Tibetan
ན་ཏེ། བྱམས་པས། སྤངས་ཕྱིར་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཕྱིར། །མེད་ཕྱིར་འཇིགས་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་རྣམ་གཉིས་དང་དགེ་འདུན་ནི། །གཏན་གྱི་སྐྱབས་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས། ལུང་གི་ཆོས་ནི་དོན་རྟོགས་དགོས་པས་དོན་ཇི་བཞིན་རྟོགས་དུས་ཚིག་ལ་དགོས་པ་ཆུང་བས་ཆུ་བརྒལ་ཟིན་དུས་གྲུ་ཁུར་མི་དགོས་པ་བཞིན་སྤངས་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་ལམ་གོང་མ་གོང་མ་ཐོབ་དུས་སྔ་མ་སྤང་པའམ་བསླུ་བ་སྟེ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉན་རང་འཕགས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་སེམས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ད་དུང་ངན་སོང་གི་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་གཏན་གྱི་སྐྱབས་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཕྱིར། ། ཚོགས་ཀྱང་དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་གོ །ཞེས་པ་བཞིན། ཐུབ་པ་ནི། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་དང་། །ཆོས་ནི་རྟོགས་པ་ཆོས་སྐུ་དང་། །བསྟན་པ་ཆོས་སྐུ་གཉིས་ཡིན་ལ༑ ༑ཐུགས་རྒྱུད་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་དང་མི་ཕྱེ་མི་འབྱེད་པ་ནི་དགེ་འདུན་ཏེ་དོན་ལ་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ་གསུམ་དང་། རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་རྣམས་འོག་ཏུ་འཆད་པ་དེ་ཡིན་ལ། སྐབས་འདིར་བསྟན་པ་ནི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་ཞེས་པ་དེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྐྱབས་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་ལ་བརྟེན་པ་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། གཅིག་ཏུ་བསྡུ་ན། མདོ་ལྟར་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ། སྔགས་ལྟར་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག གཉིས་སུ་དབྱེ་ན། ཀ་དག་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ལྷུན་གྲུབ་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས། གསུམ་དུ་དབྱེ་ན། ངོ་བོ་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས། རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས། ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱི་གསལ་གྱི་ཐུགས་རྗེ་དང་ནང་གསལ་གྱི་ཐུགས་རྗེ་གཉིས་ལས། ནང་གསལ་གྱི་ཐུགས་རྗེ་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོ་དེ་ཡིན། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ལྟར་ན་ཕྱིའི་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཤིང་གི་དྲུང་དུ་མ་བཞུགས་ཀྱི་བར་དང་། ནང་གི་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་རིག་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པའམ། སྔགས་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་ལྷའི་འཁོར་
Chinese
那。慈氏（弥勒菩萨）说：“断故、欺诳之法性故，无故、并有怖畏故，二法与僧伽，非为恒常之皈依处。”如是说。 经之法需解其义，如实解义之时，言词之必要性小，如渡河已讫，无需负舟。断除之故，证悟之法，获得更高之道路时，前者断除或欺诳，即无常之故。 无故，谓声闻缘觉圣者，无菩萨圣者之功德故，菩萨圣者，无佛陀之功德故。菩萨异生诸众生，仍有堕恶趣之怖畏故，非为恒常之皈依处。 究竟之皈依，佛陀即是三宝之自性。如云：“能仁具法身故，僧伽亦是彼之究竟。”如是。 能仁者：导师佛陀宝。法者：证悟法身。教法即法身二者。心续功德之法与彼无分无别者，即是僧伽。 义为究竟之皈依唯是佛陀。 三根本与脉、气、明点等，下文将述。此处所说，本体、自性、大悲，即是大圆满之皈依处。 依赖所依脉、明点、气三者，自性菩提心即光明之智慧。 若归纳为一，如经部所说，即善逝之藏。如密咒所说，即自生之智慧明点唯一。 若分为二，即本净大空性之智慧，与任运显现之智慧二者。 若分为三，即本体空性之智慧，自性光明之智慧，大悲周遍之智慧。其中，外明之大悲与内明之大悲二者，内明之大悲，即显空无别之自性，彼即三者无别之大者。 时间之差别，如因乘所说，外之菩提心，直至未于菩提树下安住之间。内之菩提心，觉性善逝之藏未现前，或如密咒所说，虚空天众之坛城。
English
Then. Maitreya said: "Because of abandonment, because of the nature of deceptive Dharma, because of absence, and because of being accompanied by fear, the two Dharmas and the Sangha are not permanent places of refuge." As it is said. The Dharma of scripture needs to understand its meaning, and when the meaning is understood as it is, the need for words is small, just as one does not need to carry a boat after crossing a river. Because of abandonment, the Dharma of realization, when higher and higher paths are attained, the former is abandoned or deceived, that is, because of impermanence. Because of absence, that is, the Hearers and Solitary Realizers do not have the qualities of the Bodhisattva saints, and the Bodhisattva saints do not have the qualities of the Buddha. Because ordinary beings of Bodhisattvas still have the fear of falling into the lower realms, they are not permanent places of refuge. The ultimate refuge, the Buddha himself, is the nature of the Three Jewels. As it is said: "The Able One has the Dharmakaya, and the Sangha is also his ultimate." Like this. The Able One is: the teacher Buddha Jewel. The Dharma is: the realization of the Dharmakaya. The teachings are the two Dharmakayas. The Dharma of the mind-stream qualities that are inseparable from it is the Sangha. The meaning is that the ultimate refuge is only the Buddha. The Three Roots and the channels, winds, and bindus will be discussed below. What is taught here is that essence, nature, and compassion are the refuge of Dzogchen. Relying on the three supports of channels, bindus, and winds, the nature of Bodhicitta is the wisdom of clear light. If summarized as one, as the Sutra says, it is the essence of the Sugata. As the Mantra says, it is the single bindu of self-born wisdom. If divided into two, it is the wisdom of the original purity of the great emptiness, and the two spontaneously accomplished wisdoms of appearance. If divided into three, it is the wisdom of the essence of emptiness, the wisdom of the nature of clarity, and the wisdom of the compassion that pervades all. Among them, there are two types of compassion: outer clarity and inner clarity. The compassion of inner clarity is the nature of the inseparability of appearance and emptiness, which is the great inseparability of the three. The difference in time, as the causal vehicle says, the outer Bodhicitta is until it does not reside under the Bodhi tree. The inner Bodhicitta, the essence of the Sugata of awareness has not manifested, or as the Mantra says, the mandala of the sky deities.
Tibetan
ལོར་མ་སད་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ལ། རྒྱུ་སྐྱབས་དང་། འབྲས་སྐྱབས་གཉིས་ལས། རྒྱུ་སྐྱབས་དེ་ལ་དབྱེ་ན་བཏགས་པ་བ་ཁས་ལེན་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། མཚན་ཉིད་པ་ལམ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྟོན་པ་ལམ་གྲོགས་སུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བས་སྐྱབས་འགྲོ་འབུམ་ཕྲག་ལ་སོགས་པ་འདོན་པ་དེ་ཡིན་ལ། ལམ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཁས་བླངས་པ་དེ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ལ་སྟོན་པ། ཆོས་ལ་ལམ། དགེ་འདུན་ལ་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་སྦྱོར་བ་ཉམས་ལེན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། འབྲས་སྐྱབས་ནི་མདོ་ལྟར་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སམ་འདི་སྐབས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཡིན། སྔགས་ཀྱི་འབྲས་སྐྱབས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོ་དེ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་དེ་རྟོགས་ན། ཡིད་ཤེས་བདེ་མྱུར་དུ་སྐྱོབས་པ་སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་བཞིན་མཚན་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་མེད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཀློང་དུ། རང་ཞིག རང་གྲོལ། རང་ཆད། རང་ཐིམ། རང་དག་སྟེ་སྐྱོབས་པས་ན་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོའམ། ཡང་ན་མཚན་ཉིད་ཐེག་པས་གཞན་རྒྱུད་ལ་བྱོན་ཟིན་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་དེ་རང་རྒྱུད་ལ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་དེའམ། སྔགས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་འབྲས་བུ་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་ལམ་བྱེད་ཐབས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། ཆོས་སྐུ་ལམ་བྱེད་ཤེས་རབ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་གྱི་མཛད་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་འབྲས་སྐྱབས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་ལས་སྐབས་འདིར། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཚུལ། བསམ་པའི་ཁྱད་པར་བདག་རང་གི་དོན་མིན་པར་གཞན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དཀོན་མཆོག་ཀུན་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་བསམ་པ་དེ་ཡིན། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་རིང་ནས་བཟུང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་འཕགས་པ་དང་དེ་དག་གི་ཐུགས་རྒྱུད་ན་བཞུགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡིན། ཁྱད་པར་ཐབས་མཆོག་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སོགས་ཀྱི། རགས་པ་རྒྱུའི་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་པོ་རང་ལ་ཚང་ཞིང་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་རུང་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པས
Chinese
在尚未醒悟之前，都要皈依。像这样具有三种差别的皈依，分为因皈依和果皈依两种。因皈依又可以分为名言上的承诺皈依和实义上的随道修行皈依两种。第一种是，将导师视为道友，以具足三种差别的方式皈依，念诵皈依百万遍等等。随道修行是，如所承诺的那样，将佛视为导师，法视为道，僧视为修道的助伴，通过修行来实践。果皈依如经中所说，是发愿菩提心，或者说是此时此刻的意乐差别。密宗的果皈依是自生智慧的三种体性无别大乐，如果证悟了这样的实相，如“意识迅速救护是密宗的特征”所说，将一切执相的分别念，在无相无分别的虚空中，自灭、自解、自断、自融、自净而救护，所以是果皈依。或者说，是名相乘以他相续中已有的三宝为对境，发誓要在自己相续中获得它们的誓言。密宗以果为道，因此果位的二身（色身）作为道，是生起次第的方便；果位的法身作为道，是圆满次第的智慧。通过这两种方式，将果位的三身事业作为道，所以称为果皈依。像这样的三种士夫的皈依方式中，此处是，大士夫的皈依方式。意乐的差别是，不是为了自己，而是为了使其他一切有情获得三宝总集的自性——佛的果位。时间的差别是，从今天开始直到获得圆满菩提之间都要皈依。对境的差别是，证悟现前的佛和圣者，以及他们心续中的法。特别是殊胜方便金刚藏等，粗分是因的脉、明点、风这三者自身具足，虽然自性清净，但尚未显现。
English
Until one awakens, one takes refuge. Such refuge with three distinctions is of two types: cause refuge and result refuge. Cause refuge can be divided into nominal commitment refuge and literal following-the-path refuge. The first is taking refuge with three distinctions, understanding the teacher as a path companion, and reciting refuge millions of times, etc. Following the path is practicing as promised, regarding the Buddha as the teacher, the Dharma as the path, and the Sangha as companions in practice. Result refuge, as stated in the sutras, is aspiring bodhicitta, or the distinction of intention at this moment. The result refuge of mantra is the great indivisible bliss of the three aspects of self-arisen wisdom. If one realizes such a state, as it is said, "The swift protection of consciousness is the characteristic of mantra," all conceptualizations of grasping at characteristics are self-pacified, self-liberated, self-severed, self-dissolved, and self-purified in the space of non-conceptualization, thus it is result refuge. Alternatively, it is the vow of the characteristic vehicle to aim at the Three Jewels already present in the continuum of others, and to desire to attain them in one's own continuum. Since mantra takes the result as the path, the two bodies (form bodies) of the result as the path are the means of the generation stage; the Dharma body of the result as the path is the wisdom of the completion stage. Through these two ways, the activity of the three bodies of the result is taken as the path, hence it is called result refuge. Among the ways of taking refuge by such three types of individuals, here it is the way of taking refuge of a great individual. The distinction of intention is not for oneself, but with the thought of enabling all other sentient beings to attain the state of Buddhahood, which is the nature of the embodiment of all the Three Jewels. The distinction of time is to take refuge from today until one attains perfect enlightenment. The distinction of object is the Buddha and the noble ones who have realized direct perception, and the Dharma residing in their mindstreams. In particular, the excellent means of Vajra Essence, etc., the gross division is that the three—channels, drops, and winds—of the cause are complete in oneself, and although they are naturally pure, they have not yet manifested.