attain it. For confident faith, it is the confidence in cause and effect. This is the knowing faith in the Buddha, the knowing faith in the Dharma, and the knowing faith in the Sangha, which requires knowing the reason. That is, one needs to know the qualities of the Three Jewels, such as the Teacher, the unsurpassed precious Buddha. In particular, confidence arises after knowing that the Three Jewels and especially the Lama are not deceptive. Like that.
Tibetan
འི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་སྐྱབས་གསུམ་འཛིན་པའི་དགེ་བསྙེན་ཟེར་བས་གོང་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་ལས། སྡོམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱང་སོགས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས། དང་པོ་སྐྱབས་སུ་མ་སོང་བར་སྡོམ་པས་རྒྱུད་བསྡམ་པ་མེད་ཅིང་། དེ་མེད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བའང་མེད་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་མེད་ན་ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་མེད་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དད་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལས་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པའམ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དད་པས་གཞི་བཟུང་ནས། རང་ངོས་ནས་དད་པ་ཡོད་ན་ཡུལ་ལ་བཟང་ངན་མེད་དེ་རྒན་མོ་ཁྱི་སོས་སངས་རྒྱས་པའི་དཔེ་ལྟར་ཡིན། སྐྱབས་འགྲོའི་དབྱེ་བ་ལ་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་རང་ཉིད་ངན་སོང་གསུམ་ལས་ཐར་ནས་མཐོ་རིས་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུས་ཉི་ཚེ་བ་གནས་སྐབས་ཇི་སྲིད་འཚོ་དང་མཐར་ཐུག་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་བར་དུའོ། ། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་གི་སྐུ་གཟུགས། དམ་པའི་ཆོས་གླེགས་བམ་བརྩེགས་པ། དགེ་འདུན་ཀྱང་འཕགས་པ་མི་དགོས་པར་སོ་སྐྱེའི་དགེ་འདུན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པ་ཙམ་ལས་རྒྱུ་མཚན་ཆེར་ཤེས་མི་དགོས། དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དེ་ལ་ནང་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུས་དཀོན་མཆོག་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་ཅིང་། ཕྱི་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུས་མི་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ཉན་རང་གཉིས་ཡིན་ལ༑ དེས་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཤེས་དགོས་ཏེ། བསམ་པའི་ཁྱད་པར་སྲིད་པ་རིགས་དྲུག་པོ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་ནས་དེ་ལས་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཐར་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར། དུས་གནས་སྐབས་ཇི་སྲིད་འཚོ་དང་མཐར་ཐུག་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞིག་ལས་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཡིན་པར་མི་འདོད་ལ། མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་མཚན་དཔེའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་བརྒྱན་ཅིང་ཉན་རང་ལས་འཕགས་པ་ནི་བསྐལ་བ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། རིགས་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རིགས་སུ་འཁྲུངས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། དེའི་སྐུ་དེ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་མིན། རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བདེན་གྱི་ལྷག་མ་མི་གཙང་པའི་རང་བཞིན་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མ་དང་། ཡུམ་སྒྱུ་མ་ལྷ་མཛེས་མའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན
Chinese
通过...的方式皈依，被称为皈依三宝的居士，如前《皈依七十颂》所说。拥有所有律仪等等，意思是说，首先没有皈依，律仪就无法约束相续。没有律仪，也就无法守护戒律。无法守护戒律，就没有办法成办所有道之法。因此，要以这四种信心中的信赖之信或不退转之信为基础。如果自己有信心，对境就没有好坏之分，就像老妇人被狗咬后成佛的例子一样。皈依的分类有三种士夫的皈依，即三种皈依。首先，小士夫的意乐差别是为了自己从三恶道中解脱，获得天人的果位而皈依。时间的差别是短暂的，暂时的，尽其一生，最终没有获得天人的果位之前。对境的差别是，佛是三宝的形象，法是堆积的经书，僧众也不需要圣者，只要是凡夫的、具有戒律的僧众即可，不需要了解太多的理由。像这样的小士夫，内道的（佛教的）小士夫皈依三宝，外道的小士夫不皈依，这就是差别。中士夫是声闻和独觉。他们需要了解理由，意乐的差别是，认识到轮回六道皆是痛苦，想要自己独自从中解脱的意念，这就是意乐的差别。时间是暂时的尽其一生，最终没有获得阿罗汉果位之前皈依。对境的差别是，佛也不是声闻、独觉、阿罗汉，不认为是断证圆满、不住二边的涅槃。以智慧的智慧和妙相好为庄严，胜过声闻和独觉，是三大阿僧祇劫积聚资粮，以及出生于转轮王种姓的力量所产生的。他的身体不是皈依的对境。异熟果的蕴，苦谛的残余，不清净的自性，是从父亲净饭王和母亲摩耶夫人的种子中产生的。
English
Taking refuge through... is called a layperson who takes refuge in the Three Jewels, as mentioned earlier in the "Seventy Verses on Refuge." Having all the vows, etc., means that one cannot restrain the mind with vows without first taking refuge. Without vows, one cannot keep moral discipline. Without keeping moral discipline, there is no way to accomplish all the Dharma of the path. Therefore, one must base oneself on the faith of trust or irreversible faith among these four types of faith. If one has faith oneself, there is no good or bad in the object, like the example of the old woman who attained Buddhahood after being bitten by a dog. The classification of refuge is the refuge of three types of persons, namely, three refuges. First, the difference in the intention of a small person is to take refuge in order to liberate oneself from the three lower realms and attain the state of gods and humans. The difference in time is temporary, for the duration of one's life, and ultimately until the state of gods and humans is not attained. The difference in the object is that the Buddha is the image of the Three Jewels, the Dharma is the stacked scriptures, and the Sangha does not need to be noble ones, but only ordinary Sangha who possess moral discipline, without needing to know too many reasons. Such a small person, an inner (Buddhist) small person takes refuge in the Three Jewels, and an outer small person does not take refuge, that is the difference. The intermediate person is the Shravaka and Pratyekabuddha. They need to understand the reason, the difference in intention is that recognizing that the six realms of samsara are all suffering, and wanting to liberate oneself alone from them, that is the difference in intention. The time is temporarily for the duration of one's life, and ultimately until the state of Arhat is not attained. The difference in the object is that the Buddha is not a Shravaka, Pratyekabuddha, or Arhat, and is not considered Nirvana that is complete in abandonment and realization and does not abide in the two extremes. Adorned with the wisdom of knowledge and the qualities of marks and signs, surpassing Shravakas and Pratyekabuddhas, is produced by the power of accumulating merit for three countless eons and being born into the lineage of a Chakravartin king. His body is not the object of refuge. The aggregates of ripening, the remainder of the truth of suffering, the impure nature, are produced from the seeds of the father King Shuddhodana and the mother Queen Maya.