Tibetan
ན། དེ་དག་སྐྱབས་ཡུལ་དུ་བྱ་ཞིང་ཁྱད་པར་རྩ་རླུང་སོགས་རང་ལ་ཚང་བས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དུས་རྩ་དག་པ་སྤྲུལ་སྐུར་སྦྱངས་སོགས། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར། སྲིད་ཞིའི་རྒུད་པ་མཐའ་དག་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ལྟར་ན་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡིན་ལ། འབྲས་སྐྱབས་ཀྱང་ཡིན། རྒྱུ་སྐྱབས་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། དེ་ལ་ཡང་འདོད་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། བཀའ་བར་བའི་དགོངས་པ་ལྟར་ན་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དེས་རྒྱུ་བྱེད་ནས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་དེ་འབྲས་སྐྱབས་སུ་འདོད། དེ་ལ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པར་འདོད། བཀའ་ཐ་མ་ཡན་ཆད་ཀྱིས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གཞི་གནས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་འདོད་དེ། དེ་ཡང་རྟག་པ། འགྱུར་བ་མེད་པ། ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་རྒྱལ་བ་སྐུ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མ་བཅོས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ལ་བྲལ་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ནས་ཡོད་པས་དེ་བསལ་བའི་ཐབས་སམ་རྐྱེན་ཚོགས་གཉིས་དགོས་ཀྱང་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་མཚན་ཉིད་པར་མི་འདོད་ཅིང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་རྐྱེན་དུ་འདོད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་དང་པོ་རྒྱུ་སྐྱབས་དེ་ལ། བཏགས་པ་བ་བརྗོད་པའི་ཁས་ལེན་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། དེ་ནས་མཚན་ཉིད་པ་ལམ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྟོན་པ་ལམ་གྲོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་འགྲོའི་ཚིག་འབུམ་ཕྲག་སོགས་འདོན་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ནས་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པའི་སྒོ་ཇི་སྙེད་ལ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ལམ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་ངོ་མ་ཤེས་ཚེ་སེམས་ཅན་དང་། ཤེས་ནས་མངོན་དུ་གྱུར་དུས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་བཞེད་ལ། ས་དང་པོ་ནས་བཟུང་ཡེ་ཤེས་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་རྟོགས་རུང་དེ་ནས་བཟུང་རིམ་བཞིན་རྟོགས་གོམས་ཀྱིས་མཐར་ས་བཅུའི་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མའི་བར་ལམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་དང་། ས་བཅུའི་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་གཉེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤངས་བྱ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་ཤིང་། ངོ་བོ་ཡེ་དག་ལ་གློ་བུར་བྲལ་དག་གི་ཆས་བྱས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་ཆོས་
Chinese
那，将这些作为皈依处，特别是脉、气等自身完备，所以在皈依时，将脉清净者修习为化身等。大丈夫的意乐差别。为了遣除世间和寂灭的一切衰败而皈依。像那样的意乐差别，按照因明来说，也是意乐差别，也是果皈依。以具足因皈依、差别皈依、果皈依三种方式皈依。对此也有两种观点：按照中观的观点，因皈依作为因，获得果位佛陀的果位，这被认为是果皈依。对此，认为是所生和能生的因果自性。下部经典以上，认为具有如来藏的智慧，即众生相续中具有本来存在的自生智慧。那也是常恒的，不变的，本体是空性的。并且认为那具有诸佛三身的一切功德，以不造作任运成就的方式存在，并且由于离系之基如来藏的智慧被突如其来的垢染所遮蔽，所以需要遣除它的方便或者缘，即二资粮，但不认为是所生和能生的因果自性，而是认为是显现的缘。这样，最初的因皈依，有假立者口说的承诺的皈依，之后是自性者随路修行的皈依两种。第一种是以导师为道友的方式，念诵皈依词百万等。第二种是，之后进入积累二资粮的各种方式，都是随路修行的皈依。像那样的智慧，如果没有，就是不产生的因。因为自己不认识它时是众生，认识后显现时是佛陀。从初地开始，这种智慧可以部分证悟，从那之后逐渐串习证悟，最终在十地相续的最后之间是道证悟之法，在十地相续的最后，以金刚喻智慧断除剩余的一切所断，成为佛陀。本体是本来清净，以突如其来的离垢之装饰的佛陀是果证悟之法。
English
Now, these are to be taken as objects of refuge, especially since one is complete with channels, winds, etc. When taking refuge, one trains the pure channels as the incarnate body, etc. The special intention of a great person is to take refuge in order to eliminate all the downfalls of samsara and nirvana. Such a special intention is also a special intention according to the Hetu-naya, and it is also a result refuge. One takes refuge through the three aspects of cause refuge, special refuge, and result refuge. There are two views on this. According to the Madhyamaka view, the cause refuge acts as a cause, and obtaining the result, the state of Buddhahood, is considered the result refuge. It is considered to be the nature of cause and effect of what is produced and what produces. From the lower tantras onwards, it is believed that there is the wisdom of the Tathagatagarbha, that is, the naturally existing wisdom that is inherent in the minds of sentient beings. It is permanent, unchanging, and empty in essence. And it is believed that all the qualities of the three kayas of the Buddhas are present in an uncreated, spontaneously perfect way, and that the wisdom of the Tathagatagarbha, the basis of separation, is obscured by sudden defilements, so it is necessary to have the means or conditions to remove it, that is, the two accumulations, but it is not considered to be the nature of cause and effect of what is produced and what produces, but rather as a condition for manifestation. Thus, the first cause refuge has two types of refuge: the refuge of commitment spoken by the nominalist, and then the refuge of the essentialist who practices the path. The first is to recite hundreds of thousands of refuge words, etc., with the teacher as a companion on the path. The second is that all the ways of accumulating the two accumulations are the refuge of practicing the path. Such wisdom is the cause of non-arising if it does not exist. Because when one does not recognize it, one is a sentient being, and when one recognizes it and it manifests, one is considered a Buddha. From the first bhumi onwards, this wisdom can be partially realized, and from then on, one gradually becomes accustomed to realizing it, and finally, between the last of the ten bhumis, it is the Dharma of the path of realization, and at the end of the ten bhumis, the remaining objects to be abandoned are abandoned by the vajra-like wisdom, and one becomes a Buddha. The Buddha, whose essence is primordially pure and adorned with sudden freedom from defilements, is the Dharma of the fruit of realization.
Tibetan
ཡིན། སངས་རྒྱས་དེའི་ཐུགས་རྒྱུད་ན་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཡོད་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་དང་། བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་གཉིས་ཡོད། བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཡེ་དག་གི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་གློ་བུར་བྲལ་དག་གི་ཆ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ན་ཇི་ལྟར་ཡོད་ན་རལ་གྲི་ཤུབ་ན་ཡོད་པ་ལྟར་དང་། ནོར་བུ་འདམ་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་ལྟ་བུའི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་སྒྲིབ་ཡོད་པ་དེ་བསལ་བའི་ཐབས་ལ་རྒྱུ་སྐྱབས་དང་འབྲས་སྐྱབས་གཉིས་ལས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དུ་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །ཐུན་མིན་ནང་གི་སྐྱབས་ཡུལ་རྩ་བ་གསུམ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཚུལ་ནི། མཆོག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སངས་རྒྱས་སུ་འདོད་པ་མདོ་ལྟར་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལུགས་ལ་སངས་རྒྱས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་བཞེད་པ་དང་། དེ་ལ་བླ་མ་དགེ་འདུན་དང་། མོས་ལྷ་ཕོག་ལྷ་གཉིས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་བཞེད་པ་དང་། ཡང་ལུགས་གཅིག་ལ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་དང་། ཡི་དམ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དང་། བརྒྱུད་པའི་བླ་མ་གཞན་རྣམས་རིག་འཛིན་ནང་གི་དགེ་འདུན་ཡིན། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་ཚུལ་ལུང་དང་རིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། ལུང་ནི་རིམ་ལྔ་ལས། འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། །གཅིག་པུ་བདག་ཉིད་ཆེ་བའི་ལྷ། ། མན་ངག་རྣམས་ནི་རབ་སྟེར་བས། །རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དེ་བས་ལྷག །ཅེས་པ་སོགས། རིགས་པ་ནི། བླ་མའི་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡིན། དེའི་རྣམ་འགྱུར་སྐུ་ལྟར་ཤར། གསུང་ལྟར་གྲགས། ཐུགས་ལྟར་འཕྲོ་བས་ཆོས་སྐུའི་རྣམ་འགྱུར་གཟུགས་སྐུ་དང་། གཟུགས་སྐུའི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ཟུང་འཇུག་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཡིན། ཡི་དམ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཡིན་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་གསར་རྙིང་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་ཡོད་དེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་སྡེ་ལ། རྣལ་འབྱོར་ཕྱི་པ་དང་། ནང་པ་གཉིས། ནང་པ་ལ་རྙིང་མས་ཟབ་མོ་ནང་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ། གསར་མའི་བདེ་ཀྱེ་གསང་གསུམ་སྟེ༑ དེ་རྣམས་ལུང་གི་ཆོས་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་གཉིས་ལས་ལུང་གི་ཆོས་ལ་སྔགས་ཕྱི་པའི་ལུང་གི་ཆོས་སྒྲར་སྣང་བ། སྒྲར་གྲགས་པ། བརྡར་གྱུར་པ་ཕྱི་རྒྱུད་ཀྲྀ་ཡོག་སྡེ་གསུམ་པོ་ཡིན། རྟོགས་པའི་ཆོས་སྨིན་གྲོལ་གཉིས་ཡིན། སྨིན་གྲོལ་གྱི་གདམས་པ་སྦྱིན་པའི་བླ་མ་དེ་སངས་རྒྱས་དང་། དེས་
Chinese
是。那位佛陀的心续中具有深奥和广大的法。那有各自的拣择灭和非拣择灭两种。非拣择灭在有情的心续中，是如来藏的智慧自性本净的体性而存在。各自拣择的灭，是暂时的离垢部分，即是佛的法身。那样的智慧在有情的心续中如何存在呢？就像剑在鞘中一样，又像宝珠被泥土遮蔽一样，被暂时的垢染所遮蔽，遣除那垢染的方法有因皈依和果皈依两种，其中的差别在于被认为是因和缘。共同不共之内的皈依处三根本三宝如何存在的方式是：殊胜的化身佛被认为是经部所说，密宗的宗派认为是佛陀报身，对此，上师僧众和信奉的神、本尊二者被认为是佛，又有一种宗派认为，上师是佛，本尊是法宝，传承的上师们是持明者之中的僧众。上师是佛的方式需要以教证和理证二者来成立。教证如《次第五》中说：“此乃自生薄伽梵，唯一自性大自在，一切口诀皆善施，金刚上师胜彼者。”等等。理证是：上师的心是大智慧，其显现如身般显现，如语般宣说，如意般加持，因此法身的显现是色身，色身的体性是法身，而且那也是无二无别的双运金刚持。本尊是法宝的方式是：总的来说，新旧共同的续部有四种，瑜伽续部有外瑜伽和内瑜伽两种，内瑜伽中，旧译派有甚深内续部三部，新译派有乐金刚、秘密三部。那些是教法和证法两种，教法中，外密咒的教法是声显现、声宣说、成为符号，是外续部的克里亚瑜伽三部。证法是成熟和解脱两种。给予成熟解脱的窍诀的上师是佛，他
English
Yes. That Buddha's mindstream possesses profound and vast Dharma. There are two types of cessation: analytical cessation and non-analytical cessation. Non-analytical cessation exists in the mindstreams of sentient beings as the essence of the Sugata-garbha's wisdom, which is primordially pure in nature. Analytical cessation is the aspect of temporary freedom from defilements, which is the Dharmakaya of the Buddha. How does such wisdom exist in the mindstreams of sentient beings? It is like a sword in its sheath, or like a jewel obscured by mud. It is obscured by temporary stains, and the method to remove those stains is through refuge in the cause and refuge in the result, the difference being that they are considered as cause and condition. How the uncommon inner refuge, the Three Roots and Three Jewels, exist is as follows: The supreme Nirmanakaya Buddha is considered as stated in the Sutras, while the Secret Mantra tradition considers the Buddha as the Sambhogakaya. In this regard, the Guru and Sangha, and the deities one admires, the Phok Lha and the two Lhas, are considered as Buddhas. Another tradition holds that the Guru is the Buddha, the Yidam is the Dharma Jewel, and the other lineage Gurus are the Sangha among the Vidyadharas. The way the Guru is the Buddha needs to be established by both scriptural authority and reasoning. Scriptural authority is found in the Five Stages: "This is the self-born Bhagavan, the sole great Lord of self-nature, who bestows all the instructions, the Vajra Master is superior to him." And so on. The reasoning is: The Guru's mind is great wisdom, its manifestation appears as the body, speaks as speech, and blesses as intention, therefore the manifestation of the Dharmakaya is the Rupakaya, and the essence of the Rupakaya is the Dharmakaya, and that is also the indivisible union of Vajradhara. The way the Yidam is the Dharma Jewel is: Generally, there are four classes of Tantras common to both the New and Old schools. The Yoga Tantra has outer and inner Yoga. In the inner Yoga, the Nyingma school has the three profound inner Tantra classes, and the Sarma school has the three: Blissful Vajra, and Secret. These are the two types of Dharma: scriptural and realized. Among the scriptural Dharma, the scriptural Dharma of the outer Mantras is sound appearance, sound proclamation, and becoming symbols, which are the three classes of the outer Tantra Kriya Yoga. The realized Dharma is maturation and liberation. The Guru who bestows the instructions of maturation and liberation is the Buddha, and he