Tibetan
་བ་ཡིན་པས། དུས་ཕྱིས་ཀྱི་བདེན་སྟོང་ཐལ་འགྱུར་གྱི་དགོངས་པར་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་རང་རྒྱུད་པའི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལས་འཕགས་པ་ཞིག་གི་ཁྱད་མི་ཐོན་ན་རྣམ་གྲངས་མིན་པར་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་ནི། རྒྱན་ལས། ཡང་དག་ཏུ་ནི་སྤྲོས་པ་ཡིས། །ཚོགས་རྣམས་ཀུན་ལས་དེ་གྲོལ་ཡིན། ། ཞེས་པས། ནམ་ཞིག་གོམས་པ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པའི་ཚེ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་ནས་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བཞིའམ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པས། དེ་ཡང་ཡོད་མེད་སོགས་སུ་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་ཡིན་ལ་འདིར་གཉིས་ཀྱི་བློའི་རྒྱུ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགགས་པས་སྤྲོས་བྲལ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པས་ཐལ་འགྱུར་བ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་འབབས་པ་ཡིན། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ནི། ཟླ་བའི་འཇུག་པ་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་འཁྲུལ་པར་གྱུར་ཏེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་པས། སྣང་ཙམ་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་རིག་པས་བཅོས་མར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་བཞག་ལ། དེ་ལ་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་འདོད་ལ་དེ་ཡང་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་བསླུ་མི་བསླུའི་སྒོ་ནས་མི་བཞག་པར་གཙོ་ཆེ་བ་བློ་གནོད་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞག་པ་ཡིན་པས། བློ་གནོད་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། བློ་གནོད་བཅས་བད་ཀན་གྱི་ནད་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་ངོ་ལ་སྣང་བ་རྣམས་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞེད། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་རྣམ་གྲངས་ཡིན་མིན་མི་དབྱེ་བར། དང་པོ་ཉིད་ནས་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་བཞག་དང་མཐུན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཏན་ལ་འབེབ་པ་ཡིན་པས་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཁས་ལེན་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་ཕེབས་པས། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན། ཡོད་མེད་དུ་ཁས་བླང་ན་གཞན་གྱི་རྒོལ་བས་འཇིགས་ནས་ཁས་མི་ལེན་པ་མ་ཡིན་པར་དངོས་པོའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ཁས་བླངས་བྲལ་བས། འདིའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་གཅིག་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་ཐ་དད་དུ་འདོད། རང་རྒྱུད་གོང་མས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད། འོག་མས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་
Chinese
因此，如果后世认为应成派的空性见解，没有超越自续派名言谛的胜义谛的特点，更不用说不是名言谛了。不是名言谛的胜义谛是，如《宝鬘论》中说：“以真实之寂灭，解脱一切诸蕴。”因此，当串习的力量变得强大时，以各自自证智现量照见境法的法界，认为其自性远离有无、是非等四边或八戏论。因此，所有安立为有无等都是心识，而此处二取的心识的运行完全止息，仅仅执着于离戏，是寂灭，因此与应成派的观点一致。中观应成派的宗义中，二谛是，如《入中论》中说：“由痴蔽自性，故说世俗谛，此即是所破，说名世俗谛。”因此，仅仅显现的世俗事物，由于无明而执着于显现，这些事物被安立为世俗谛。对此也认为是真假二种，但不是像自续派那样从境本身是否欺骗的角度安立，而是主要从心识是否有损害的角度安立。因此，成为无损心识的六识的对境，是真实世俗谛；由于胆病等而使错乱的识面前所显现的，被认为是虚假世俗谛。对于胜义谛，不像自续派那样区分是否是名言谛，而是从一开始就确定与三圣者的等持相应的智慧，因此远离一切边见的智慧，确定远离一切执着的实相。如云：“我无有宗故，我即无过失。”如果承认为有无，就会因为害怕他人的反驳而不承认，但因为事物的实相是离执着的，因此，此宗义的二谛，认为是相同的，仅仅是遮止的差别。自续派的上部，认为二谛本体相同，但反体不同；下部认为二谛本体不同。
English
Therefore, if the later proponents of the Consequentialist (Prasangika) view of emptiness do not see a distinction that surpasses the nominal ultimate truth of the Autonomist (Svatantrika), let alone something that is not nominal, then what is there to say? The ultimate truth that is not nominal is, as stated in the Ratnavali: "By the true cessation, one is liberated from all aggregates." Thus, when the power of habituation becomes strong, one directly sees the realm of phenomena with the wisdom of individual self-awareness, and it is considered to be of a nature free from the four or eight extremes of elaboration, such as existence and non-existence, being and non-being. Therefore, all that is established as existence, non-existence, etc., is mind, but here, all the movements of the dualistic mind are completely stopped, and merely clinging to the absence of elaboration is peaceful, thus converging with the view of the Consequentialists. In the system of the Madhyamaka Consequentialists, the two truths are, as stated in Chandrakirti's Entering the Middle Way: "Because ignorance obscures reality, it is called conventional truth; that which is to be refuted by it is called conventional truth by the Sage." Therefore, those things that merely appear as conventional objects, which are made artificial by ignorance clinging to appearances, are established as conventional truth. It is also considered to be twofold, true and false, but it is not established from the perspective of whether the object itself deceives or not, as in the Autonomist school, but mainly from the perspective of whether the mind is harmed or not. Therefore, that which becomes the object of the six consciousnesses without mental harm is the correct conventional truth, and those appearances in the face of consciousness that are confused by diseases of phlegm, etc., with mental harm, are considered false conventional truth. Regarding ultimate truth, unlike the Autonomists, there is no distinction between whether it is nominal or not, but from the very beginning, the wisdom corresponding to the equipoise of the three noble ones is determined, therefore the wisdom free from all extremes, and the reality free from all clinging is determined. As it is said: "Because I have no tenets, I am without fault." If one were to accept existence or non-existence, one would not accept it for fear of the refutation of others, but because the reality of things is free from clinging, therefore, the two truths of this system are considered to be the same, merely different in terms of negation. The higher Autonomists consider the two truths to be of the same essence but different in aspect, while the lower ones consider the two truths to be different in essence.
Tibetan
ཡིན། དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་གོ་བ་སྤྱིར་བསྟན་ནས། ད་བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་ཕྱེ་སྟེ་ཐུན་གྱི་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་སོང་ནས། དངོས་གཞི་བསྒོམ་པ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས། དེ་དག་བསྡུ་ན་ཕུང་པོ་ལྔར་འདུས། དེ་ཡང་བསྡུ་ན་བེམ་ཤེས་གཉིས་སུ་འདུ་བས། ཆོས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཉིས་བསྒོམ་དགོས། དེ་ལ་དང་པོ་དགག་བྱའི་སྣང་ཚུལ་ངེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། རྒྱུན་ལ་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་སྟེ། །མཚན་ཉིད་འཛིན་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པས། ང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འདིར་འོངས། འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་སྙམ་པའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན། དེའི་འཛིན་སྟངས་ནི་མ་ངེས་ཏེ། རེས་འགའ་ང་ནའོ་ཞེས་ཕུང་པོ་ལ་ངར་དམིགས། ཁྱོད་ཀྱི་ཅི་ན་ཞེས་དྲིས་ན་ངའི་མགོ་ནའོ་ཞེས་ང་ཡིར་བར་དམིགས་པ་ཡིན། དེས་ན་རྒྱུན་ལ་དམིགས་པ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་དེའི་ཡུལ་གང་ཟག་ཡིན། དེའི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆོས་བདག་གི་ཡུལ་དང་། དེ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན། དེ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་པས། དང་པོ་གང་ཟག་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དཔྱད་པས། གཅིག་ཡིན་ན། བདག་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པ་བཞིན་ཕུང་པོའང་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་ཡིན་དགོས་པ་དང་། ཡང་ན་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་དུ་མ་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པ་བཞིན་བདག་དེ་ཡང་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མ་གཞན་དབང་ཅན་དུ་འགྱུར་དགོས་པས། དེ་ལྟར་བརྟག་ན་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ། གཞན་ཡིན་ན། ཡུལ་དུས་སྣང་བ་གསུམ་གྱིས་མ་བསྐལ་པས་བདག་ཕུང་ཐ་དད་དུ་དམིགས་དགོས་ན་དེ་མ་དམིགས་པས། བདག་གཞི་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབས། དེ་ནས་བདག་མེད་ཀྱང་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་སྟེ། བེམ་པོ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ནས་བཟུང་རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པ་ལས་མ་འདས། དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རི་ར་བ་བྲག་ཁང་ཁྱིམ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་འདི་དག་ལ་བརྟག་དགོས། དང་པོ་ཁང་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་བརྟག་ན། དང་པོ་ཁང་པ་ཞེས་རིལ་པོ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་མ་བརྟགས་པས་ལན། བརྟག་ན་ཁང་པ་ཞེས་པ་དེ། རྡོ་དང་རྩིགས་པ་གྱང་དང་ཤིང་ཆ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན། འདུས་པ་དེ་སོ་སོར་བཤིགས་པ་ན་ཁང་པར་འཛིན་པའི་བློ་ལྡོག་ནས་རྡོ་དང་ས་ལ་སོགས་པར་
Chinese
是。 像这样，在普遍展示了二谛的理解之后，现在到了修习的时候，分开座间和座上的时间，在座前的准备都完成之后，进入正行修习。 所谓“一切法”，是指所知的一切法，如果归纳起来，就归纳为五蕴。 如果再归纳，就归纳为色和识两种，所以必须修习法无我和人无我。 其中，首先在确定了所破的显现方式之后，如云：“相续名为人，执相名为法。”因此，我从无始以来到这里，从这里到彼岸去，这样缘于蕴的相续而认为是“我”的，这就是人我。 它的执着方式是不确定的，有时会认为“我在那里”，而缘于蕴执着为我。 如果问“你的什么在那里？”，回答“我的头在那里”，这就是缘于我的支分而执着。 因此，缘于相续的是人我执，以及它的对境人。 它的假立处是五蕴，是法我的对境，而执着它为真实，就是法我执。 并且，人我执的执着方式是执着为常、一、自主。 因此，首先，所谓人我，就是这个五蕴和它是一还是异呢？如果是一，那么就像我是常、一、自主一样，蕴也必须是常、一、自主的。 或者，就像蕴是无常、多、他性一样，我也必须是无常、多、他性的。 这样观察，我和蕴没有成立为一。 如果是异，由于在境、时、显现这三者上没有错乱，所以必须将我和蕴执着为异体，但由于没有这样执着，所以确定我为无基。 之后，如果认为即使没有我，也仅仅有蕴，那么这样观察也没有成立。 因为色法从本质上来说，无非是微尘的积聚。 并且，还必须确定微尘为无分之自性。 并且，还必须观察外境的山、园林、岩石、房屋等显现的形态。 首先，如果观察房屋之类的东西，最初会认为房屋是一个整体。 这也是因为没有观察的缘故。 如果观察，所谓的房屋，是石头、砖块、墙壁和木材等多种事物聚合的自性。 当这个聚合被拆散时，执着为房屋的念头就会消失，而执着为石头和泥土等。
English
Yes. Thus, having generally shown the understanding of the two truths, now it is time to meditate, separating the sessions and the intervals between sessions, and after the preliminaries of the sessions have passed, entering the actual meditation. "All dharmas" means all knowable dharmas, and if they are collected, they are collected into the five aggregates. If they are further collected, they are collected into the two, matter and consciousness, so one must meditate on the two, the selflessness of phenomena and the selflessness of persons. Among them, first, having determined the appearance of what is to be refuted, as it is said, "Continuity is called a person, grasping at characteristics is called a dharma." Therefore, I have come here from beginningless time, and from here I will go to the other shore, thus focusing on the continuum of the aggregates and thinking "I," that is the self of a person. Its mode of grasping is uncertain; sometimes one thinks "I am there," and focuses on the aggregates as self. If asked, "What of yours is there?" one answers, "My head is there," which is focusing on a part of the self. Therefore, focusing on the continuum is the grasping at the self of a person, and its object is the person. Its basis of imputation is the five aggregates, which are the object of the self of phenomena, and grasping at that as true is the grasping at the self of phenomena. Furthermore, the mode of grasping of the grasping at the self of a person is to grasp at it as permanent, single, and independent. Therefore, first, what is called the self of a person, is it one with these five aggregates or different? If it is one, then just as the self is permanent, single, and independent, so too the aggregates must be permanent, single, and independent. Or, just as the aggregates are impermanent, multiple, and dependent, so too the self must be impermanent, multiple, and dependent. Thus, if examined, the self and the aggregates are not established as one. If they are different, since there is no confusion in the three, object, time, and appearance, one must focus on the self and the aggregates as different entities, but since one does not focus in that way, the self is determined to be without a basis. After that, if one thinks that even without a self, there are merely the aggregates, that too is not established upon examination. Because material phenomena, by their nature, are nothing more than an accumulation of particles. Furthermore, one must determine the particle to be of the nature of indivisibility. Furthermore, one must examine the appearances of external mountains, gardens, rocks, houses, and so forth. First, if one examines something like a house, at first one grasps the house as a single whole. This is also because one has not examined it. If one examines it, what is called a house is the nature of an accumulation of many things such as stones, bricks, walls, and pieces of wood. When that accumulation is dismantled, the mind that grasps at it as a house disappears, and one grasps at it as stones and earth, and so forth.