Tibetan
་རྟག་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་འཆི་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་མི་རྟག་འཆི་བའི་དབང་དུ་འགྲོ་བས་ཚེ་འདི་བསྒྲུབ་པ་ལ་དོན་ནམ་སྙིང་པོ་མེད་པར་ཤེས་ནས་ཕྱི་མ་དོན་དུ་གཉེར་དགོས། འཁོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་བསམ་ནས། ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་འཁོར་བ་ལ་བློ་ལྡོག་དགོས། དེ་ལ་བློ་ལྡོག་ཚུལ་ལ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུས་ངན་སོང་གསུམ་ལ་བློ་ལྡོག་ནས་མཐོ་རིས་དོན་དུ་གཉེར། འབྲིང་གིས་འཁོར་བ་རིགས་དྲུག་པོ་ལ་བློ་ལྡོག་ནས་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར། ཁྲིད་ལུགས་གཞན་ལ་འདི་གཉིས་ལས་མེད་ཀྱང་། ཀུན་མཁྱེན་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས་ལ་རང་འདོད་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་བསམ་པ་ལ་བློ་ལྡོག་དགོས། དེ་ཡང་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་བསམ་པའི་དུས་སུ་སེམས་སྡུག་ལྷང་ངེ་སྐྱོ་ཤས་དང་། དེ་ལས་ཐར་འདོད་ཀྱི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་སྐྱེ་བའི་དུས་ང་རང་གཅིག་པུ་ཙམ་ཐར་བས་ཅི་ཕན། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་པའི་མ་དྲིན་མོ་ཆེ་རྣམས་ཤུལ་དུ་བཞག་ནས་རང་གཅིག་ཐར་པར་བྱས་ན་དེ་ལས་ཁྲེལ་བོར་བ་སུ་ཡང་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་དགོས་བསམ་ནས་མཐའ་གཉིས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་བློའོ། ། ངེས་འབྱུང་བཞིར་བཞག་ན། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་ཀུན་སློང་དེ་ངེས་འབྱུང་ཙམ་དང་། ཉན་རང་གཉིས་ཀྱི་ངེས་འབྱུང་གཉིས། ངེས་འབྱུང་ཆེན་པོ་དང་བཞིའོ། །ངེས་འབྱུང་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་ན། ཉན་རང་གཉིས་དང་བྱང་སེམས་གསུམ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་དང་གསུམ་མོ། །ད་འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་ནས་འབྲོས་ས་ཞིག་བཙལ་དགོས་པས། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་དོན་དུ་གཉེར་དགོས། ཐར་པའི་ལམ་དེ་རང་གི་རང་གར་ནི་མི་ཤེས། ཕ་མ་ཉེ་དུ་སོགས་ཀྱིས་མི་སྟོན། སྟོན་ཀྱང་མི་ཤེས་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཞིག་བཙལ་དགོས། དེ་ཡང་སུ་ཐུག་ཐུག་གང་རུང་རུང་ཞིག་གིས་མི་འོང་བས་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཞིག་མཉེས་པ་གསུམ་གྱི་ཞབས་ཏོག་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བརྟེན་ཅིང་དགོངས་སྤྱོད་བསླབ་དགོས། དེ་ལས་དང་པོ་དལ་འབྱོར་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཁྲིད་སོགས་ལ་སྨིན་ཁྲིད་དང་མོས་ཁྲིད་གཉིས་ལས་ད་ལྟ་མོས་ཁྲིད་ཙམ་ལས་མེད་ནའང་། རིག་འཛིན་ཆེན་པོ་འཇིགས་མེད་གླིང་པ་ཚུན་ཆད་དུ་སྨིན་ཁྲིད་ཀྱི་དོད་ཐུབ་ཙམ་བཞུགས་པས་དང་པོ་དལ་འབྱོར་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཁྲིད་ནི་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཁྲིད་ཡིན་པས། དལ་འབྱོར་འདིའི་སྟེང་ནས་འགྲོ་ས་གཉིས་ལས་མེད། ལེགས་ན་ཐར་པའི་གྲུ་གཟིངས་ལུས་འདི་ཡིན། །ཞེས་པས་ལུས་འདིའི་སྟེང་
Chinese
如果恒常存在，那么生即是死亡的自然规律，因为会受到无常死亡的支配，所以明白了今生修行没有意义或核心，必须追求来世。思考轮回的因果，必须对未来及以后的轮回生起厌离心。生起厌离心的方法是：下士对三恶道生起厌离心，从而追求善趣；中士对轮回六道生起厌离心，从而追求解脱。其他教法中只有这两种，但在全知父子的教法中，必须对自私自利的念头生起厌离心。也就是说，在思考轮回的过患时，心中充满悲伤和厌倦；当生起想要从轮回中解脱的决心时，如果仅仅自己一人解脱有什么用呢？从无始以来就以恩德养育我们的慈母们被留在轮回中，自己一人获得解脱，没有比这更可耻的了，所以必须想着让一切众生获得佛的果位，从而生起从二边中彻底解脱的大厌离心。如果安立四种厌离心，那么下士的动机只是厌离心，声闻缘觉二者的厌离心是两种，大厌离心是第四种。如果按三种厌离心来分，那么声闻缘觉二者和菩萨三者有三种厌离心。现在必须对一切轮回生起厌离心，从而寻找一个逃离之处，因此必须追求解脱和一切智智的果位。解脱的道路自己是无法知道的，父母亲戚等也无法指引，即使指引了也无法明白，所以必须寻找一位善知识。但随便遇到一位是不行的，必须依止一位具足功德的喇嘛善知识，通过三种欢喜来承侍，从而学习他的思想和行为。其中首先是暇满难得的引导等，有成熟引导和意乐引导两种，现在只有意乐引导，但直到大持明者吉美林巴（Jigme Lingpa，1730-1798）为止，还有能够代替成熟引导的，所以首先暇满难得的引导就是自己身体的引导，因此在这个暇满人身上只有两条路可走。如果好的话，这个身体就是解脱的船。
English
If permanence exists, then birth is the natural law of death, because one is subject to impermanent death. Therefore, understanding that there is no meaning or essence in pursuing this life, one must pursue the next life. Thinking about the cause and effect of samsara, one must develop renunciation towards samsara in future lives and beyond. The way to develop renunciation is as follows: the lesser person renounces the three lower realms and seeks higher realms; the intermediate person renounces the six realms of samsara and seeks liberation. Other teachings only have these two, but in the teachings of the omniscient father and son, one must renounce the thought of selfish attachment. That is, when contemplating the faults of samsara, the mind is filled with sadness and weariness; when the thought of wanting to be liberated from it arises, what is the benefit if only I alone am liberated? Leaving behind the kind mothers who have cared for us with kindness since beginningless time, and achieving liberation alone, there is no one more shameless than that. Therefore, one must think of enabling all sentient beings to attain the state of Buddhahood, thereby generating the great renunciation that arises definitively from the two extremes. If we establish four types of renunciation, then the motivation of the lesser person is merely renunciation, the renunciation of the Hearers and Solitary Realizers are two, and the great renunciation is the fourth. If we divide it into three types of renunciation, then the Hearers and Solitary Realizers, and the Bodhisattvas have three types of renunciation. Now, one must definitely renounce all of samsara and seek a place to escape, therefore one must pursue the state of liberation and omniscience. One cannot know the path to liberation on one's own. Parents, relatives, etc., cannot show it, and even if they do, one cannot understand it, so one must seek a virtuous friend. However, it will not do to meet just anyone; one must rely on a qualified lama and virtuous friend, serving them through the three kinds of pleasing actions, and thereby learning their thoughts and conduct. Among these, the first is the guidance on the difficulty of finding leisure and endowments, etc. There are two types of guidance: ripening guidance and aspirational guidance. Although there is only aspirational guidance at present, up to the great vidyadhara Jigme Lingpa (1730-1798), there were those who could adequately substitute for ripening guidance. Therefore, the first guidance on the difficulty of finding leisure and endowments is the guidance of one's own body, so on this leisure and endowed human body, there are only two places to go. If it is good, this body is the ship of liberation.
Tibetan
ནས་དམ་པའི་ཆོས་ཡང་དག་པ་ཞིག་བསྒྲུབ་ན་བདེ་བ་དང་སྐྱིད་པའི་ཆུས་མགོ་ཚུགས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་དང་། ཁྱད་པར་འོད་གསལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་ན་ཚེ་འདིའམ། བར་དོའམ། ཕྱི་མ་གསུམ་གང་རུང་ལ་གྲོལ་བར་འགྱུར། ཉེས་ན་འཁོར་བའི་གཏིང་རྡོ་ལུས་འདི་ཡིན། །ཞེས་པས་ལུས་འདིའི་སྟེང་ནས་འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདི་བསྒྲུབ་ན་འཇིགས་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོ་འཛིན་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་རང་ངོས་ནས་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་འགལ་རྐྱེན་མེད་ཅིང་ཁོམས་པས་ན་དལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རང་གི་ལུས་འདི་ཡིན་པས་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་མི་དལ་བ་བརྒྱད་ཡོད་དེ་བརྒྱད་ལ་རང་རྒྱུད་རྟེན་གྱི་མི་ཁོམས་པ་བརྒྱད་ཟེར། དེ་ལ་མི་མ་ཡིན་པའི་མི་ཁོམས་པ་བཞི་དང་། མིའི་མི་ཁོམས་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་མི་མ་ཡིན་པའི་མི་ཁོམས་པ་དམྱལ་བ་བསྒོམ་ནས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་ཁོམས་མི་ཁོམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསམ་དགོས། དེ་ལ་ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་གཉིས། ཐུན་ལའང་ཐུན་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི་དང་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་མང་ཡང་འདིར་ནི་ཉིན་ཐུན་གཉིས་མཚན་ཐུན་གཉིས་དང་བཞིའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ལས་དང་པོ་པ་འཇུག་བདེ་བའི་ཕྱིར་ནངས་དུས་ཐོ་རངས་བྱ་གྲགས་དང་པོ་ཙམ་ནས་ཐུན་མགོ་བཟུང་སྟེ་ནམ་མ་གསལ་བར་དུ་ཐོར་ཐུན་ནམ་ལངས་པ་དང་ཐུན་གྲོལ་ནས་ཉི་མའི་དྲོས་པོ་ཆེ་བར་དུ་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཆུ་གཏོར་དང་དཀར་གསུར་རྒྱུན་དུ་མི་ཆག་པའི་ཡི་དམ་རྣམས་འདོན། དེ་ནས་ཐུན་བསྡམ་ནས་ཉིན་གོང་ཉི་མ་ཀླད་ལ་མ་འཁོར་གྱི་བར་དུ་སྔ་ཐུན། དེ་ནས་ཐུན་གྲོལ་ནས་གུང་ཚིགས་དང་། ཕྱག དཔེ་ལྟས་སོགས་བྱས་ནས་ཕྱི་དྲོ་གྲིབ་ཆེན་གུག་མ་འོང་བར་དལ་བར་བསྡད། དེ་ནས་ཐུན་བསྡམ་ནས་ཉི་མ་ལ་མ་སོང་བར་དུ་ཐུན་བསྡམ་པ་ཕྱི་ཐུན། དེ་ནས་ཐུན་གྲོལ་ནས་གསོལ་ཀ་དང་བསྔོ་བ་སྨོན་ལམ་གང་ཤེས་དང་དམར་གསུར་རྣམས་འདོན། དེ་ནས་སྲོད་གདོང་ནག་ཅེས་མི་གཅིག་མཐོང་ན་མི་ཡིན་རྒྱུ་ཙམ་ལས་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་མི་ཤེས་པའི་དུས་སུ་ཐུན་བསྡམ་པ་སྲོད་ཐུན། དེ་ནས་མི་ཉལ་ཕྱི་བ་ཙམ་དུ་ཐུན་གྲོལ་བ་སྟེ་ཐུན་བཞི་བོ་དེའི་དུས་སུ་བསྒོམ་ན་སེམས་ལས་སུ་རུང་ལ། ཐུན་མཚམས་རྣམས་སུ་ལས་དང་པོ་པས་བསྒོམ་ཀྱང་གནད་དུ་མི་འགྲོ་ཁྱད་པར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐྱོན་ལྷག་པར་འབྱུང་བས་ཐུན་མཚམས་ཁ་ཏོན་དང་དགེ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན་པ་ལས་བསྒོམ་པ་བག་ཡང་བྱ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐུན་རེ་རེ་ལ་ཐུན་གྱི་སྔོན་འགྲོ་དང་དངོས་གཞི་དང་རྗེས་གསུམ་ལས་དང་པོ་སྔོན་འགྲོ་ལ་སྔོན་འགྲོའི་སྔོན་
Chinese
因此，如果修持殊胜的正法，就能以安乐和幸福为开端，获得解脱和一切智的果位。特别是，如果修持光明大圆满，就能在此生、中阴或来世这三种情况中的任何一种获得解脱。如果做错，这个身体就是轮回的基石。因此，如果以这个身体来追求世间的今生，就会抓住一切恐惧和痛苦的根源。像这样，自己没有修法的违缘，而且有闲暇，所以这个被称为“闲暇”的，就是自己的这个身体。与此相反，有八种不闲暇，这八种被称为自相续所依之八无暇。其中有四种非人的无暇，和四种人道的无暇。首先，对于非人的无暇——地狱，要反复思维修持佛法是否有空闲。这有座间和座间休息两种。关于座间，也有两座、三座、四座、六座等多种方式，但在这里，按照白天两座、晚上两座或四座的方式来做。为了便于初学者入门，早上在黎明时分，当第一声鸟鸣响起时，就开始一座，直到天亮为止，这是黎明座，或者说天亮时座间结束。然后，在太阳升起之前，进行座间休息的活动，如洒水、供养白食子，念诵不间断的上师本尊。之后，开始一座，直到中午太阳到达头顶之前，这是上午座。然后座间休息，吃午饭，顶礼，看书等，然后在下午大阴影出现之前，悠闲地休息。然后开始一座，直到太阳落山之前，这是下午座。然后座间休息，供茶点，念诵所知的回向文和发愿文，以及供养红食子。然后，在黄昏时分，当一个人看到另一个人时，只能认出是人，而无法辨认出是谁的时候，开始一座，这是黄昏座。然后，在人们即将入睡的时候结束一座，这就是四座。在这四个时段修持，心容易调伏。在座间休息时，初学者即使修持也不会有太大效果，特别是昏沉和掉举的过失会更加严重，所以座间休息时，与其修持，不如努力念诵和行善。像这样，每一座都有座前准备、正行和结尾三个部分。首先，座前准备有座前准备的准备。
English
Therefore, if one practices the supreme Dharma correctly, one can begin with ease and happiness and attain the state of liberation and omniscience. In particular, if one meditates on the Great Perfection of Clear Light, one will be liberated in any of the three: this life, the bardo, or the next life. If one does wrong, this body is the foundation stone of samsara. Therefore, if one pursues this worldly life with this body, one will grasp the root of all fear and suffering. As such, one has no obstacles to practicing Dharma on one's own, and one has leisure, so this which is called "leisure" is one's own body. Conversely, there are eight unfree states, and these eight are called the eight unfree states of one's own continuum. Among them are four non-human unfree states and four human unfree states. First, regarding the non-human unfree state of hell, one must repeatedly contemplate whether or not one has the leisure to practice Dharma. This has two: session and session break. Regarding sessions, there are many ways, such as two sessions, three sessions, four sessions, and six sessions, but here, it is done according to the way of two sessions during the day and two or four sessions at night. In order to make it easy for beginners to enter, in the morning, at dawn, when the first bird call is heard, one begins a session and continues until it is light, this is the dawn session, or the session ends when it is light. Then, before the sun rises high, one performs the activities of the session break, such as sprinkling water, offering white torma, and reciting the yidam deities without interruption. After that, one begins a session and continues until noon, before the sun reaches the top of the head, this is the morning session. Then one has a session break, eats lunch, prostrates, reads books, etc., and then rests leisurely until the great shadow of the afternoon appears. Then one begins a session and continues until the sun sets, this is the afternoon session. Then one has a session break, offers tea and snacks, recites whatever aspirations and prayers one knows, and offers red torma. Then, at dusk, when one sees another person, one can only recognize that it is a person, but one cannot recognize who it is, one begins a session, this is the dusk session. Then, one ends a session when people are about to go to sleep, these are the four sessions. Meditating during these four times makes the mind easy to tame. During the session breaks, even if beginners meditate, it will not be very effective, especially the faults of dullness and agitation will be more serious, so during the session breaks, rather than meditating, one should strive to recite and do virtuous deeds. Like this, each session has three parts: preliminary, main part, and conclusion. First, the preliminary has the preliminary of the preliminary.
Tibetan
འགྲོ་དང་སྔོན་འགྲོ་གཉིས་ལས་སྔོན་འགྲོའི་སྔོན་འགྲོ་ནི། སྣབས་འབུད་གདོང་ཕྱི་སྒོ་ཕྱི་ནང་གི་བྱ་བ་བསྒྲུབ་རྒྱུ་ཡོད་ཚད་རྣམས་བ སྒྲུབ་མདོར་ན་ཐུན་ནང་ནས་ཐུན་ཕེད་དེ་བརྒྱུག་མི་དགོས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་ནས་མལ་དུ་ལུས་སེམས་ཁོད་ལྷོད་དེ་བསྡད་ནས་ངལ་བསོ། དེ་ནས་ད་ངས་ཐུན་ནང་འདིར་དྲིན་ཆེན་གྱི་ཕ་དེ་ཐོན་འོང་ནའང་ཐུན་ཕེད་དེ་འཁྲུལ་པའི་དབང་དུ་གཏོང་རེ་ཤི དེ་ལྟ་བུའི་དམ་བཅའ་དེ་ཤ་སེན་མོས་བཏོགས་ཏེ་བསད་ན་གཏོང་རེ་སྙམ་པའི་དམ་བཅའ་དྲག་པོ་ཞིག་བྱས་ཏེ། ཐུན་གྱི་སྔོན་འགྲོ་ནི་ལུས་གནད་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་ཏེ། རྐང་པ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་། ལག་པ་མཉམ་བཞག རྒལ་ཚིག་དོང་ཚེ་ལྟར་བརྩིགས། དཔུང་པ་ལྷོད་དེ་བརྒྱང་། མགྲིན་པ་ཨེན་ཙམ་དགུག ལྕེ་ཡ་རྐན་ལ་སྦྱར། མིག་སྣ་རྩེར་ཕབ་པ་སྟེ་བདུན། ངག་གནད་རླུང་རོ་བསལ་བ་ལ་གཡས་གཡོན་རེས་མོས་གསུམ་གསུམ་མཉམ་དུ་གསུམ་སྟེ་དགུ་སྤྲུག་གམ། ཡང་ན་གཡས་གཅིག་གཡོན་གཅིག་མཉམ་པར་གཅིག་སྟེ་སུམ་སྤྲུག་གམ། ཡང་ན་མཉམ་པར་གསུམ་སྟེ་སུམ་སྤྲུག་གང་རུང་བྱེད། དེ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བརླའི་རྩ་བོ་ཆེའི་སྟེང་ནས་མནན། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་སྣ་བུག་གཡས་པ་བཀག གཡོན་པ་ནས་རླུང་ནང་དུ་དལ་བུས་རྔུབ་ལྟེ་འོག་ཏུ་ཆིལ་གྱིས་བཅགས། དམིགས་པ་བདག་གི་ཚེ་རབས་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསགས་པའི་ལས་ཉོན་མོངས་སྡིག་སྒྲིབ་དམ་ཚིག་ཉམས་ཆག་སྒོམ་སྐྱོན་བྱིང་རྨུགས་འཐིབ་གསུམ་རླུང་ནག་པོ་ཞིག་གི་རྣམ་པར་གྱུར་ནས་ཕྱིར་སངས་ཀྱིས་འགྲོ་བར་བསམ་ལ་རླུང་འཕེན་དུས་ནས་འབྲུ་འདྲ་བར་དང་པོ་ཆུང་ངུ་བར་ཆེར་བསྐྱེད་ཐ་མ་ནར་གྱིས་འཕང་། དེས་ནི་སྣོད་བཀྲུ་བཤལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས། གསུམ་པ་སེམས་གནད་ཀུན་སློང་བཅོས་པ་ནི་ད་ག་རེ་ངའི་ཐུན་ཞིག་སྡོམ་པ་འདི། ཚེ་འདིའི་ནད་སོགས་ཞི་བར་འདོད་པའི་འཇིགས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཀུན་སློང་རེད་དམ། རྙེད་བསྟོད་བསྒྲུབ་པའི་ལེགས་སྨོན་དེ་ཡིན། དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ན་དུག་ལྟར་སྤང་། ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ན་བཅོས། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་ཀུན་སློང་དེ་འཇིག་རྟེན་རྒན་པོའི་བསམ་བྱ་ཡིན་པས་ང་ལམ་ཞུགས་ཤིག་གི་བསམ་བྱ་མིན། སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ཀུན་སློང་དེ་ཡང་བདག་རང་འདོད་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཡང་སྤང་བྱ་ཡིན། ད་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཀུན་སློང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་བྲལ་ཏེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ། དེའི་ཆེད་དུ་ང