Chinese
于行和前行二者中，前行的前行是：擦鼻涕、洗脸、做内外之事，总而言之，就是不做在修法期间需要中断的事情。之后，身体放松地躺在床上休息。然后，现在我即使在修法期间，慈爱的父亲来了，我也要下定决心，不让修法中断。像这样发誓，即使用刀砍、用石头砸死，也不中断修法。下定这样的决心后，修法的前行是身体要诀七支坐法：双足金刚跏趺坐，双手结禅定印，脊椎如叠铜钱般竖直，双肩放松舒展，颈部略微内收，舌抵上颚，双眼垂视鼻尖。语要诀是排浊气，左右交替三次，共九次；或者左右各一次，共三次；或者同时三次，共三次，任选其一。做法是左手结金刚拳，按在腿根上，右手结金刚三尖印，按住右鼻孔，从左鼻孔缓缓吸气，气沉丹田。意要诀是观想自己从无始轮回以来所积累的业、烦恼、罪障、违犯誓言、修法过失、昏沉、掉举、沉没三者，都变成一股黑气的形态，从鼻孔呼出，观想呼气时，气息由小变大，最后完全呼出。这就像清洗容器一样。第三是心要诀，调整发心：现在我修法，这个行为，是为了平息今生的疾病等灾难的畏惧而修吗？还是为了获得名利赞颂而修？如果是这两种发心，就要像对待毒药一样抛弃。如果是不善不恶的发心，就要改正。小士道的发心是世俗老人的想法，不是我这种入道者的想法。中士道的发心也是为了满足自己的欲望，所以也要抛弃。现在是大士道的发心，为了让一切众生脱离痛苦及其因，获得圆满正等觉的果位。为了这个目
Tibetan
ས་དལ་འབྱོར་རྙེད་པར་དཀའ་བ་བསྒོམ་པར་བགྱིའོ་སྙམ་པའི་ཀུན་སློང་རྣམ་པར་དག་པ་བསྐྱེད་དགོས། བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ནི། རང་གི་སྤྱི་བོར་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་འབུམ་ཕྲག་བརྡལ་བ་ཟེའུ་འབྲུ་དམར་སེར་གྱེས་པའི་སྟེང་དུ་སེང་ཁྲི་དར་ཟབ་འབོལ་བརྩེགས་ཀྱི་གདན་ལ་རྩ་བའི་བླ་མ་རབ་བྱུང་ངམ་སྔགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གསལ་ལ་བླ་མ་སངས་རྒྱས་སུ་ཤེས་པ་ལྔས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སོགས་དང་། བློ་ལྡོག་བཞི་པོའི་མགོ་མཇུག་གི་གསོལ་འདེབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དེ་དག་བཏོན་ཏེ་མོས་གུས་དུང་དུང་བས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་བླ་མ་ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་འོད་དུ་ཞུ་ནས་རང་ལ་ཐིམ་སྟེ་བླ་མ་དང་ཐུགས་ཡིད་དབྱེར་མེད་དུ་འདྲེས་པའི་ངང་ལ་འདས་པའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་། མ་འོངས་པའི་མདུན་མི་བསུ། ད་ལྟའི་རྟོག་པ་འཕྲོ་མི་མཐུད་པར་ཅི་གནས་སུ་མཉམ་པར་འཇོག དེ་དག་ནི་ཐུན་གྱི་སྔོན་འགྲོ་ཡིན། དངོས་གཞི་ལ་དང་པོ་དལ་བ་བརྒྱད་སྒོམ་པའི་མི་མ་ཡིན་པའི་མི་ཁོམས་པ་བཞིའི་དང་པོ་དམྱལ་བ་ལ་གནས་དང་། ལུས་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། ཚེ་ཚད་བསྒོམ་པ་བཞི་ལས། གནས་ནི་མུན་པ་མུན་ནག་སྨག་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་ལྕགས་སྲེག་གི་ས་གཞི་མགལ་གྱི་སོལ་མེ་ལས་བྱུང་བ་ལྟ་བུ་ཐ་མལ་ས་རྡོག་པ་བཞག་ས་ཙམ་ཡང་མི་མངོན་པ། མེ་རི་སྨུག་ནག་ཁྲུ་གང་བ་འབར་བ། སྟེང་ན་མདག་མ་དང་། རྡོ་བསྲེག་དང་མཚོན་ཆའི་ཆར་བ་འབེབས་པ། དེའི་ལུས་ནི། འཛམ་བུ་གླིང་པའི་མི་བས་བཞི་འགྱུར་གྱིས་ཆེ་བ་ལུས་མདོག་ཁྲག་ཚོས་པའམ། ཡང་ན་བལ་ནག་གི་འདབ་མ་གཡེང་བ་ལྟ་བུའམ་རྒྱལ་པོའི་བུ་བཙས་མ་ཐག་པ་ལྟ་བུའི་པགས་པ་སྲབ་པ། ཤ་ཚག་དམ་པ། ཤིན་ཏུ་དྭངས་པ་མིག་ལྟ་བུ་རེག་བྱ་སྲན་མི་བཟོད་པ། སྐྲ་གྱེན་དུ་གཟེང་བ། མིག་ཟུར་གསུམ་པ། བ་སྤུ་གཟེང་བ་ཡན་ལག་རགས་པ། གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་བ་ཁྲོ་བོ་ལྟ་བུ་དམྱལ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་འཛམ་བུ་གླིང་པའི་མིས་མཐོང་ན་བརྒྱལ་འགྲོ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ། སྡུག་བསྔལ་ཉིན་མི་དལ་མཚན་མི་ཉལ་བར་ཉིན་དང་མཚན་མེད་པར་མཚོན་གྱིས་གཤོག་པ་དང་། ས་གཞི་དང་རྡོ་བསྲེག་གི་ཆར་བ་སོགས་ཀྱིས་ལུས་མགོ་མཇུག་མེད་པར་བསྲེགས་ཏེ་བདེ་བའི་གོ་སྐབས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་དེ་སྡུག་བསྔལ། ཚེ་ཚད་ནི་ལོའི་གྲངས་ལས་འདས་པ་བར་གྱི་བསྐལ་བ་ལ་སོགས་པར་མྱོང་དགོས། གྲང་དམྱལ་གྱི་གནས་གངས་རི་ཆབ་རོམ་གྱི་ཁྲོད་ཁ་བ་བུ་ཡུག་སྦྲེབས་པ། ལུས་ཚ་དམྱལ་དང་མཚུངས། སྡུག་བསྔལ་གྲང་བའི་སྡུག་བསྔལ། ཚེ་ཚད་ལོ
Chinese
应当生起想要修习暇满难得之清净意乐。祈祷上师：于自己头顶上方，观想盛开千瓣白色莲花，其上有红色和黄色相间的花蕊，其上为狮子宝座，丝绸垫褥层叠的坐垫上，根本上师显现为出家僧人或咒师的形象，并以五种认知视上师为佛而祈祷。念诵“三世诸佛”等，以及四厌离心的开头和结尾的祈祷文句，以虔诚的恭敬心祈祷，上师以大慈悲化为光融入自身，处于上师与自心无二无别的状态中，不追随过去，不迎接未来，不延续现在的分别念，安住于自然状态。这些是共修的前行。正行中，首先修习八暇，在四种非人无暇中，首先是地狱，修习地狱的处所、身体、痛苦和寿命四者。处所是黑暗、漆黑、幽暗的地方。所有地面都是铁烧之地，如同由火炭燃烧而成，连放置普通土块的地方都无法看见。燃烧着一肘高的黑烟火焰山。上方降下灰烬、烧石和武器的雨。其身体比赡部洲的人大四倍，身体颜色如血色，或者像黑色羊毛的羽毛飘动，或者像刚出生的国王之子一样皮肤薄。肌肉紧实，非常清澈如眼睛般，触感难以忍受。头发向上竖立，三眼角，汗毛竖立，四肢粗大，腹部膨大，如同忿怒尊般的地狱众生，如果被赡部洲的人看到，会昏倒。痛苦是日夜不停歇，没有白天和黑夜，被武器砍杀，被地面和烧石的雨等烧灼身体，没有头尾地烧灼，连获得幸福的机会都没有，这就是痛苦。寿命必须经历超过年数的劫数等等。寒冷地狱的处所是雪山冰川之中，暴风雪交加。身体与热地狱相同。痛苦是寒冷的痛苦。寿命是年。
English
One should generate the pure intention of wanting to practice the difficulty of finding leisure and fortune. To pray to the Lama: On the crown of one's head, visualize a white lotus with a hundred thousand petals spread out, with red and yellow stamens, and on top of that, on a lion throne with cushions of silk brocade, the root Lama appears in the form of a monastic or a mantra practitioner, and pray with the five recognitions, knowing the Lama to be the Buddha. Recite "All Buddhas of the three times," etc., and the verses of supplication at the beginning and end of the four thoughts that turn the mind, and pray with sincere devotion. The Lama, with great compassion, dissolves into light and merges into oneself, and in the state of being inseparable from the Lama's mind, do not follow after the past, do not welcome the future, and do not continue the thoughts of the present, but rest naturally in whatever state arises. These are the preliminaries of the session. In the main part, first meditate on the eight freedoms, and among the four non-human unfree states, the first is hell. Meditate on the four aspects of hell: the place, the body, the suffering, and the lifespan. The place is a dark, pitch-black, and gloomy place. All the ground is iron ground, like that made from burning charcoal, and even a place to put an ordinary clod of earth cannot be seen. A mountain of fire with black smoke a cubit high is burning. Above, showers of embers, burnt stones, and weapons are falling. The body is four times larger than that of a person from Jambudvipa, with a body color like blood, or like the fluttering of black wool feathers, or with skin as thin as that of a newborn king's son. The flesh is tight, very clear like an eye, and the touch is unbearable. The hair stands on end, with three corners of the eyes, the body hair stands on end, the limbs are coarse, and the belly is large. Such a hell being, like an angry one, if seen by a person from Jambudvipa, would faint. The suffering is that there is no rest day or night, and without day or night, the body is slashed by weapons and burned by the ground and showers of burnt stones, etc., without beginning or end, and there is not even the slightest chance of happiness, and that is suffering. The lifespan must be experienced for kalpas and so on, beyond the number of years. The place of the cold hell is in the midst of snow mountains and glaciers, with blizzards raging. The body is the same as in the hot hells. The suffering is the suffering of cold. The lifespan is years.
Tibetan
་དཔག་ཏུ་མེད་པར་མྱོང་དགོས། ད་དེ་ལྟ་བུའི་ཚ་གྲང་གི་དམྱལ་བ་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་ཁོམས་སམ་མི་ཁོམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསམ་སྟེ་དཔྱད་སྒོམ་དང་། ཡང་དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་སེམས་ཆད་དེ་གར་ཡང་འགྲོ་མི་བཏུབ་ན་འདས་པའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་། མ་འོངས་པའི་མདུན་མི་བསུ། ད་ལྟའི་འཕྲོ་མི་མཐུད་པར་བཅས་བཅོས་མེད་པར་འཇོག་སྒོམ་བྱེད། ཡང་རྟོག་པ་ཞིག་འཕྲོ་བར་རྩོམ་པ་ན་ཡང་དཔྱད། ཡང་འཕྲོ་མི་འདོད་དུས་བཞག་དཔྱད་འཇོག་རེས་མོས་བྱེད་པ་ཡིན། གཉིས་པ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་གནས་ནི། ཟག་མ་དང་རྡོ་གསེག་གིས་གང་བ། སྡོང་དུམ་མེས་ཚིག་པ་མང་པོ་དང་། དུག་ཚེར་རགས་པོ་ཐ་ཐོར་ཡོད་པ༑ ཆུ་སྐམ་པའི་གྲམ་པ་སྐྱ་ཁྲོག་གེ་ཡོད་པ། ན་བལ་སྐམ་པ་མང་པོ་གཡེང་བ། ལུས་ནི་བསྐལ་པའི་རུས་པའམ། ཤྭ་མོང་སྐམ་པའམ། མར་གྱི་སྐོག་གྱོང་བ་ལྟ་བུ། མགོ་བོ་ནི་རྒྱ་རྫ་ཙམ། མགྲིན་པ་རྟ་རྔ་ཙམ། ལྟོ་བ་ཡུལ་ལྗོངས་ཙམ། ཡན་ལག་འཇག་སྐྱ་ཙམ། ཡི་དྭགས་གཅིག་སོང་བའི་སྒྲ་ལ་ཤིང་རྟ་འཁོར་ལོ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་དྲུད་པའི་སྐྲ་ཙམ་དང་། ལྷུ་ཚིགས་ནས་མེ་སྟག་དམར་ཆལ་ཆལ་བྱེད་པ། སྡུག་བསྔལ་ནི། ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ། དབྱར་ནི་ཟླ་བའང་ཚ་ལ། དགུན་ནི་ཉི་མའང་གྲང་བ་ལྗོན་ཤིང་ཐོག་བུ་ཅན་མང་པོ་མཐོང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་རླབས་ཕྲེང་ཤེལ་ཕྲེང་ལྟར་གཡོ་བ་མཐོང་ཡང་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྐམ་ནས་སྔ་མ་བས་ཀྱང་ཉམས་ཐག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ཚེ་ཚད་རིང་མཐའ་མི་ལོ་ཁྲི་དང་ཐུང་ཚད་མ་ངེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་སུ་སྐྱེས་ན་དམ་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་ཁོམས་མི་ཁོམས་ལ་དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་མར་བསྒོམ། གསུམ་པ་དུད་འགྲོའི་གནས་ནི། ཕལ་ཆེར་གླིང་བར་མུན་པ་མུན་ནག་གི་གནས་རང་གི་ལག་པ་བརྐྱང་བསྐུམ་ཙམ་ཡང་མི་མངོན་པའི་གནས་སུ། ལུས་ནི་ཉ་དང་ཆུ་སྲིན་གྱི་རིགས་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ལ་དཀྲིས་ལན་གསུམ་ལ་སོགས་པར་འཁོར་བ། ཆུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་དང་ཁབ་རྩེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ། སྡུག་བསྔལ་ནི་སྤྱིར་གླེན་ཅིང་གཏི་མུག་པ་བླང་དོར་ལ་རྨོངས་པ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆུང་ངུ་རྣམས་གྱུར་མིད་བྱེད། ཆུང་ངུ་རྣམས་ཀྱིས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཐལ་མར་འབིགས་ཤིང་གནས་དང་གོས་གཉིས་ཀའི་གོ་བཅད་དེ་ཟ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད། ལྷ་ཚེ་རིང་པོ་གནས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་གྲོང་གི་བྱང་ཤར་མཚམས་ན་སྡོང་དུམ་མེས་ཚིག་པ་ལྟ་བུའི་ནག་ངམ་མེ་བའི་གནས་སུ། ལུས་ནི་སྟོང་རིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལུས། བདེ་སྡུག་དང་། དགེ
Chinese
必须承受无法估量的痛苦。现在，无论出生在何种寒热地狱，都要反复思考是否有空闲修持正法，进行观察修。如果这样观察后感到绝望，无处可去，那就不要追随过去，不要迎接未来，不要延续现在，而是以不做作的方式进行安住修。当又开始产生分别念时，也要观察。当不想产生分别念时，就放下，交替进行观察和安住。第二是饿鬼的处境：充满污垢和碎石，有很多被火烧焦的树桩，散布着粗大的毒刺，干涸的河床上布满灰白色的砾石，漂浮着许多干燥的芦苇。身体如同劫末的骨骸，或是干燥的鹿角，或是坚硬的酥油皮。头颅如同一只陶罐，脖子如同马尾，肚子如同一个地区，四肢如同芦苇秆。一个饿鬼发出的声音，如同五百辆马车拖动的声音，关节处发出红色的火花。痛苦是：对于饿鬼们来说，夏天连月亮都热，冬天连太阳都冷，看到许多结满果实的树木，却都消失不见。看到波涛如水晶般涌动的大海，也仅仅是看到就干涸了，比之前更加凄惨和痛苦。寿命长则可达万年，短则不定。如果出生在这样的地方，就要交替进行观察和安住，思考是否有空闲修持正法。第三是畜生的处境：大多在洲际之间的黑暗处，伸手不见五指的地方。身体是鱼类和鳄鱼等，缠绕着须弥山三圈等。小的则呈现为微尘和针尖等形状。痛苦是：总的来说，愚蠢而痴迷，对取舍一无所知。具体来说，大的吞噬小的，小的则将大的啄成灰烬，剥夺其住所和衣物，吞噬它们，痛苦无法估量。长寿天居住在第四禅天的东北方，那里有一个像被火烧焦的树桩一样黑暗的地方。身体是空明禅定的身体，感受着快乐和痛苦，以及善
English
One must experience immeasurable suffering. Now, no matter where one is born in the hot and cold hells, one must repeatedly contemplate whether one has the leisure to practice the sacred Dharma, and engage in analytical meditation. Furthermore, if after such contemplation one feels despair and has nowhere to go, then do not follow the past, do not welcome the future, and do not continue the present, but rather engage in resting meditation in an unfabricated manner. When a thought arises again, one should also examine it. When one does not want thoughts to arise, one should let go, alternating between examination and resting. Secondly, the realm of the pretas is: filled with filth and gravel, with many tree stumps burned by fire, scattered with coarse poisonous thorns, dry riverbeds filled with grayish-white pebbles, and many dry reeds floating around. The body is like the bones of the end of an eon, or dry antlers, or hard butter skin. The head is about the size of a clay pot, the neck is like a horse's tail, the belly is like a region, and the limbs are like reed stalks. The sound of a single departed preta is like the sound of five hundred carts being dragged, and sparks of red fire emanate from the joints. The suffering is: for the pretas, summer is hot even the moon, and winter is cold even the sun, and although they see many trees bearing fruit, they disappear. Although they see the great ocean with waves rippling like crystal rosaries, they dry up as soon as they see it, becoming even more miserable and painful than before. The lifespan can be as long as ten thousand years, and the short lifespan is uncertain. If one is born in such a place, one must alternately engage in examination and resting, contemplating whether one has the leisure to practice the sacred Dharma. Thirdly, the realm of animals is: mostly in the darkness between continents, in places where one cannot even see one's own hand when stretching it out. The body is like fish and crocodiles, coiling around Mount Meru three times, etc. The small ones appear as dust particles and needle tips, etc. The suffering is: in general, they are foolish and deluded, ignorant of what to accept and reject. Specifically, the large ones devour the small ones, and the small ones peck the large ones into ashes, depriving them of their dwelling and clothing, and devouring them, the suffering is immeasurable. The long-lived gods dwell in the northeast corner of the fourth dhyana heaven, in a dark place like a tree stump burned by fire. The body is the body of empty-knowing samadhi, experiencing happiness and suffering, and virtue.