Tibetan
ན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡིན། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་སྤྱི་མཚན་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞེད། སེམས་ཙམ་པས། ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ་ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པར་བཞེད་པ་ཡིན། དང་པོ་ཀུན་བརྟགས་ལ་དབྱེ་ན། མཚན་ཉིད་ཆད་པའི་ཀུན་བརྟགས་དང་། རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བརྟགས་གཉིས། དང་པོ་ནི། རི་བོང་གི་རྭ་དང་། མོ་གཤམ་གྱི་བུ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན། གཞན་དབང་ལ་དག་པ་གཞན་དབང་དང་། མ་དག་གཞན་དབང་གཉིས་ཡིན། མ་དག་གཞན་དབང་ནི། ལོག་རྟོག་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་འདི་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་བའི་སྣོད་བཅུད་དུ་སྣང་བ་ཡིན། དག་པ་གཞན་དབང་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཞེས་འདོད་པའི་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཡིན། གཞན་དབང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཡིན་ཅིང་དེ་དག་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དབང་གིས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན། ཡོངས་གྲུབ་ནི་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་བ་ཀུན་བརྟགས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་ཡུལ་ཅན་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད། ཀུན་བརྟགས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྟོང་པའི་སྟོང་ཆ་དེ་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སམ་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དུ་བཞེད་པ་ཡིན། དབུ་མ་པ་ལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པའི་རྣམ་གྲངས་པ་རྩལ་དུ་འདོན་ཞིང་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་ཐལ་འགྱུར་དང་དགོངས་པ་མཐུན། ཐལ་འགྱུར་བས་དང་པོ་ནས་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དབྱིངས་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་བཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ལྟར་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་པས་ཐལ་འགྱུར་དང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདི་རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོངས་སུ་གྲགས་ལ། རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་ཞེས་པ་བོད་ཀྱི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ལས་རྒྱ་གར་དུ་མ་གྲགས། དེས་ན་གཞུང་སྤྱི་མོའི་དབུ་མ་ནི། རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཡུམ་སྲས་བཅུ་བདུན་པོའི་དགོངས་པ་དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ལྟར་དུ་བཀྲལ་བ་འཕགས་པ་ཀླུའི་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཡིན། སྦས་དོན་ལམ་གྱི་མངོན་རྟོགས་ལྟར་བཀྲལ་བ་རྒྱལ་ཚབ་མ་ཕམ་པའི་མངོན་རྟོ
Chinese
是能起作用的事物。不能起作用的共相，则认为是世俗谛。唯识宗认为，将一切法归纳为遍计所执、依他起、圆成实三种，其中遍计所执和依他起两种是世俗谛，圆成实是胜义谛。首先，遍计所执分为，自性断灭的遍计所执和名言安立的遍计所执两种。前者如兔角、石女儿、虚空花等。后者如柱子和瓶子等。依他起分为清净依他起和不清净依他起两种。不清净依他起是，对于众生显现的错觉迷乱之相，显现为器情世间。清净依他起是，圣者们后得位的仅仅是世俗，所认为的幻化和梦境之相。依他起是心和心所，这些都是由因缘和合而产生的。依他起的自性，即了知自性的自证自明，是法性，是圆成实胜义谛。圆成实是了知依他起的自性，自证自明，远离遍计所执的能取所取二者，具有三解脱门的自性，认为是各自有境的自证智慧。遍计所执的能取所取二者，在依他起的自性上，空性的空分，认为是境法的法界或法性圆成实。中观宗分为自续派和应成派两种。前者着重发挥具有后得承认的名言，与非名言的胜义应成派观点相同。应成派从一开始就将远离戏论寂灭之界，如三圣者的等持智慧一样，安立为远离一切承认，因此应成派和自续派的差别在印度圣地广为人知。而自空他空是藏地喇嘛们所安立的，在印度并不出名。因此，共同的中观是，如来之母及十七位佛子的意趣，如实宣说空性，即圣龙树的中观理聚论。如隐义道之现观而宣说，即弥勒菩萨的现观
English
Those are the entities that can perform functions. General characteristics that cannot perform functions are considered conventional truths. The Mind-Only School asserts that all phenomena are categorized into three: the completely imputed, the dependent, and the thoroughly established. The former two, the completely imputed and the dependent, are conventional truths, while the thoroughly established is the ultimate truth. Firstly, the completely imputed is divided into two: the completely imputed that is characterized by cessation, and the completely imputed that is nominally designated. The former includes things like rabbit horns, the child of a barren woman, and flowers in the sky. The latter includes things like pillars and vases. The dependent is divided into pure dependent and impure dependent. The impure dependent is the appearance of mistaken and deluded perceptions to sentient beings, appearing as the environment and its inhabitants. The pure dependent is the appearance of illusions and dreams, which are considered by noble beings to be merely conventional truths in their subsequent attainment. The dependent is the mind and mental factors, which arise due to the power of causes, conditions, and interdependence. The nature of the dependent, the self-knowing and self-illuminating awareness, is the dharmata, the thoroughly established ultimate truth. The thoroughly established is the self-knowing and self-illuminating awareness that knows the nature of the dependent, is free from the dualistic grasping of the completely imputed, and possesses the nature of the three doors of liberation. It is considered to be the self-aware wisdom of each individual object. The emptiness of the two grasped and grasper of the completely imputed, in the nature of the dependent, is considered to be the element of phenomena or the dharmata, the thoroughly established. The Madhyamaka School is divided into the Svatantrika and Prasangika schools. The former emphasizes the nominal designations that include subsequent acceptance, and its view of the ultimate is in accordance with the Prasangika, which is non-nominal. The Prasangika, from the beginning, establishes the realm of peace that is free from elaboration, like the wisdom of the equipoise of the three noble ones, as being free from all acceptance. Therefore, the difference between the Prasangika and Svatantrika is well-known in the noble land of India. The terms "self-empty" and "other-empty" were coined by Tibetan lamas and were not well-known in India. Therefore, the common Madhyamaka of the scriptures is the collection of Madhyamaka reasoning of the noble Nagarjuna, which explains emptiness according to the intention of the Buddha's mother and the seventeen sons. As explained according to the hidden meaning of the path's realization, it is the realization of Maitreya.
Tibetan
གས་རྒྱན་རྣམས་ཡིན་ཅིང་། གཙོ་བོ་འཕགས་པའི་རིགས་ཚོགས་དང་ཨཪྱ་དེ་བའི་དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་རྣམས་ཐལ་རང་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་འཐེན་རྩོད་བྱེད་རྒྱུ་མེད་དེ་དང་པོ་དབུ་མ་ཞེས་ཐལ་རང་གི་ཕུགས་གཏུགས་ས་གཞུང་སྤྱི་མོ་ཞེས་དགོངས་པ་གང་ལ་ལེན་པའི་གཞི་ཡིན། བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་རྩ་བའི་དགོངས་པ་ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀྲལ་ནས་རང་བཞིན་དང་བདེན་པའི་ཐ་སྙད་མ་སྦྱར་བ་ལ། རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་དེའི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་ལྟར་དུ་བཀྲལ་ཏེ་རང་བཞིན་དང་བདེན་པའི་སྒྲ་མ་སྦྱར་ན་མི་འཐད་དེ་མིག་ཡོད་བཞིན་དུ་མེད་ཅེས་སྨྲ་དགོས་པས། མིག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད། བདེན་པར་མེད། དོན་དམ་པར་མེད་ཅེས་བཞེད། རང་རྒྱུད་པ་ལ་ནང་གསེས་གོང་མ་དང་འོག་མ་གཉིས་ལས་སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་ལ་སོགས་པས། དོན་དམ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་སྒྱུ་མ་ལྟར་རིགས་པས་གྲུབ་པར་བཞེད། གོང་མ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་། ཞི་བ་འཚོ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་སྟེ་རང་རྒྱུད་ཤར་གསུམ་མཁན་པོ་ཞེས་གྲགས་པས་རང་རེ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་དགོས། དེའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དང་། །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པས། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་བློ་ལ་མི་བསླུ་སྟེ། མེས་ཚ་བསྲེགས་དང་། ཆུས་ངོམ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མི་བསླུ་བ་སོགས་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་མི་བསླུ་བ་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྣང་ལ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་དང་རི་མོར་བྲིས་པའི་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞེད། དོན་དམ་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་གཟུགས་སྟོང་པའོ། །ཞེས་སྣང་བས་ཡོད་མཐའ་སེལ་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་སྟོང་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་རྟེན་འབྱུང་འགགས་པ་མེད་པར་སྣང་བས་སྟོང་པས་མེད་མཐའ་སེལ་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན། གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ཞེས། སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དབྱེ་བསལ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་བཞི་རིམ་གྱིས་བཀག་ནས་ངེས་པ་ཅིག་ཆར་དུ་དྲངས
Chinese
是装饰品。主要将圣者种姓的集合与阿雅提婆的《中观四百论》等，不作归于应成派或自续派任何一方的争论，首先“中观”是指应成派和自续派的究竟归宿处，是共同的论典，是理解何种见解的基础。婆罗门种姓的论师佛护将根本的见解解释为应成派，没有使用自性和真实的词语。刹帝利种姓的论师清辨将该见解解释为自续派，认为不使用自性和真实的词语是不合理的，因为这就像明明有眼睛却说没有一样。所以他认为眼睛自性上没有，真实中没有，胜义中没有。自续派内部又分为上下两派，其中论师吉祥秘密等认为，胜义谛如幻，也以如幻的理证成立。上位是静命和寂护，莲花戒，即自续派东方三位堪布，因此我们这些人的见解必须追随他们。他们的宗派的二谛是：从二谛中， 显现虽相似，然以作用与， 能力之有无，是与非是故， 而作世俗谛之区分。 如是说，世俗谛从境自身相的方面来说，不会欺骗心识，比如火能燃烧，水能滋润等作用不欺骗，从境自身方面不欺骗，能起作用的自相事物都是真实世俗谛，显现却不能起作用的二月显现和图画中画的酥油灯等，被认为是不能起作用的虚妄世俗谛。胜义谛中的名言胜义是，从色法到一切种智之间的所有法，都远离一和多的自性，所以色即是空。如是显现破除有边，空性即是色，如是空性并非一无所有，而是缘起不灭的显现，因此空性破除无边。空性不异于色，色不异于空性。如是确定空性和缘起无有分别的自性，让最初的业者逐渐遮破四边，从而同时引向确定。
English
are ornaments. Mainly, the collections of the noble lineage and Āryadeva's Four Hundred Verses on the Middle Way, etc., should not be disputed as belonging to either the consequentialist or the autonomist school. First, "Middle Way" refers to the ultimate common ground of the consequentialist and autonomist schools, which is the basis for understanding what view to adopt. The Brahmin teacher Buddhapālita explained the fundamental view as consequentialism, without using the terms self-nature and truth. The Kshatriya teacher Bhāviveka explained this view as autonomism, arguing that it is unreasonable not to use the terms self-nature and truth, because it is like saying there is no eye when there is one. Therefore, he asserted that the eye does not exist by its own nature, does not exist in truth, and does not exist ultimately. Autonomists are divided into higher and lower schools. Teachers like Śrīgupta and others assert that the ultimate truth, like an illusion, is also established by reasoning as an illusion. The higher ones are Jñānagarbha, Śāntarakṣita, and Kamalaśīla, known as the three eastern abbots of the autonomist school, so we must follow their views. Their system of the two truths is: From the two truths, Although appearances are similar, yet by function and, By the power of being able or unable, A distinction is made between the correct and the incorrect, Thus, the conventional is distinguished. As it is said, the conventional truth does not deceive the mind from the perspective of the object's own characteristics. For example, fire burns and water moistens, these actions are not deceptive. All self-characterized phenomena that do not deceive from the object's own perspective and can perform functions are the correct conventional truth. Appearances that cannot perform functions, such as the appearance of two moons and a butter lamp painted in a picture, are considered false conventional truths that cannot perform functions. The nominal ultimate truth is that all phenomena from form to omniscience are devoid of the nature of one and many, so form is emptiness. Thus, appearance dispels the extreme of existence, and emptiness is form, so emptiness is not nothing, but the unceasing appearance of dependent arising, thus emptiness dispels the extreme of non-existence. Emptiness is not different from form, and form is not different from emptiness. Thus, by establishing the nature of emptiness and dependent arising as inseparable, the initial practitioners are gradually led to negate the four extremes and simultaneously guided to certainty.