Tibetan
ཉིས་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་ལ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་རྒྱུ་དང་། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་རྐྱེན་ཡིན་པས་ས་བོན་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ནས་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་མིང་དོན་གནས་འགྱུར་བའི་ཕན་ཡོན་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བ་བཟའ་ཤིང་གི་འབྲས་བུའི་དཔེའི་ཕན་ཡོན། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་བདེ་འབྲས་ལན་གཅིག་མྱོང་སྟེ་ཟད་པ་ཆུ་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕན་ཡོན། ཕན་ཡོན་གསུམ་པོ་དཔེར་ན། མར་མེ་རྡོག་པོ་གཅིག་ལྟ་བུ་ལས་མ་མཆོད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་དམིགས་ནས་མཆོད་ན། ཡར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲངས་དང་། མར་སེམས་ཅན་གྱི་གྲངས་ཀྱིས་དགེ་རྩ་གོང་ནས་གོང་འཕེལ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ངེས་པའི་སྡིག་པ་མཚམས་མེད་ཀྱི་ལས་བསགས་པ་ཞིག་གི་རྒྱུད་ལ་རིན་པོ་ཆེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་སྐྱེས་ན་ངན་སོང་དུ་དར་གྱི་ཕོ་ལོང་བརྡབ་པ་ཙམ་ལས་འགྲོ་མི་དགོས་པ་དང་། མ་ངེས་པའི་སྡིག་པ་མི་བསད་རྟ་སྒྲིལ། ཁང་མེ་རོ་དུད་སྤྲད་པ་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་དུས་མཐའི་མེས་རྩྭ་སྦུར་བསྲེགས་པ་ལྟར་འཇོམས་པ་དང་། དེས་ན་ལས་ཉོན་གྱི་སྒྲིབ་པ་དྲུང་ནས་འབྱིན་པ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མཐར་འབྱིན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་རྒྱས་པར་ཕལ་པོ་ཆེའི་མདོ་ལྟར་དང་། འབྲིང་སྤྱོད་འཇུག་ལེའུ་དང་པོའམ། བསྡུ་ན་བྱམས་པས། ངན་འགྲོའི་ལམ་ལས་བཟློག་བགྱིད་ཅིང་། །མཐོ་རིས་ལམ་ནི་རབ་སྟོན་པ། །རྒ་ཤི་མེད་པར་འདྲེན་བགྱིད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་མི་ཉམས་ཤིང་རྩ་ལྟུང་སོགས་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་སུ་དང་པོ་མགོ་དང་། མཇུག་རང་གཞན་དགའ་བ་བསྒོམ་པའི་མགོ་རྣམས་སུ་དྲན་དགོས། ད་ནི་སྐྱེས་པ་ཉམས་པ་མེད་པ་དང་མི་ཉམས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་ཐབས་ལ། སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་དང་། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྐྱེས་པ་མི་ཉམས་པའི་ཐབས་ལ་སྨོན་པའི་སེམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་བདག་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་དང་དེའི་གྲོགས་ཁོང་ཁྲོ་གཉིས་པོ་འདི་ཡིན་ལ། འདི་གཉིས་ཀས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉམས་པ་དང་མི་འཕེལ་བར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་ཉམས་ན། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེའི་ཟུར་གཉིས་པོ་གང་ཉམས་ན་དཔེར་ན་སྡོང་པོའི་རྩ་བ་བཅ
Chinese
其次，成佛的自性是安住的种姓因，增长的是种姓缘，所以就像种子一样。像这样的心在相续中生起后，如前所述，名义转变的利益，一切善根都趋向大乘，这是如食用树的果实般的利益。未被菩提心所摄持的一切善根，只能一次性地体验安乐的果报而耗尽，这与如水生植物的果实般相比，具有特别殊胜的利益。这三种利益例如：即使不供养一小块酥油灯，如果以成佛的果位为目标而供养，那么向上，佛的功德的数量和向下，众生的数量都会使善根越来越增长。如果一个造作了决定性的罪业，即五无间罪的人的相续中，生起了珍贵的菩提心，那么就不会堕入恶趣，就像把丝绸的口袋摔在地上一样。对于不确定的罪业，如杀人、捆绑马匹、房屋失火后将灰烬吹向他人等一切罪业，在菩提心于相续中生起的瞬间，就像劫末之火焚烧草丛般被摧毁。因此，它能从根源上拔除业和烦恼的障碍，彻底消除所知障，因此，这些利益在《华严经》中有广说，在中等篇幅的《入行论》第一品中也有，如果简略地说，弥勒菩萨说：“能从恶趣道中遮止，善能显示通往高处的道路，能引导至无老死的境界，我向菩提心敬礼。”因此，如果时时忆念菩提心的利益，为了不退失菩提心，不产生根本堕罪等，首先在开头，最后在观修自他皆喜的开头都要忆念。现在，对于已生起的菩提心不退失，并且不断增长的方法，有愿菩提心的学处和行菩提心的学处两种。首先，对于已生起的菩提心不退失的方法是愿菩提心，即使菩提心退失的因是追求自我利益的想法，以及它的同伴嗔恨，这两者会使菩提心退失且不增长。如何退失呢？如果愿菩提心的两个方面中的任何一个退失，例如砍断树的根
English
Secondly, the nature of attaining Buddhahood is the cause of the inherent lineage, and the increasing factor is the condition of the lineage, so it is like a seed. When such a mind arises in the continuum, as mentioned above, the benefit of the transformation of name and meaning, all the roots of virtue tend towards the Great Vehicle, which is the benefit like the fruit of an edible tree. All the roots of virtue not grasped by Bodhicitta can only be experienced once and exhausted with the fruit of happiness, which is a particularly superior benefit compared to the fruit of aquatic plants. These three benefits are like this: even if you don't offer a small piece of butter lamp, if you offer it with the goal of attaining Buddhahood, then upwards, the number of Buddha's qualities and downwards, the number of sentient beings will make the roots of virtue grow more and more. If a precious Bodhicitta arises in the continuum of a person who has accumulated decisive sins, that is, the five inexpiable sins, then he will not have to go to the lower realms, just like throwing a silk bag on the ground. For uncertain sins, such as killing people, tying up horses, blowing ashes on others after a house fire, etc., all sins are destroyed in the moment when Bodhicitta arises in the continuum, just like the fire at the end of the kalpa burning grass. Therefore, it can eradicate the obstacles of karma and afflictions from the root, and completely eliminate the obstacles to knowledge. Therefore, these benefits are extensively described in the Avatamsaka Sutra, and also in the first chapter of the medium-length Bodhisattvacaryāvatāra. In brief, Maitreya Bodhisattva said: "It can prevent from the paths of evil destinies, it can well show the way to the higher realms, it can lead to the state of no old age and death, I prostrate to Bodhicitta." Therefore, if you always remember the benefits of Bodhicitta, in order not to lose Bodhicitta and not generate root downfalls, etc., you must first remember at the beginning and finally at the beginning of meditating on the joy of oneself and others. Now, for the method of not losing the Bodhicitta that has arisen, and constantly increasing it, there are two types of learning: the learning of aspirational Bodhicitta and the learning of engaging Bodhicitta. First, the method of not losing the Bodhicitta that has arisen is aspirational Bodhicitta, that is, the cause of losing Bodhicitta is the thought of pursuing one's own interests, and its companion is anger. These two will cause Bodhicitta to be lost and not grow. How is it lost? If either of the two aspects of aspirational Bodhicitta is lost, such as cutting the root of a tree.
Tibetan
ད་པ་ན་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཤུགས་ལ་འགྱེལ་བ་དང་འདྲ་བས་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་ཚར་ནས་ཡན་ལག་གི་ལྟུང་བ་གཞན་མ་ཉམས་ཀྱང་མི་ཕན། རྩ་བ་ཉམས་ན་གསོ་དཀའ་ལ་ཡན་ལག་ཉམས་ན་གསོ་སླ། དེ་ལ་ཟུར་གཉིས་པོ་ཇི་ལྟར་ཉམས་ན། སེམས་ཅན་བློས་བཏང་དང་། རྣམ་མཁྱེན་བློས་བཏང་གཉིས། དང་པོ་སེམས་ཅན་བློས་བཏང་ལ་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཕ་བསད་ཀྱི་ལག་དམར་ལྟ་བུའམ། མིན་ཀྱང་རང་གི་སེམས་མི་དགའ་ས་ཞིག་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་ཟེར་ནས་དེའི་དུས་སུ་ཕུག་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་བསླང་བ་ཡིན་ཏེ། ཁོང་ཁྲོ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་གཅིག་གིས་གཅིག་བློས་བཏང་བ་སྟེ་དེ་ལྟར་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་དང་ཁོང་ཁྲོ་གཉིས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དཔེར་ན་དབྱུག་པ་མང་པོ་ལྷན་དུ་བསྡམས་པ་ནས་གཅིག་བླངས་ན། གཞན་ཐམས་ཅད་ཤུགས་ཀྱིས་འཐོར་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་གཅིག་བློས་བཏང་། གཞན་བློས་མ་བཏང་ཡང་མི་ཕན་དེ་རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཚར་བ་ཡིན། རྣམ་མཁྱེན་བློས་བཏང་། དཔེར་ན་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་མཚོན་ན། སྦྱིན་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མགོ་དང་ཡན་ལག སྦྱིན་པའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད། དུས་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་དུ། གྲངས་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་མགོ་དང་ཡན་ལག་རྡུལ་གྱི་གྲངས་སྙེད་རེ་མ་འཕྲོད་ས་མེད་པ། དེའི་རིགས་འགྲེས་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་རེ་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་གི་དྲུང་དུ་མགོ་དང་ཡན་ལག་ས་ཆེན་པོའི་རྡུལ་གྱི་གྲངས་ལས་འདས་པ་ཞིག་བྱིན་པ་ཡིན་ན་གཞན་དང་གཞན་ནས་སྨྲས་མ་དགོས་པའི་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བསླབ་པ་ལྟར་བསླབ་ཅིང་ཚོགས་བསགས་པ་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་ཀྱིས་ཀྱང་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ནས་བླ་ཤོར་ཏེ་ཨེ་ངས་དེ་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་མ་རེད། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་གོ་འཕང་བསྒྲུབ་ན་དེའི་དགའ་འམ་སྙམ་ནས། མཐོང་ལམ་གྱི་རྟོགས་བྱ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཆུད་པས་རྣམ་མཁྱེན་བློས་བཏང་ཡང་། ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་འདི་ནས་དང་པོ་བདག་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་འདི་ལ་ཐུག་པས་མདོ་ལུགས་ཀྱི་སོ་བྱང་གཉིས་ཀའི་སྡོམ་པའང་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་འདིས་ཤོར། སྔགས་ཀྱི་བླ་མ་དང་མཆེད་གྲོགས་དང་འགལ་ནས་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་དེ་བདག་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་འདི་ལ་ཐུག་པས་བདག་རང་འདོད་སྒྲུབ་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་རིན་པོ་ཆེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་དྲན་དགོས། མདོར་ན་ཞི་བ་ལྷས། མང་དུ་བཤད་ལྟ་ཅི་ཞིག་དགོས། །ཐུབ་པས་གཞན་
Chinese
因此，就像所有肢体都无力倒下一样，根本堕落一旦发生，即使其他支分堕落没有丧失也无济于事。根本堕落难以恢复，而支分堕落容易恢复。那么，这两种分支是如何丧失的呢？就是舍弃有情和舍弃遍智这两种。首先，舍弃有情，就像对伤害自己的人，如同杀死父亲的凶手一样，或者即使不是这样，对于自己不喜欢的地方，你说“你对我……”，在那时生起执着自我意愿的想法。当愤怒生起时，就是一种舍弃另一种，这样，执着自我意愿和愤怒两者会使慈悲缘有情的心念丧失。比如，从捆在一起的许多木棍中抽出一根，其他所有的木棍都会无力地散开一样。舍弃一个有情，即使没有舍弃其他的有情也无济于事，因为根本堕落已经发生。舍弃遍智，比如以布施为例，布施的对境是头和肢体，布施的处境是所有的有情，时间是尽未来际，数量是每一个有情的头和肢体都有如大地微尘般的数量，没有不给予的地方。像这样，其他的如持戒等等也需要如此修持。因为我们的导师在菩提树下，已经给予了头和肢体超过大地微尘数量的布施，所以不需要再说其他的，像学习六度一样学习，积累资粮，即使是魔的障碍，也会从资粮道的道路上失去，心想：我不是做这样伟大的修行。如果修成声闻、独觉阿罗汉的果位，那样更好吗？因为没有将见道的所证之法都如幻化般纳入修持中，所以舍弃了遍智。从资粮道的道路开始，首先是执着自我意愿的思维和行为，因此，显宗的别解脱戒和菩萨戒都因为执着自我意愿而丧失。密宗违背上师和道友而丧失誓言，也是因为执着自我意愿的思维和行为。因此，要忆念执着自我意愿的过患和珍宝菩提心的功德，如前所述。总而言之，寂天菩萨说：还需要多说什么呢？佛陀
English
Therefore, just as all limbs collapse powerlessly, once the root downfall has occurred, even if other branch downfalls have not been lost, it is of no use. Root downfalls are difficult to restore, while branch downfalls are easy to restore. So, how are these two branches lost? They are the abandonment of sentient beings and the abandonment of omniscience. First, abandoning sentient beings is like harming oneself, like a murderer who kills his father, or even if it is not like that, for a place that one dislikes, you say "You did this to me...", and at that time, the thought of clinging to one's own desires arises. When anger arises, it is one abandoning the other, so that clinging to one's own desires and anger both cause the compassionate mind focused on sentient beings to be lost. For example, if one stick is taken out from a bundle of many sticks, all the other sticks will scatter powerlessly. Abandoning one sentient being, even if other sentient beings are not abandoned, is of no use, because the root downfall has already occurred. Abandoning omniscience, for example, taking generosity as an example, the object of generosity is the head and limbs, the recipients of generosity are all sentient beings, the time is as long as existence lasts, the number is that each sentient being has as many heads and limbs as there are dust particles on the earth, and there is no place where it is not given. Like this, other practices such as discipline also need to be practiced in this way. Because our teacher, under the Bodhi tree, has already given generosity of heads and limbs exceeding the number of dust particles on the earth, so there is no need to say anything else, learning like learning the six perfections, accumulating merit, even the obstacles of demons will be lost from the path of accumulation and preparation, thinking: I am not doing such a great practice. If I achieve the fruit of a Hearer or Solitary Realizer Arhat, is that better? Because all the objects of realization on the path of seeing have not been brought under practice like illusions, omniscience is abandoned. Starting from the path of accumulation and preparation, first is the thought and action of clinging to one's own desires, therefore, both the Pratimoksha vows and the Bodhisattva vows of the Sutra tradition are lost because of clinging to one's own desires. In the Tantra, breaking the vows by contradicting the Guru and Dharma friends is also because of the thought and action of clinging to one's own desires. Therefore, one must remember the faults of clinging to one's own desires and the benefits of the precious Bodhicitta, as mentioned above. In short, Shantideva said: What need is there to say more? The Buddha