Tibetan
ནས་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་སྐྱབས་གསུམ་འཛིན་པའི་དགེ་བསྙེན་ཟེར་བས་གོང་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ཅུ་པ་ལས། སྡོམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱང་སོགས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས། དང་པོ་སྐྱབས་སུ་མ་སོང་བར་སྡོམ་པས་རྒྱུད་བསྡམ་པ་མེད་ཅིང་། དེ་མེད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བའང་མེད་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་མེད་ན་ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་མེད་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དད་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལས་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པའམ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དད་པས་གཞི་བཟུང་ནས། རང་ངོས་ནས་དད་པ་ཡོད་ན་ཡུལ་ལ་བཟང་ངན་མེད་དེ་རྒན་མོ་ཁྱི་སོས་སངས་རྒྱས་པའི་དཔེ་ལྟར་ཡིན། སྐྱབས་འགྲོའི་དབྱེ་བ་ལ་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་རང་ཉིད་ངན་སོང་གསུམ་ལས་ཐར་ནས་མཐོ་རིས་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུས་ཉི་ཚེ་བ་གནས་སྐབས་ཇི་སྲིད་འཚོ་དང་མཐར་ཐུག་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་བར་དུའོ། ། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་གི་སྐུ་གཟུགས། དམ་པའི་ཆོས་གླེགས་བམ་བརྩེགས་པ། དགེ་འདུན་ཀྱང་འཕགས་པ་མི་དགོས་པར་སོ་སྐྱེའི་དགེ་འདུན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པ་ཙམ་ལས་རྒྱུ་མཚན་ཆེར་ཤེས་མི་དགོས། དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དེ་ལ་ནང་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུས་དཀོན་མཆོག་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་ཅིང་། ཕྱི་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུས་མི་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ཉན་རང་གཉིས་ཡིན་ལ༑ དེས་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཤེས་དགོས་ཏེ། བསམ་པའི་ཁྱད་པར་སྲིད་པ་རིགས་དྲུག་པོ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་ནས་དེ་ལས་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཐར་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར། དུས་གནས་སྐབས་ཇི་སྲིད་འཚོ་དང་མཐར་ཐུག་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞིག་ལས་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཡིན་པར་མི་འདོད་ལ། མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་མཚན་དཔེའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་བརྒྱན་ཅིང་ཉན་རང་ལས་འཕགས་པ་ནི་བསྐལ་བ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། རིགས་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རིགས་སུ་འཁྲུངས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། དེའི་སྐུ་དེ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་མིན། རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བདེན་གྱི་ལྷག་མ་མི་གཙང་པའི་རང་བཞིན་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་མ་དང་། ཡུམ་སྒྱུ་མ་ལྷ་མཛེས་མའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཐུགས་འགོག་པ་དམ་པ་དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དགོས། ཆོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་མེད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གསུངས། ཐེག་པ་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་བསླབ་པ་གསུམ་ཡིན། དེ་ལ་ལུང་རྟོགས་གཉིས་ལས་རྟོགས་པའི་ཆོས། དེ་ལ་ལམ་དང་འགོག་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ལས་འགོག་པའི་བདེན་པ་དེ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ཡིན། དགེ་འདུན་ལ་སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པ་གཉིས་ལས་འཕགས་པ་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ཡིན་ལ། དེའི་སྐུ་ལུས་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་སྡུག་བདེན་གྱི་ལྷག་མ་མི་གཙང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཐུགས་འགོག་པ་དམ་པ་དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དགོས། སངས་རྒྱས་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞིག་ཡིན་པར་འདོད་པས་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ཡིན་ཞེས་འདོད། དེའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པ་ལྟར་སྟོན་པ་ལམ་གྲོགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་བདག་རང་གི་དོན་མ་ཡིན་པར། གཞན་དོན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་བསམ་པ་སྟེ་སྦྱོར་བ་སེམས་བསྐྱེད་དམ་པ་ཡིན་ལ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུས་དེ་རིང་ནས་བཟུང་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་དུས་ནའང་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཨེ་དགོས་སྙམ་ན། དེའི་དུས་སུ་བདག་ཉིད་སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན། དབང་བཅུའི་དབང་གིས་ཕྱུག་པས་རང་ཉིད་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ལ། གཞན་སྐྱོབས་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་དེའི་དུས་སུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་མི་དགོས་སོ། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར། སངས་རྒྱས་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པ། ཆོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་གཉིས། དགེ་འདུན་འཕགས་པ་ས་དང་པོ་ནས་ས་བཅུའི་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མའི་བར་དུ་བཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ་ཐུན་མོང་ཕྱིའི་སྐྱབས་ཡུལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ཐུན་མིན་ནང་གི་སྐྱབས་ཡུལ། བྱིན་རླབས་ཀྱི་རྩ་བ་བླ་མ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྩ་བ་ཡི་དམ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྩ་བ་མཁའ་འགྲོ། ཁྱད་པར་ཐབས་མཆོག་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྐྱབས་ཡུལ་གནས་པ་རྩ། གཡོ་བ་རླུང་། བཀོད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་གསུམ། མཐར་ཐུག་བསླུ་བ་མེད་པ་གནས་ལུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱབས་ཡུལ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དངོས་བདེ་གཤེགས་ཞེས་པས། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གཉིས་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྐྱབས་ཡུལ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གཅིག་པུ་དཀོན་མཆོག་ཀུན་འདུས་སངས་རྒྱས་ཉག་མ་གཅིག་པུ་དེ་ཡི
Chinese
因此产生了信任。像这样皈依，被称为皈依三宝的居士，如前《皈依七十颂》中所说：“一切律仪皆具足”等，意思是说，如果最初没有皈依，律仪就不会束缚相续；没有律仪，也就无法守护戒律；没有守护戒律，也就没有办法成办一切道之法。因此，要以这四种信心中的信任之信或不退转之信为基础。如果自己有信心，对境就没有好坏之分，就像老妇人被狗咬后成佛的例子一样。皈依的分类有三种士夫的皈依，即三种皈依。首先，小士夫的意乐差别是为了自己从三恶道中解脱，获得天人的果位而皈依。时间的差别是短暂的，暂时的，尽其一生，最终直到没有获得天人的果位为止。对境的差别是佛陀的佛像，正法的经书堆积，僧众也不需要是圣者，只要是凡夫僧众具有戒律即可，不需要知道太多的理由。像这样的小士夫，内道的小士夫皈依三宝，外道的小士夫不皈依，这就是差别。中士夫是声闻和独觉，他们必须知道理由，意乐的差别是了知轮回六道皆是痛苦，想要自己独自从中解脱的意念，这就是意乐的差别。时间是暂时的尽其一生，最终直到没有获得阿罗汉的果位为止而皈依。对境的差别是，佛陀也只是声闻独觉阿罗汉，不认为是断证圆满，不住于二边的涅槃，不认为是具有智慧的智慧和相好的功德，胜过声闻独觉的是在无数劫中积累资粮，以及出生于转轮王种姓的力量所产生的。他的身体不是皈依的对境。异熟果的蕴，苦谛的残余，不清净的自性，父亲是净饭王，母亲是摩耶天女。
English
Therefore, trust arises. Taking refuge in this way is called a layperson who takes refuge in the Three Jewels, as stated in the previous "Seventy Verses on Refuge": "All vows are complete," etc., meaning that if one does not initially take refuge, the vows will not bind the continuum; without vows, one cannot guard the precepts; without guarding the precepts, there is no way to accomplish all the Dharma of the path. Therefore, one must be based on the faith of trust or irreversible faith among these four types of faith. If one has faith oneself, there is no good or bad in the object, just like the example of the old woman who was bitten by a dog and attained Buddhahood. The classification of refuge is the refuge of three types of individuals, namely three refuges. First, the difference in the intention of a small individual is to take refuge in order to liberate oneself from the three lower realms and attain the state of gods and humans. The difference in time is temporary, temporary, for as long as one lives, and ultimately until one has not attained the state of gods and humans. The difference in the object is the Buddha's image, the accumulation of scriptures of the Dharma, and the Sangha does not need to be a noble one, as long as it is an ordinary Sangha with precepts, there is no need to know too many reasons. Such a small individual, the small individual of the inner path takes refuge in the Three Jewels, and the small individual of the outer path does not take refuge, that is the difference. The middle individual is the Shravaka and Pratyekabuddha, they must know the reason, the difference in intention is to know that the six realms of samsara are all suffering, and the thought of wanting to liberate oneself alone from them, that is the difference in intention. The time is temporarily for as long as one lives, and ultimately until one has not attained the state of Arhat, one takes refuge. The difference in the object is that the Buddha is also just a Shravaka, Pratyekabuddha, Arhat, and does not consider him to be complete in abandonment and realization, the Nirvana that does not abide by the two extremes, and does not consider him to be adorned with the qualities of wisdom and signs, surpassing the Shravaka and Pratyekabuddha is the accumulation of merit in countless eons, and the power arising from being born into the lineage of a Chakravartin king. His body is not the object of refuge. The aggregates of ripening, the remainder of the truth of suffering, the impure nature, the father is King Shuddhodana, and the mother is Queen Maya.
Chinese
因为是从业的种子中产生的，所以必须皈依殊胜的灭谛。所谓的“法大乘”是不存在的，佛陀也没有说过。是小乘的三藏和三学。其中，在教证和证悟二者中，是证悟之法。其中，在道谛和灭谛二者中，灭谛是皈依的对境。僧众有凡夫和圣者两种，其中圣者是预流果、一来果、不来果的圣者僧团。他们的身体是异熟蕴，是苦谛的残余，是不净的自性，所以必须皈依殊胜的灭谛。因为认为佛陀是阿罗汉，所以认为导师佛陀是宝。皈依的方式如下面所说，导师是以道友的方式皈依。大丈夫的发心特点不是为了自己的利益，而是为了他人的利益而获得佛果的发心，即行为是殊胜的菩提心。时间的特点是从今天开始直到获得菩提树的心髓之间皈依。如果心想获得菩提时是否还需要皈依，那么，那时自己具有十力之力，拥有十自在的自在，自己远离一切怖畏，并且具有救护他人的能力，所以在那个时候不需要皈依。对境的特点：佛陀具有四身五智，法是大乘的教证和证悟二法，僧众是从初地到十地之间常住的菩萨，即共同外皈依境三宝。不共内皈依境：加持的根本是上师，成就的根本是本尊，事业的根本是空行母。特别是殊胜方便金刚藏的皈依境，住处是脉，动摇是风，布置是菩提心这三者。究竟不欺骗的处所是法性金刚的皈依境。三宝的本体是善逝，因此，法和僧是暂时的皈依境，究竟的皈依处是唯一的总集三宝的佛陀。
English
Because it arises from the seed of karma, one must take refuge in the supreme cessation. The so-called "Dharma Mahayana" does not exist, and the Buddha did not speak of it either. It is the three pitakas and three trainings of the Hinayana. Among them, of the two, scripture and realization, it is the Dharma of realization. Among them, of the two truths, the path and cessation, cessation is the object of refuge. There are two kinds of Sangha, ordinary beings and noble ones, among whom the noble ones are the Sangha of the noble ones who are stream-enterers, once-returners, and non-returners. Their body is the aggregate of karmic results, the remainder of the truth of suffering, and is of an impure nature, so one must take refuge in the supreme cessation. Because it is believed that the Buddha is an Arhat, it is believed that the teacher Buddha is a jewel. The way to take refuge is as explained below, the teacher takes refuge as a companion on the path. The special characteristic of the thought of a great being is not for one's own benefit, but the thought for the sake of attaining Buddhahood for the benefit of others, that is, the action is the supreme Bodhicitta. The characteristic of time is to take refuge from today until the heartwood of Bodhi is attained. If one wonders whether one still needs to take refuge when one attains Bodhi, then at that time one possesses the power of the ten powers, is rich with the power of the ten freedoms, is free from all fears, and has the ability to protect others, so at that time one does not need to take refuge. The characteristic of the object: the Buddha possesses the four bodies and five wisdoms, the Dharma is the two Dharmas of scripture and realization of the Mahayana, the Sangha is the Bodhisattvas who abide continuously from the first bhumi to the last of the ten bhumis, that is, the common outer refuge, the Three Jewels. The uncommon inner refuge: the root of blessings is the Lama, the root of accomplishments is the Yidam, the root of activities is the Dakini. In particular, the refuge of the supreme method Vajra Essence: the dwelling place is the nadi, the movement is the prana, and the arrangement is the three, Bodhicitta. The ultimate, unfailing place is the refuge of Dharmata Vajra. The essence of the Three Jewels is the Sugata, therefore, the Dharma and Sangha are temporary refuges, and the ultimate refuge is the single Buddha who is the sole embodiment of the Three Jewels.