Tibetan
ང་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོད་མེད་ལས་ཆོས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གིས་མིན་པས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཙོ་ཆེ་ཞིང་ལྟ་བ་གྲོགས་ལ་ཡོད་དགོས། ངེས་པའི་དོན་ལ་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱེལ་སོ་ལ་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ལས། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་མི་ཐོབ། དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པའི་ཚེ་བསམ་པ་བཟང་པོ་ཞིག་ཡོད་དགོས། བསམ་པ་བཟང་ན་ས་དང་ལམ་ཡང་བཟང་། ། བསམ་པ་ངན་ན་ས་དང་ལམ་ཡང་ངན། །ཞེས་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་ན་ས་བཟང་པོ་ས་བཅུ་དང་། ལམ་བཟང་པོ་ལམ་ལྔ་བགྲོད་པ་དང་། བསམ་པ་ངན་ན་ས་ངན་པ་ཁམས་གསུམ་ས་དགུ། ལམ་ངན་པ་འགྲོ་བ་ལམ་རྒྱུད་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲོ་དགོས་པ་ཡིན། དེས་ན་ལས་དང་པོ་པའི་ཚེ་ལྟ་བ་ལ་རག་མི་ལས། སྒོམ་པ་ལ་རག་མི་ལས། བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ལ་རག་ལས་པ་ལས་གཞན་གང་ལའང་རག་མི་ལས། ལྟ་བ་ཉན་རང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་ཡོད་དེ། ས་སྐྱ་པཎ་ཆེན་གྱིས། སྟོང་ཉིད་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམས། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་འགོག་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་དང་། ཚོགས་བསགས་པ་གཉིས་ལས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཡིན་པས། གསར་མས་ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་གཙོ་ཆེ་བར་གསུངས་པ་དང་། རྙིང་མ་པས། དྲང་བའི་དོན་དང་། ངེས་དོན་ཙམ་དང་། ངེས་པའི་དོན་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོད་དགོས། ངེས་དོན་ཙམ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་དགོས། ཉན་རང་གིས་ཀྱང་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ལྟ་བ་མ་རྟོགས། ངེས་པའི་དོན་ལ་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱེལ་སོ་མཐར་ཐུག་པ་དེ་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སོགས་དང་། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་འཇུག་པ་ལས་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་མ་གཏོགས། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་བཟང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་མི་བསམ་བཟང་ཞིག་ལ་སྐྱེ་བ་མ་གཏོགས་བསམ་ངན་ཞིག་ལ་མི་སྐྱེ་པས། དེ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ལ། ཚད་མེད་བཞིའི་བློ་སྦྱོང་པ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ། སྨོན་འཇུག་གི་བསླབ་བྱ་བཟུང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཚད་མེད་བཞིའི་བློ་སྦྱོང་དགོས། དེས་བློ་མ་སྦྱང་ན་བདག་རང་གི་དོན་སྒྲུབ་པའི་བསམ་སྦྱོར་མི་སྤ
Chinese
我们所安立的基础，并非在于是否具有世俗菩提心来区分佛法是大乘还是小乘，因此世俗菩提心至关重要，并且需要见解作为辅助。就究竟意义而言，最终的修行在于证悟胜义菩提心。仅凭世俗菩提心无法获得最终的果位。此外，初学者必须具备良好的发心。发心良善，则地道亦良善；发心恶劣，则地道亦恶劣。因此，若具足菩提心，则能行经十地之善地，以及五道之善道。若发心恶劣，则需依于三界九地之恶地，以及五趣轮回之恶道。因此，对于初学者而言，不依赖于见解，不依赖于禅修，而依赖于菩提心，不依赖于其他任何事物。声闻缘觉亦能证悟空性，如萨迦班智达所言："空性为声闻所修习，其果即是证得灭尽定。"因此，凭借菩提心和积累资粮二者，方能证得佛果。因此，新派认为生起世俗菩提心至关重要。而宁玛派则认为，在正直之义、仅是胜义以及究竟之义三者之中，首先必须具备世俗菩提心；仅是胜义，则需世俗菩提心与胜义菩提心二者双运；声闻缘觉亦未能证悟三大之见解。就究竟意义而言，最终的修行即是胜义菩提心。如龙树所说，菩提心即是大乘等。月称论师在《入中论》中论证最终归于一乘，唯有胜义菩提心能证得最终一乘，而世俗菩提心则无法证得最终一乘。因此，唯有具足善良发心之人才能生起如此良善的菩提心，而心怀恶念之人则无法生起。生起菩提心的方法有三：修习四无量心，发起殊胜菩提心，以及受持愿行学处。首先，必须修习四无量心。若不修习，则无法舍弃为自身利益而努力的念头。
English
The basis upon which we establish things is not whether or not one has relative Bodhicitta that distinguishes whether the Dharma is Mahayana or Hinayana. Therefore, relative Bodhicitta is most important, and it is necessary to have view as a companion. In terms of definitive meaning, the ultimate practice lies in the realization of ultimate Bodhicitta. One cannot attain the ultimate result with just relative Bodhicitta. Furthermore, at the time of being a beginner, one must have a good intention. If the intention is good, then the bhumis and paths are also good; if the intention is bad, then the bhumis and paths are also bad. Thus, if one possesses Bodhicitta, one can traverse the good bhumis of the ten bhumis and the good paths of the five paths. If the intention is bad, one must traverse the bad bhumis of the nine bhumis of the three realms and the bad paths of the five realms of samsara. Therefore, for a beginner, it does not depend on view, it does not depend on meditation, but it depends on Bodhicitta, and it does not depend on anything else. Even Shravakas and Pratyekabuddhas realize emptiness, as Sakya Pandita said: "Emptiness is meditated upon by the Shravakas, and its result is the attainment of cessation." Therefore, one attains Buddhahood through Bodhicitta and the accumulation of merit. Thus, the New Schools say that generating relative Bodhicitta is most important. The Nyingma school says that among the three: the straightforward meaning, the mere definitive meaning, and the ultimate definitive meaning, first, one must have relative Bodhicitta; for the mere definitive meaning, one must unite both relative and ultimate Bodhicitta; even Shravakas and Pratyekabuddhas do not realize the view of the three great ones. In terms of definitive meaning, the ultimate practice is ultimate Bodhicitta. As Nagarjuna said, Bodhicitta is the Mahayana, etc. Chandrakirti, in the Madhyamakavatara, argues that the ultimate is achieved through one vehicle, and only ultimate Bodhicitta can achieve the ultimate one vehicle, but relative Bodhicitta cannot achieve the ultimate one vehicle. Therefore, such a good intention, Bodhicitta, arises in a person with good thoughts, but it does not arise in a person with bad thoughts. There are three methods for generating it: training the mind in the four immeasurables, generating supreme Bodhicitta, and upholding the vows of aspiration and engagement. First, one must train the mind in the four immeasurables. If one does not train the mind, one cannot abandon the thought of striving for one's own benefit.