Tibetan
། ཡུལ་དེ་སྔགས་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡིན། རགས་པ་རྒྱུའི་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་བདག་དམ་ཚིག་པར་བསྒོམ་སྟེ་ཕྲ་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔར་བསྒོམ་ཞིང་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་དག་པ་མངོན་གྱུར་གྱི་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་རྩ་དེ་ལ་དབྱེ་ན་རྩ་གཙོ་མོ་གསུམ་དང་འཁོར་ལོ་ལྔར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་དབུ་མ་དང་། གཡས་རོ་མ་དང་། གཡོན་རྐྱང་མ་གསུམ། འཁོར་ལོ་ལྔ་ནི། སྤྱི་བོ་བདེ་ཆེན་གྱི་འཁོར་ལོ། མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ། སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ། ལྟེ་བ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ། གསང་གནས་བདེ་སྐྱོང་གི་འཁོར་ལོ་དང་ལྔའམ་བདུན་དུ་དབྱེ་ན། སྦར་བྱ་མེའི་འཁོར་ལོ། སྦར་བྱེད་རླུང་གི་འཁོར་ལོ་གཉིས་བསྣན་པས་བདུན་ནམ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ལྟར། སྤྱི་བོར་རྣམ་བཀོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩ་འདབ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ། མགྲིན་པ་རོ་རྣམས་འདུས་པ་ན་རྩ་འདབ་བཅུ་དྲུག སྙིང་ག་དྲན་པ་རྣམ་བཀོད་ན་རྩ་འདབ་བརྒྱད། ལྟེ་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ན་རྩ་འདབ་དྲུག་ཅུ་པོ་རྣམས་ཁ་ཡས་མར་དུ་བསྟན་པ་རྒྱ་གླིང་གི་བུང་ཚང་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཞེས་གྲགས་པ་དེ་ལ་གནས་པ་རྩ། རྩ་དེ་ལ་རྒྱུ་བ་རླུང་ཡིན། རླུང་གི་ངོ་བོ་འབྱུང་བ་ལྔའི་རླུང་དེ་ཡང་རྩ་བའི་རླུང་ལྔ། ཡན་ལག་གི་རླུང་ལྔ་ལས། དང་པོ་རྩ་བའི་རླུང་ལྔ་ནི། སྲོག་འཛིན། གྱེན་རྒྱུ། ཐུར་སེལ། མེ་མཉམ། ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་རླུང་དང་ལྔ། ཡན་ལག་གི་རླུང་ལྔ་ནི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལྔ་ལ་རྒྱུ་བའི་རླུང་ཡིན། དེ་ཡང་རྒྱུ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་དབྱེ་ན། མི་རང་བཞིན་གྱི་དར་བབ་འབྱུང་བ་རྣལ་དུ་གནས་པ་ཞིག་ལ་ཉིན་ཞག་ཕྲུགས་ཅིག་ལ་རླུང་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རྒྱུ་བ་ཕྱིའི་འགྱུ་བའི་རླུང་ཡིན་ལ། ནང་ནས་རྩ་ཕྲན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་ནི་ཆིག་འབུམ་ཉི་ཁྲི་དྲུག་བརྒྱ་རྒྱུ་བས་དེ་ནི་གཡོ་བ་རླུང་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཐིག་ལེ་བརྟེན་པ་སྟེ་བཀོད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐིག་ལེ་དཀར་དམར་གཉིས་བརྟེན་པས་རྩ་ཐམས་ཅད་ལ་ཏིལ་ལ་སྣུམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་བཞིན་ཁྱབ་པ་ཡིན། གནས་ལུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱབས་འགྲོའི་ཡུལ། རྟེན་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་ལ་བརྟེན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་དང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་དེ་དག་པ་དང་སྦྱར་ན་རྩ་དག་པ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ
Chinese
那地方按照密咒的规矩是智慧勇识。粗分是观想根脉明点风息三者为自身誓言，细分是观想智慧的根脉明点风息三者为智慧勇识，依靠那些地方来成就清净现前的佛陀。像那样的根脉如果分类，有三种主要的根脉和五轮广为人知，即中脉，右边的罗玛脉，左边的江玛脉。五轮是：顶轮大乐轮，喉轮受用轮，心轮法轮，脐轮化身轮，密处护乐轮，如果分为五或者七，加上执火轮，执风轮两个就是七个。或者按照大圆满的规矩，顶上有显现的轮，三百六十根脉瓣。喉咙是诸味聚集之处，有十六根脉瓣。心间是忆念显现之处，有八根脉瓣。脐间是生起轮，那六十根脉瓣口朝下，像印度蜂巢一样，因此被称为金刚身，根脉就安住于此。风息在那根脉中运行。风息的体性是五大之风，也是根本的五风和支分的五风。首先根本的五风是：命勤风，上行风，下泄风，等住风，遍行风这五种。支分的五风是运行于五种有色根识的风。那也是按照运行的差别来分类的。对于一个本性兴盛，五大安住的人来说，日夜呼吸二万一千六百次是外在流动的风息。从内部在细微根脉的支分中运行的风息有一百二十六万次，那是动摇的风息。明点依靠于此，即安住着菩提心，白色和红色的明点，像油遍布芝麻一样遍布所有的根脉。安住的方式是金刚皈依之处。所依是依靠根脉明点风息三者的菩提心，对此或者合一，或者二分，或者三分，就像上面所说的那样。像那样的根脉明点风息三者如果和清净相联系，根脉是清净的僧伽宝和化身。
English
That place, according to the rules of mantra, is wisdom and courage. The coarse division is to contemplate the three root pulses, bindu, and wind as one's own vows, and the subtle division is to contemplate the three root pulses, bindu, and wind of wisdom as wisdom and courage, relying on those places to accomplish the pure and manifest Buddha. If such a root is classified, there are three main roots and five wheels that are widely known, namely the central channel, the right Roma channel, and the left Jiangma channel. The five wheels are: the crown wheel, the great bliss wheel, the throat wheel, the enjoyment wheel, the heart wheel, the Dharma wheel, the navel wheel, the incarnation wheel, and the secret place, the bliss-protecting wheel. If divided into five or seven, adding the fire-holding wheel and the wind-holding wheel, there are seven. Or according to the rules of the Great Perfection, there is a wheel of manifestation on the crown, with three hundred and sixty root petals. The throat is the place where all tastes gather, with sixteen root petals. The heart is the place where memories manifest, with eight root petals. The navel is the place of the arising wheel, and those sixty root petals face downwards, like an Indian honeycomb, so it is called the Vajra body, and the root resides here. The wind circulates in that root. The nature of the wind is the wind of the five elements, which are also the five fundamental winds and the five branch winds. First, the five fundamental winds are: the life-sustaining wind, the upward-moving wind, the downward-expelling wind, the equal-dwelling wind, and the pervasive wind. The five branch winds are the winds that circulate in the five colored root senses. That is also classified according to the difference in circulation. For a person whose nature is flourishing and whose five elements are stable, breathing 21,600 times a day and night is the external flowing wind. The wind that circulates internally in the branches of the subtle roots is 1,260,000 times, which is the moving wind. The bindu relies on this, that is, the Bodhicitta resides, and the white and red bindu pervade all the roots like oil pervading sesame. The way of dwelling is the place of Vajra refuge. The support is the Bodhicitta that relies on the three root pulses, bindu, and wind, and to this, either unite, or divide into two, or divide into three, as mentioned above. If such three root pulses, bindu, and wind are related to purity, the root is the pure Sangha jewel and the incarnation.
Tibetan
། རླུང་དག་པ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དང་ལོངས་སྐུ། ཐིག་ལེ་དག་པ་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་དང་ཆོས་སྐུ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་སངས་རྒྱས། རང་བཞིན་གསལ་བ་ཆོས། ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་མི་ཕྱེད་པ་དགེ་འདུན་ཡིན། ད་གོང་དུ་བཤད་པའི་རྩ་བ་གསུམ་དང་། རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འདུས་ཤིང་དེ་ལས་མི་འདའ་བས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དེ་ལ་དབྱེ་ན། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཡོན་ཏན་གསུམ་རེ་ཡོད་ལ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན། མཐར་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ན་ཉན་རང་གིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས། ཆོས་བདག་རགས་པར་འཛིན་པ་ཞིག་ནས་སྤང་བྱ་ལས་ཉོན་གཉིས་སྤངས། ཤེས་སྒྲིབ་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤངས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དང་པོ་མཐོང་ལམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་དང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཅིག་ཆར་དུ་སྤངས། བསྐལ་ཆེན་ལྔ་བརྒྱར་མཉམ་པར་བཞག་ནས། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་སེར་སྣ་སྤངས། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན། དེ་ནས་ས་གཉིས་པ་ནས་རིམ་བཞིན་ས་ནས་སར་འཕར་ནས་སྤང་བྱ་སྤངས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས། དེའི་རྟོགས་པ་དེ་ལས་སྐྱེད་འདོན་རྒྱུ་དང་བོགས་དབྱུང་རྒྱུ་ཡོད་པས་ཉོན་སྒྲིབ་དངོས་སུ་སྤངས། ཤེས་སྒྲིབ་ས་དང་པོ་ནས་བརྒྱུད་དེ་ཉམས་སྨད་ནས་ས་བདུན་པ་ཐོབ་ཚེ་ཉོན་སྒྲིབ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་སྤངས། དག་པ་ས་གསུམ་ནས་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་ས་བཅུའི་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་གཉེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་བཅོམ་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་སྤང་བྱ་ཡང་མེད། རྟོགས་བྱ་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེད་འདོན་དུ་མེད་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པས་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན། གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ། རྟེན་སྐུ། བརྟེན་པ་ཡེ་ཤེས། མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྟེན་སྐུ་དེ་ལ་ནང་གསེས་ཀྱིས་དབྱེ་ན་བཞི། སངས་རྒྱས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ལ་གསར་རྙིང་གི་འདོད་ཚུལ་གཉིས་ལས་གསར་མས་ཕུང་པོ་ལྔ་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད། དེའི་སྟོང་པའི་སྟོང་ཆ་དེ་ཕྱང་ཆད་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ལ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་ཅེས་འདོད། རྙིང་མས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སྟོང་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་འདོད། ཆོས་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡིན། ཀཱ་ཡ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལ
Chinese
清净的风是法宝和报身，清净的明点是佛宝和法身，本体空性是佛，自性光明是法，大悲周遍显空双运的智慧是不可分的僧。现在上面所说的三根本和，脉、气、明点，本体、自性、大悲这三者全部都包含在三宝中，并且不会超出三宝之外。如果对这三宝进行区分，则各有本体、差别、功德三种。第一，佛的本体是断证究竟的佛的本体。究竟是如何达到的呢？声闻缘觉证悟人无我，对于执着粗分的法我者，从所断中断除了烦恼障和所知障，但没有断除习气障。菩萨初地见道时证悟法性真谛，同时断除了遍计所执的障碍。在五百大劫中安住于等持，之后在后得位中断除悭吝的烦恼，到达布施的彼岸。之后从二地开始，次第地从地到地提升，断除所断，证悟所证。因为从那个证悟中可以产生增益和提升，所以实际断除了烦恼障。从初地开始，通过逐渐削弱所知障，当获得七地时，断除了剩余的所有烦恼障。从三清净地开始，断除了所有粗细的所知障，在十地的最后阶段，以金刚喻智慧断除了剩余的细微习气障，从而显现了剩余的所有智慧，因此没有所断，也没有可以从中产生增益和提升的所证，所以是断证究竟的佛的本体。第二，差别有三种：所依身、所依智慧、事业和事业。第一，所依身如果从内部进行区分，则有四种。佛的自性身，对于此，新旧两派有两种观点，新派认为这是脱离五蕴的空性。因为那个空性的空性是断灭，所以认为佛没有能知的智慧。旧派认为这是法界和智慧双运，是具有空性智慧之精华的空性。法身是自性光明的智慧。迦耶（梵文：Kāya）这个词
English
Pure wind is the Dharma Jewel and Sambhogakaya. Pure bindu is the Buddha Jewel and Dharmakaya. Essence emptiness is Buddha. Nature clarity is Dharma. Compassion all-pervasive appearance emptiness union wisdom is indivisible Sangha. Now, the three roots mentioned above, and the channels, winds, and bindus, the essence, nature, and compassion, all three are included in the Three Jewels and do not go beyond them. If we differentiate these Three Jewels, each has three aspects: essence, difference, and qualities. First, the essence of the Buddha is the essence of the Buddha who has perfected abandonment and realization. How is it ultimately achieved? Shravakas and Pratyekabuddhas realize the selflessness of the person. For those who grasp the gross Dharma self, they abandon the two obscurations from what is to be abandoned. They do not abandon the obscuration of knowledge and the obscuration of habitual tendencies. Bodhisattvas on the first bhumi, the path of seeing, realize the truth of Dharma nature and abandon the obscuration of conceptual imputation all at once. They remain in equipoise for five hundred great kalpas. After that, in the subsequent attainment, they abandon the affliction of miserliness and reach the other shore of generosity. Then, from the second bhumi onwards, they gradually progress from bhumi to bhumi, abandoning what is to be abandoned and realizing what is to be realized. Because from that realization there is something to generate increase and uplift, they actually abandon the afflictive obscurations. From the first bhumi onwards, through gradually diminishing the obscuration of knowledge, when they attain the seventh bhumi, they abandon all remaining afflictive obscurations. From the three pure bhumis onwards, they abandon all gross and subtle obscurations of knowledge. At the final stage of the ten bhumis, with the diamond-like wisdom that is the antidote to the subtle obscuration of habitual tendencies, they destroy all remaining obscurations and manifest all remaining wisdom. Therefore, there is nothing to be abandoned, and there is nothing to be realized from which to generate increase or uplift. Therefore, it is the essence of the Buddha who has perfected abandonment and realization. Second, there are three differences: the support body, the support wisdom, and the activity and activity. First, if we differentiate the support body internally, there are four. The Svabhavikakaya of the Buddha, regarding this, the new and old schools have two views. The new school believes that it is the emptiness that is separate from the five aggregates. Because that emptiness of emptiness is annihilation, they believe that the Buddha does not have the wisdom of knowing. The old school believes that it is the union of the sphere and wisdom, emptiness with the essence of wisdom. The Dharmakaya is the wisdom of self-luminous nature. The word "Kāya" (Sanskrit: Kāya)