Tibetan
སྟོང་འཛིན་གཉེན་པོའི་བློ་འདོར་དུ་མི་བཏུབ་པས། སྔ་མ་ནི་ཚོགས་ལམ་དང་། འདི་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་གཙོ་ཆེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེའི་བསམ་གཏན་ནི༑ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་ཆ་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཐོང་ལམ་པའི་དུས་སུ། ཞི་ལྷག་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་དངོས་འཛིན་དང་། སྟོང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་ནས་དངོས་པོའི་ཡིན་ལུགས་ཇི་ལྟ་བའི་གཤིས་སུ་ཕེབས་ཏེ་སྤྲོས་པའི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ཡིན། ཆོས་ཞེས་པ་མང་ཚིག་ཡིན་པས། གང་ཡིན་ན་ཤེས་བྱའི་ཆོས་འཁོར་འདས་ལམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་པོ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ༑ འཕགས་པ་ཀླུས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་འདུ། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པ་འོ། །ཞེས་པས། དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་ཙམ་ལྡོག་ལ། དབྱེ་ངོ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ཡིན། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་པ་དང་། ཀུན་གཤོབ་ཅེས་པ་དང་། ཀུན་རྫུན་ཞེས་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། དེ་སུའི་ངོར་བདེན་ན་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་བདེན་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་པས་ཆོས་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པའི་བདེན་པ་ཞེས་པ་རྣམས་ཡིན། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཨ་བུའི་ཞལ་ནས། བློ་འཁྲུལ་བ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རམ། བླ་མ་མི་ཕམ་ལྟར་ན། ཤེས་བརྗོད་འཇུག་གསུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། ཅེས་བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱར་རུང་། ངག་གིས་བརྗོད་དུ་རུང་བ། ལུས་ཀྱིས་ལས་སུ་འཇུག་རྒྱུ་ཡོད་པ་རྣམས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། གསར་མའི་བཞེད་པ་ལྟར་ན། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་དཔྱད་པའི་རྙེད་ནོར་གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བཞེད། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི། དོན་དམ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད། དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་སམ་ཡིན་ལུགས། ཡང་དག་པའི་མཐའ། སྟོང་པ་ཉིད། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། སུའི་ངོར་བདེན་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བདེན་པའམ་མི་བསླུ་བས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཨ་བུས། བློ་འདས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་དང་། བླ་མ་མི་ཕམ་ལྟར་ན། ཤེས་བརྗོད་འཇུག་ག
Chinese
由于不能舍弃对空性的执着，所以前者是资粮道，后者是加行道时的主要修法。如来善的禅定，与如来的禅定相似，那是在见道位时，止观成为一体，远离了对实有的执着和对空性的执着，安住于事物本来的实性，远离了一切戏论的承认。智慧的体性是善于辨别法。法是多数词，因为凡是所知的法，包括轮涅道三者的一切，都是法。为了确定这些，圣者龙树说：诸佛所说的法，完全依赖于两种真理：世俗谛和胜义谛。因此，分类的基础仅仅是所知，分类的类别分为两种真理。首先，世俗，也叫世俗或虚假，这些都是同义词。它在谁的面前是真实的呢？在幼稚的凡夫的错乱心识面前，它看起来是真实的，所以被称为事物，因果不虚的真理。它的定义是：阿布说：错乱的心识及其对境是世俗谛的定义。或者，按照喇嘛米庞的说法：成为知、说、行三者的对境，是世俗谛的定义。也就是说，可以被心识所知，可以用语言表达，可以用身体去行动的，这些都是自宗的世俗谛的定义。按照新派的观点：通过名言进行辨析的量所辨析的所得，就是世俗谛的定义。胜义谛是：胜义，法界，真如，事物的实相或本性，正确的边际，空性，如是等等，都是同义词。它在谁的面前是真实的呢？在圣者们的各自自证智的境界面前是真实的或不虚妄的，所以称为胜义谛。它的定义是：阿布说：超越心识、言说、思虑、表达的，是胜义谛的定义。喇嘛米庞认为：知、说、行
English
Since the mind that clings to emptiness cannot be abandoned, the former is the path of accumulation, and the latter is the main meditation during the path of preparation. The Tathagata's virtuous Samadhi is similar to the Tathagata's Samadhi. That is, at the time of the path of seeing, calm and insight become one, separated from clinging to reality and clinging to emptiness, and abide in the nature of things as they are, separated from all acknowledgments of proliferation. The nature of wisdom is to distinguish Dharma well. Dharma is a plural word, because all knowable Dharmas, including the three realms of samsara, nirvana, and the path, are Dharmas. To determine these, the noble Nagarjuna said: The Dharma taught by the Buddhas completely relies on two truths: the conventional truth and the ultimate truth. Therefore, the basis of classification is only the knowable, and the types of classification are divided into two truths. First, conventional, also called mundane or false, these are synonyms. In whose eyes is it true? In the face of the deluded minds of childish ordinary beings, it appears to be true, so it is called things, the truth that cause and effect are not false. Its definition is: Abu said: The deluded mind and its objects are the definition of conventional truth. Or, according to Lama Mipham: Becoming the object of knowing, speaking, and acting is the definition of conventional truth. That is, what can be known by the mind, can be expressed in words, and can be acted upon by the body are the definitions of conventional truth in our own system. According to the view of the New School: Whatever is found by the valid cognition that analyzes through terminology is considered the definition of conventional truth. The ultimate truth is: ultimate, the realm of Dharma, suchness, the reality or nature of things, the correct limit, emptiness, thusness, etc., are all synonyms. In whose eyes is it true? It is true or not false in the realm of the self-aware wisdom of the noble ones, so it is called the ultimate truth. Its definition is: Abu said: What transcends mind, speech, thought, and expression is the definition of ultimate truth. Lama Mipham believes: Knowing, speaking, and acting
Tibetan
སུམ་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས། བློ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཤེས་སུ་མི་རུང་བ་དང་། དེས་ན་ངག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་པ། ལུས་ཀྱིས་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བཞག འོ་ན་སུས་ཤེས་ན། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས། མ་མཐོང་བའི་མཐོང་བ་ཆེན་པོ། མ་གཟིག་པའི་གཟིགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས། འཇུག་པ་ལས། གང་ཚེ་སྐྱེ་མེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། ། ཞེས་པས། ཡུལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་བློ་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤར་བའམ། ཡུལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་བློ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤར་བ་ལ། ཡུལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་ཞེས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར་མཐོང་སྒྲུབ་ཕྱོགས་ནས་བསྟན་པ་དང་། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་མཐོང་བ་མེད་ཅེས་དགག་ཕྱོགས་ནས་བསྟན་ཀྱང་། དོན་ལ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་བ་ཡིན། གསར་མ་ལྟར་ན། དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་དཔྱད་པའི་རྙེད་ནོར་གང་ཞིག་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་ཐ་སྙད་གཉིས་ཀྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཞིག་ཡིན་ནས་བཟུང་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པས་བསམ་མིན་བྱེད་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ཡིན་ཞེས་འདོད། དེ་ལྟ་བུའི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཡུལ་གང་ལས་ཐོས་པར་བྱ་ན་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལས་ཐོས་དགོས། གང་གིས་ཐོས་པ་བྱེད་ན། སློབ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ཐོས་དགོས། གང་ཐོས་པར་བྱ་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་ཐོས་པར་བྱ་དགོས་ལ། དེ་ལ་རྟ་རྒྱུག་པ་ལ་དཀྱུས་ས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་ཀྱང་རྟ་མགྱོགས་བུལ་གྱི་དབང་གིས་སྣ་ཚོགས་པ་བཞིན། ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཀྱང་། གང་ཟག་བློའི་རྩལ་འཕང་གི་གོ་རིམ་གྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ། དང་པོ་ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ནི། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ནི་རགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྟགས་པས་མ་རྙེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་རགས་པ་ཆས་དབྱེས། ཕྲ་བ་རྡུལ་ཕྲན་དང་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡིན། མདོ་སྡེ་པས། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་ཡུལ་རང་མཚན་དོ
Chinese
超越世俗之境，是胜义谛的特征。心识分别念无法了知，因此言语无法表达，身体无法进入，所以称为胜义谛。那么谁能了知呢？是圣者们各自以自证智，在能知与所知无二的境界中照见。如吉祥月称所说：“未见之大见，未观之大观。”《入行论》中说：“何时无生即彼时，心亦远离生灭。”因此，在所知无生的状态中，心识也显现为无生，或者在所知离戏的状态中，心识也显现为离戏。所谓“见法性”是指从能知所知的角度，以见的方式进行肯定；而“不见能知所知之差别”则是从否定的角度来阐述。然而，实际上是以未见任何戏论之相的方式来见。新派认为，以衡量胜义的量来衡量，所获得的任何成果都是胜义谛的特征。因为从两个名称的量所超越的境界开始，就不是所知，就像“非思之作者”一样，所以这被认为是和尚的观点。如果想要听闻这两种真谛，必须从具备特征的上师善知识那里听闻。谁来听闻呢？具备特征的弟子来听闻。听闻什么呢？必须听闻一切关于二谛的安立。对此，就像赛马一样，虽然跑道相同，但由于马匹速度的快慢而各不相同。在确定二谛时，虽然一切都是一体的，但由于个人智慧的高低顺序，对于二谛的如实了知与不了知也存在差异。首先，声闻乘的二谛是：第一，世俗谛是指粗大的五蕴等一切法都是世俗谛；胜义谛是指通过分析人我，发现五蕴既非一体也非他体，以及通过分析法我，认识到粗大的事物可以分解，细微的物质是微尘，意识是刹那无分的状态。
English
Transcending the realm of the mundane, it is said to be the characteristic of the ultimate truth. It cannot be known by conceptual mind, therefore it cannot be expressed by speech, and the body cannot enter it, hence it is called the ultimate truth. So, who knows it? It is seen by the noble ones in the state of self-cognizant wisdom, where there is no duality of knower and known. As the glorious Chandrakirti said, "The great seeing of not seeing, the great viewing of not viewing." In the 'Entering the Middle Way' it says, "When there is no birth, then the mind is also free from birth and death." Therefore, in the state of the unborn object, the mind also appears as unborn, or in the state of the object free from elaboration, the mind also appears as free from elaboration. The so-called "seeing the nature of reality" refers to showing from the perspective of the knower and the known, in the manner of seeing, from the affirmative side; and "not seeing the difference between the knower and the known" is explained from the negative side. However, in reality, it is seeing in a way that does not see any characteristics of elaboration. The new tradition believes that whatever is gained by measuring with the measure that examines the ultimate, is the characteristic of the ultimate truth. Because from the realm beyond the measure of the two terms, it is not knowable, like a 'non-thinking agent,' so this is considered the view of the Heshang. If one wants to hear these two truths, one must hear them from a qualified lama, a virtuous friend. Who should hear? A qualified student should hear. What should be heard? One must hear all the establishments of the two truths. In this regard, just like a horse race, although the course is the same, it varies depending on the speed of the horses. In determining the two truths, although everything is one, there are differences in the understanding of the suchness of the two truths, depending on the order of the individual's intellectual capacity. First, the two truths of the Hearers are: First, the conventional truth is that all phenomena, such as the coarse five aggregates, are the conventional truth; the ultimate truth is that when the self of a person is analyzed, it is not found to be either one with or different from the five aggregates, and when the self of phenomena is analyzed, it is realized that coarse things can be divided, subtle matter is particles, and consciousness is a momentary indivisible state. The Sutra school says, "The ability to function while appearing is the ultimate truth," referring to the object's own characteristic.