Tibetan
ག་འབྱུང་ངོ༔ དེ་ཡང་ཐོག་མ་རྡོ་རྗེ་དང༔ པདྨ་དང༔ རིན་པོ་ཆེ་དང༔ ལ་སོགས་པའི་ཀླུ་སྣ་ཚོགས་བླངས་པ་དང༔ ས་ཏྲི་བྷ་ལུ་ལ་སོགས་པ་ཀླུ་དག་པའི་སྐད་ཀྱིས་བརྗོད་པས༔ རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་ཉམས་དང་མི་འབྲལ་བའོ༔ དེ་ལྟར་ཡང་བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས༔ ཚིག་དང་སྔགས་དང་གང་བརྗོད་པས༔ ངག་རྣམས་སྦྱངས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ལ༔ རྣལ་འབྱོར་དམ་པས་འཇུག་པ་དང༔ སྐུ་གསུམ་འབྲས་བུས་ངེས་ཐོབ་བོ༔ ཞེས་པས་ན༔ དང་པོ་ཚིག་གི་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་པ་ལ་སྦྱང་ངོ༔ དེས་ནི་ངག་ལས་བྱུང་བའི་བསམ་གཏན་ལ་སྤྱོད་པ་དག་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་ཟླ་བ་གཅིག་ནས་གཉིས་ཙམ་དུ་སྦྱངས་ཏེ༔ དེ་ནས་ངག་སུ་དང་ཡང་མི་འདྲེ་བའི་རང་གིས་སྨྲ་བ་གཞན་གྱིས་མ་ཐོས་པར་གནས་པ་ལས༔ ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྦྱང་ངོ ༔ དེ་ནས་རང་གིས་ཀྱང་མདོ་དང་སྔགས་དང་ཅི་ཡང་མི་སྨྲ་བ་དག་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ༔ ལྐུག་པའི་འདུ་ཤེས་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ལ་ལོ་གཅིག་ནས་གཉིས་དང་གསུམ་གྱིས་བར་ལ་བྱའོ༔ དེ་ནས་བརྗོད་པའི་རྒྱུན་གཅད་དེ༔ འུམ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ༔ ལུས་ཀྱི་བརྡའ་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་པ་དག་ལ༔ གང་རླུང་གིས་ཁྱེར་ཀྱང་ཤེས་པ་ཅི་མི་སྙམ་དུ་བྱེད་པ་དང༔ ཡིད་ལ་འགྱུ་བའི་ཞེན་པ་གཅད་དེ༔ ཤེས་པ་ནི་ཅི་མི་སྙམ་པ༔ ངག་ནི་ཅི་མི་སྙམ་པ་གལ་ཆེ༔ ལུས་ནི་སོལ་དལ་གྱིས་ཞོག་ལ་ཐོང༔ སེམས་ནི་འགྱུ་བ་རང་ཡལ་ལ་བཞག་གོ༔ དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན༔ རྒྱུད་ལ་རྟེན་པའི་གནད་ནི༔ སྨྲ་བ་གཅད་པ་ལས་ལྷག་པ་མེད་དོ༔ ངག་ཆོས་ནས་ཆོས་ཕྱེད་ཟིན༔ བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞལ་ནས་གསུང་ངོ༔ ཡང་གསང་བའི་དུས་ནི་སྲོད་ལ་དབང་པོ་གནས་སུ་བསྡུད་པས་རིག་པ་གཞི་ལ་སྦ་བའི་དུས་དང༔ ནམ་ཕྱེད་ཤེས་བྱ་བུམ་པར་བཅུག་པས༔ བྱུང་ཚོར་གྱིས་སྒོ་ཁེགས་པའི་དུས་དང༔ ཐོ་རངས་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འགྱུར་ཚད་ཟིན་པའི་དུས་དང༔ ཉིན་མོ་སྣང་བ་ལ་རྒྱས་བཏབ་པས༔ ཆོས་ཉིད་ལ་བྱན་ཚུད་པའི་དུས་དང༔ བཞི་ཡིས་ཡང༔ རྣལ་བ་ཆོས་ཉིད༔ འབྱོར་བ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ༔ སེམས་ཀྱི་རྩལ་ནི༔ དང་པོ་བསམ་སྦྱོར་སྣ་ཚོགས་དང༔ གཉིས་པ་ལ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་འཕྲོ་འདུ་སྣ་ཚོགས་པ༔ དེ་ནས་ཁ་དོག་གི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སྦྱངས་ཏེ༔ དེ་ལྟར་སྦྱངས་པས་དྲོད་ཉལ་བའི་དུས་ན༔ རླུང་ནང་དུ་རྔུབས་ཏེ་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལྟོར་མིད་པ་གནད་ཡིན་ནོ༔ དེ་ནས་སད་པའི་དུས་ན་ཡང༔ ནང་དུ་འོད་ཁ་དོག་སྣ་ལྔའི་སྣང་བ་ལམ་མེ་བ་ལ་ཤེས་པ་བློ་གནས་པར་བྱའོ༔ སྙིང་པདྨ་ཁ་ཟུམ་པ་ལྟ་བུ་
Chinese
如何生起呢？也就是首先取金刚、莲花、珍宝等各种龙，以及萨谛巴鲁等，用清净龙的语言来讲述，与自性光明大乐不分离。如是，在广大布置中，无论讲述词语还是咒语，都要调伏语言，进入法性，以殊胜瑜伽获得三身果位。因此，首先要调伏任何一种词语形式。这是为了修行从语言产生的禅定。这样修行一个月到两个月左右，然后安住于不与任何人的语言混杂，自己所说他人听不到的状态中，修行一个月。之后，自己也要安住于不念诵经文和咒语的状态，依靠哑巴的认知，持续一年到两年或三年。之后，断绝言语的连续，甚至连“嗡”字也不要说，身体的表示也不要做。无论被风带到哪里，都不要在意。断绝心中流动的执着，不要在意知觉，不要在意语言，这很重要。身体缓慢地放松，让心念的流动自然消逝。这是因为，一切法都不可言说，依于相续的要点是，没有比断绝言语更重要的了。语言从法中获得了一半。这是上师佛亲口所说。还有，秘密的时刻是，夜晚将感官收摄于处所，将觉性隐藏于基础之时的，半夜将所知放入瓶中，以生起的感觉封闭门户之时，黎明以自明智慧把握智慧的转变程度之时，白天在显现上加以扩展，融入法性之时，这四者是：寂静是法性，兴盛是觉性智慧。心的力量是：首先是各种思维和行为，其次是生起次第的各种开展和收摄，然后是调伏各种颜色的形象。这样修行后，在睡眠时，将气息吸入体内，关键在于吞噬一切显现存在的法。醒来时，也要将觉知安住在内在光明闪耀的五色光芒中。如同关闭的心莲。
English
How does it arise? That is, first taking various nagas such as vajra, lotus, and precious jewels, and speaking with the pure language of nagas such as Satribalu, it is inseparable from the experience of great self-luminous bliss. Thus, in the great arrangement, whether reciting words or mantras, one must tame speech and enter into dharmata, and through supreme yoga, one will certainly obtain the fruit of the three kayas. Therefore, one must first tame any form of words. This is for practicing the samadhi that arises from speech. Having practiced in this way for about one to two months, then abide in a state where one's own speech is not mixed with anyone else's, where one's own words are not heard by others, and practice for one month. After that, one should also abide in a state where one does not recite any sutras or mantras, relying on the perception of being mute, and continue for one to two or three years. After that, cut off the continuity of speech, not even saying the syllable "Om", and not even making bodily gestures. Wherever the wind carries one, one should not care. Cut off the clinging to the movements of the mind, and it is important not to care about awareness or speech. Relax the body slowly and let the movements of the mind naturally dissolve. This is because all dharmas are inexpressible, and the key to relying on the continuum is that there is nothing more important than cutting off speech. Speech has taken half from the Dharma. This was spoken from the mouth of the Guru Buddha himself. Also, the secret times are: evening, when the senses are gathered into their places, is the time to hide awareness in the ground; midnight, when knowledge is put into the vase, is the time when the door is blocked by arising sensations; dawn, when the self-luminous wisdom grasps the degree of transformation of wisdom; and daytime, when appearance is expanded, is the time to become familiar with dharmata. These four are: quiescence is dharmata, prosperity is awareness-wisdom. The power of mind is: first, various thoughts and actions; second, various developments and withdrawals of the generation stage; and then, taming various colored images. Having practiced in this way, at the time of falling asleep, it is essential to inhale the breath into the body and swallow all phenomena of existence and appearance. Then, at the time of awakening, one should also fix awareness on the clear appearance of the five-colored light within. Like a closed heart lotus.
Tibetan
ལ་ཤེས་པ་བཞག་སྟེ༔ ཨ་ཞེས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ཨས་རྒྱས་གདབ་བོ༔ དེ་ནས་སད་ནས་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་བ་ནི༔ ཡང་བུམ་པའི་མར་མེ་ལྟ་བུ་ལས་མིག་གཉིས་ནས་འོད་ཕྱིར་ཕྱུང་སྟེ༔ ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བ་ལ་ཤེས་པ་བཞག་གོ༔ དེ་ནས་ནམ་ལངས་ནས་ཉིན་པར་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་སྣང་བ་རྒྱས་གདབ་ཅིང་བསྒོམ་མོ༔ ལྷག་མ་ནི་ཉལ་བའི་འཁོར་ལོ་རང་གིས་ཤེས་སོ༔ དེ་ཡང་གཉིད་ལས་འོད་གསལ་གོམས་པ་གནད་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་གནས་པས་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་ལས་འཕོ་ས་མེད་དོ༔ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཟུག་པའི་དུས་ལ༔ རིག་པ་ཁུངས་སུ་གཟུད་པ་དང༔ བྱེར་བའི་དུས་ལ་ཆོས་ཉིད་མཐོར་བ་བསྡུ་བ་དང༔ སྙོམས་པའི་དུས་ལ་སྙམ་རྗེས་ངོ་སྤྲད་པ་དང༔ འཁྲུག་པའི་དུས་ལ་ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་བ་དང་བཞིའོ༔ ལུས་འདུག་སྟངས་སྣ་ཚོགས་པར་བསྡུ་བ་དང༔ ངག་བརྡའ་སྦྱོར་སྣ་ཚོགས་པས་བསྡུ་བ་དང༔ སེམས་གཏད་པའི་འབེན་ངེས་པ་ལ་བསྡུས་ནས༔ ཉིན་མཚན་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ༔ ཆེན་པོའི་གཉིད་དང་བསྲེ་བ་ནི་གནད་ཡིན་ནོ༔ འདིའི་དུས་ན་ནང་འོད་གསལ་ལམ་ཁྱེར༔ ཕྱི་སྣང་སྟོང་ལམ་ཁྱེར་དེ་ལྟར་གོམས་ནས་གཉིད་མ་སྤངས་ཆོས་སྐུ་དང་ངོ་སྤྲད་ལ༔ རྨི་ལམ་མ་སྤངས་ལོངས་སྐུ་དང་ངོ་སྤྲད་ལ༔ འཛིན་པ་མ་སྤངས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་གསུམ་ལ་ངོ་སྤྲད་པས༔ དེ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་ཐོབ༔ དེ་ཐོབ་པས་ཆོས་བོར༔ དེ་བོར་བ་དང༔ དབུགས་ཆུད་པ་དུས་སྙོམས༔ དེ་ཆད་པ་དང་སངས་རྒྱས་སོ༔ སངས་རྒྱས་པ་དང་ཐུགས་རྗེ་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ༔ ཞེས་དང་པོ་དུས་བཞི་བཞི་སྲོག་ལ་བརྟེན་ནས༔ གཉིད་དང་རྨི་ལམ་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་བསྟན་ནས༔ ད་ནི་གཉིས་པ་རྨི་ལམ་གྱི་ཞེན་པ་གཅད་པ་བསམ་གཏན་གྱི་མཐུན་ལ་བརྟེན་ནས༔ ས་ལམ་ཆོས་ཉིད་དུ་འཁྱེར་བའི་གནད་བསྟན་པ་ནི༔ དེ་ཡང་དད་པ་ལྡན་པ་གཅིག་གིས༔ སྔོན་དུ་རང་གི་བླ་མ་ལ་ཚོགས་བསགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་མ་ནོར་བར་བྱའོ༔ དེ་ནས་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་སོང་ལ༔ ཉི་མ་ལྔ་ནས་དྲུག་ཏུ་ལས་དང་བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་པས་སྦྱང་ཞིང༔ མཚན་མོ་གཉིད་བཏུབ་ཚད་ཀྱིས་སྤང་ངོ༔ དེ་ནས་ཞག་གསུམ་ཙམ་དུ་ཉལ་ཏེ༔ བག་ཆགས་ཀྱི་རྨི་ལམ་བརྟག་གོ༔ དེ་ནས་ཞག་བཞིའམ་ལྔ་ཙམ་དུ་སེམས་མཚན་མོ་ཇི་ལྟར་རྨིས་པ་རྣམས་བློའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་མོ༔ མཚན་མོ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློའོ་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་མོ༔ དེ་ནས་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྨི་ལམ་ཞག་གསུམ་དུ་བརྟག་གོ༔ དེ་ཡང་རྨི་ལམ་བཏགས་པས༔ དེའི་རྟགས་ནི་སྔར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ཐུན
Chinese
将意识安住于此，以“阿”（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）这个无生之“阿”来增长。然后，醒来时，自明显现的智慧，又如灯中的酥油一般，从双眼中放出光芒，将意识安住于如铁钩般的形状中。之后，从天亮到白天所有的时间里，在广阔的虚空中增长显现并修习。其余的，自己了知睡眠的轮转。也就是说，从睡眠中熟悉光明是关键。因此，恒常安住于此，从法性光明中没有可以转移的地方。这唯一性就是，在痛苦的时候，将觉性融入源头；在散乱的时候，将法性收摄为高处；在平静的时候，认识念头之后；在混乱的时候，认识智慧，这四者。将身体安住于各种姿势中，用各种语言符号来收摄，将心专注于确定的目标上，无论白天黑夜，一切法都是光明，与伟大的睡眠相融合是关键。在这个时候，内在的光明是道路，外在的显现是空性的道路，像这样熟悉之后，不舍弃睡眠而认识法身，不舍弃梦境而认识报身，不舍弃执着而认识化身，通过认识这三身，就在当下获得证悟。获得证悟就舍弃了法，舍弃法的同时，气息耗尽，时间平等，气息断绝就成佛了。成佛的同时，自然生起大悲。如是，最初依靠四时和气息，将睡眠和梦境作为道路来展示。现在，第二，依靠禅定的力量来斩断对梦境的执着，展示将地道转化为法性的关键：也就是说，一个具有信心的人，首先要如实地为自己的上师积累资粮。然后，前往极其寂静的地方，用五到六天的时间来净化各种事业和行为，晚上尽量减少睡眠。之后，睡三天左右，观察习气的梦境。然后，用四到五天的时间，将晚上所梦到的景象都作为心识的对境来修习。晚上将一切显现和声音的法都作为心识的对境来修习。之后，再次用三天的时间来观察习气的梦境。也就是说，通过观察梦境，其征象就是以前执着的习气会减少。
English
Place awareness there, and increase it with the "A" (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Roman transliteration: a, literal Chinese meaning: A) of unborn "A." Then, upon awakening, the self-illuminating wisdom, like butter in a lamp, emits light from the two eyes, placing awareness in a shape resembling an iron hook. Afterward, from dawn until all daytime, cultivate and meditate on the vast expanse of the sky, increasing the appearance. The rest is known by oneself in the cycle of sleep. That is, familiarizing oneself with luminosity from sleep is key. Therefore, by constantly abiding in this, there is no place to shift from the luminosity of Dharma-nature. This very uniqueness is: in times of pain, insert awareness into its source; in times of distraction, gather Dharma-nature to the height; in times of equanimity, recognize the aftermath of thoughts; and in times of turmoil, recognize wisdom—these are the four. Gathering the body into various postures, gathering with various verbal symbols, focusing the mind on a definite target, without day or night, all phenomena are luminosity, and merging with great sleep is key. At this time, inner luminosity is the path, outer appearance is the path of emptiness; having become accustomed to this, without abandoning sleep, recognize the Dharmakaya; without abandoning dreams, recognize the Sambhogakaya; without abandoning grasping, recognize the Nirmanakaya. By recognizing these three bodies, one attains realization in that very moment. Having attained that, one abandons Dharma; upon abandoning that, breath is exhausted, time is equalized, and upon the cessation of breath, one becomes a Buddha. Upon becoming a Buddha, compassion naturally arises. Thus, initially, relying on the four times and breath, showing how to make sleep and dreams into a path. Now, secondly, relying on the strength of meditation to sever attachment to dreams, showing the key to transforming the ground and path into Dharma-nature: That is, one who has faith should first accurately accumulate merit for one's own lama. Then, go to an extremely solitary place, and for five to six days, purify various activities and actions, and at night, reduce sleep as much as possible. After that, sleep for about three days, and examine the dreams of habitual tendencies. Then, for about four or five days, contemplate all the visions dreamed at night, making them the object of the mind. At night, contemplate all phenomena of appearance and sound, making them the object of the mind. After that, again examine the dreams of habitual tendencies for three days. That is, by examining dreams, the sign of this is that the previously clung-to habitual tendencies will diminish.