Tibetan
་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཡོད་མེད་དང༔ གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང་བྲལ་བས་རང་གཤིས་སུ་ཡོད་པ་དང་གཞན་གྱི་འདོད་པ་བྲལ་བས་ཚིག་ཙམ་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དོ༔ དེ་ཡང་མཐའ་དང་བྲལ་བས་འདོད་པ་མེད་ལ༔ ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བའོ༔ དེ་ཡང་ལྟོས་མེད་གང་ཤར་གྱི་རིགས་པས་འགྲུབ་སྟེ༔ ལྟོས་མེད་པས་གང་དུ་ཡང་ཡེང་མེད་དེ༔ གང་ཡང་མི་འགོག་ལ༔ གང་ཡང་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤར་བས་བསྒྲུབ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པས་མཐའ་བྲལ་ཡོངས་རྫོགས་སུ་རིགས་སོ༔ མན་ངག་ནི་ཀུན་ལ་དགགས་བསྒྲུབ་མེད་པ་བྷ་ཞིག་ཏུ་བཤད་པ་མང་ངོ༔ དེ་ལྟར་ལུང་རིགས་པ་མན་ངག་གིས་སྐྱོན་བསལ་བས་རང་འདོད་ལ་ཡིད་ཆེས་ལ༔ དམ་བཅའ་བཞི་བསྒྲུབ་པ་ནི༔ གཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་བ་སྟེ༔ ཆོས་ཉིད་གཅིག་པུར་ཐམས་ཅད་ཤེས་པས་བསྒྲུབ་པའོ༔ དེ་ལྟར་རང་གི་བསྒྲུབ་མཐའ་ལ་དངོས་འགལ་དང༔ རྒྱུད་འགལ་དང༔ རང་གི་ཚིག་གིས་བསལ་བའི་འགལ་བ་སྤང་ངོ༔ དེ་ལྟར་འགལ་བའི་སྐྱོན་གསུམ་སྤངས་ཏེ༔ རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བའོ༔ དེ་ཡང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་དེ་ཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པས༔ གཅིག་གང་དུ་ཤེས་ན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་སོ༔ ཀུན་སྣང་གྲགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་གྲོལ་ལོ༔ ཅིའི་ཕྱིར་གྲོལ་ན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་པས་སོ༔ ཤེས་པར་ཅིས་ཤེས་ན༔ དངོས་པོའི་འདུག་ཚུལ་སྤང་བླང་མེད་པས་སོ༔ དེའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་བྱ་རང་གནས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ལ༔ གཞིག་པ་དང་རང་གི་དམ་བཅའ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ༔ གནས་པའི་མཁར་བཟུང་བ་ནི་རྫོང་བརྩེགས་མ་གསུམ་སྟེ༔ ཡང་ཡིན་གྱིས་འགལ་བ་སྙམ་པའི་མཐའ་བསལ༔ མགོ་སྙམ་གྱི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་བསལ༔ ལྟོས་མེད་ཀྱིས་ཡིན་མིན་གྱི་མཐའ་བསལ་ལོ༔ དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཟུར་ལ་འབྲོས་པ་ནི༔ རིགས་པས་གནད་བསལ་བའོ༔ ཕྱོགས་བཞི་ནི་གཏན་ཚིགས་བཞི་དང་དམ་བཅའ་བཞི་དང་རིགས་པ་བཞིའོ༔ དབུས་སུ་ནི་རྫོང་གསུམ་ལ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་ནི༔ རང་འདོད་དང་གཞན་འདོད་ཀྱི་འགྱུར་བརྩི་བའོ༔ ཕྱོགས་ཉལ་ནི་མུ་སྟེགས་རྟག་ཆད་ནས༔ སེམས་ཙམ་མན་ཆད་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཡིན་པས༔ བྷུད་ཐལ་བ་ལ་གང་གིས་ཀྱང་ཕན་གནོད་མ་གྲུབ་པའོ༔ དབུ་མ་ནས་སྔགས་ཕྱི་ནང་གཉིས་སྟོང་པར་སྨྲ་བ་སྟེ༔ འདི་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་བྷུད་ཐལ་བ་ལ་ཕན་གནོད་དུ་མ་གྲུབ་པའོ༔ གཏན་ཚིགས་གང་གི་ཕྱིར་ན༔ དངོས་པོ་རང་རྒྱུད་དུ་ཞེན་པས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་ཕྱིར་དང༔ སྟོང་པའི་མཐའ་བཀག་པས་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་འཆིང་བར་བྱེད་པ་ལ
Chinese
有和无的断灭边，远离两者和非两者，自性存在且脱离他者意愿，甚至言语上也不成立。因此，由于远离边，没有意愿；由于完全圆满，不偏向任何一方。这通过不依赖任何显现的理证成立，因为不依赖，所以无处摇摆不定；不阻碍任何事物，并且由于任何事物都显现为法性，所以没有什么需要证实的，因此是离边圆满。口诀是，对一切都没有破立，像“巴”一样说的很多。这样，通过经、理、口诀消除过失，从而确信自己的意愿，完成四个誓言：一知一切解脱，即通过仅仅了解法性来证知一切。这样，对于自己的证悟边，要避免实相违、传承违，以及用自己的话语消除的违背。这样，消除三种违背的过失，从而消除对自性之义的疑惑。也就是说，大圆满的意义是通过一知一切解脱的理由来证实的：在任何地方了解一，就是了解法性。一切被显现和名声所包含的法，都解脱了。为什么解脱呢？因为了解了法性。通过什么了解呢？因为事物的存在方式没有取舍。因此，对于所知自住的所有的理由，都要摧毁并承认自己的誓言。安住的城堡是三重堡垒：用“又是”消除认为矛盾的边，用“开头”消除有无的边，用不依赖消除是与非的边。这样，用理由逃避角落，就是用理智消除要点。四方是四种理由、四种誓言和四种理智。中央是在三重堡垒上用四者绘制轮涅，就是计算自己和他人的意愿的变化。旁卧是指从外道常断见，直到唯识宗以下，都认为事物是实有的，因此，对于烧成灰烬的身体，任何事物都不能成立利益或损害。从中观到内外密宗都说空性，即使这些也不能成立对烧成灰烬的身体的利益或损害。因为什么理由呢？因为执着事物为自性，所以流转三界，并且由于遮止空性边，所以束缚在无色界中。
English
The extremes of existence and non-existence, being apart from both and neither, existing in self-nature and free from the desires of others, are not even established in mere words. Therefore, being free from extremes, there is no desire; being completely perfect, there is no falling into any side. This is established by the reasoning of whatever arises without dependence, because without dependence, there is no wavering anywhere; it does not obstruct anything, and because anything arises as the nature of reality, there is nothing to be proven, so it is reasonable to be free from extremes and completely perfect. The key instruction is that there is no affirmation or negation for anything, as it is often explained as 'Bha'. Thus, by eliminating faults with scripture, reason, and key instructions, one has confidence in one's own intention, and accomplishing the four commitments is: knowing one liberates all, which is accomplished by knowing everything in the single nature of reality. Thus, for one's own extreme of accomplishment, one avoids contradiction with reality, contradiction with lineage, and contradiction eliminated by one's own words. Thus, having abandoned the three faults of contradiction, one eliminates doubts about the meaning of self-nature. That is, the meaning of Great Perfection is proven by the logic of knowing one liberates all: wherever one knows one, one knows it as the nature of reality. All phenomena encompassed by appearance and sound are liberated. Why are they liberated? Because they are known as the nature of reality. How is it known? Because the way things exist has no acceptance or rejection. Therefore, for all the reasons of the knowable abiding in its own place, one must destroy and accept one's own commitment. The fortress of abiding is the three-tiered castle: with 'also is' one eliminates the extreme of thinking there is contradiction, with 'beginning' one eliminates the extreme of existence and non-existence, and with non-dependence one eliminates the extreme of is and is not. Thus, escaping to the corner with reason is eliminating the key point with intelligence. The four directions are the four reasons, the four commitments, and the four intelligences. In the center, drawing the wheel of samsara and nirvana on the three fortresses with the four is calculating the changes of one's own and others' intentions. Lying on the side refers to those who, from the eternalist and nihilist heretics down to the Mind-Only school, assert that things are real, therefore, for the body burned to ashes, nothing can establish benefit or harm. From the Madhyamaka to the outer and inner tantras, they speak of emptiness, even these cannot establish benefit or harm to the body burned to ashes. For what reason? Because clinging to things as self-existent causes wandering in the three realms, and because blocking the extreme of emptiness causes bondage in the formless realm.
Tibetan
ས་མ་གཏོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ༔ དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་འཆིང་བའོ༔ དེ་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་རྒྱུ་མཚན་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར༔ གཞན་ལ་ཐལ་བའི་ཕྱིར༔ སེམས་ཙམ་ལས་རང་གི་རིག་པའི་མྱོང་པ་ལས་དོན་དམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང༔ མུ་སྟེགས་ཀྱིས་རྟག་ཆད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང༔ ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་གྱི་ཆོས་དང༔ གང་ཟག་ལ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ༔ ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་སྟོང་པ་ངེས་པར་འཇུག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ༔ དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་ན༔ སེམས་ཙམ་ལས་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་མེད་ལ༔ རང་རིག་པ་མྱོང་བ་ཙམ་དུ་བདེན་ནོ་ཟེར་ན༔ དམ་བཅའ་མི་འགྲུབ་སྟེ༔ རང་རིག་མྱོང་བ་དེ་སྐྱེས་ནས་མྱོང་ངམ༔ མ་སྐྱེས་པར་མྱོང༔ སྐྱེས་ན་རྟག་པ་ལ་སྐྱེས་སམ༔ མི་རྟག་པ་ལ་སྐྱེས་སམ༔ གོང་མ་ལྟར་ན་རང་རིག་རྟག་པ་ལ་གོང་མ་བློ་བུར་བ་གཉིས་འགལ་ལོ༔ མི་རྟག་པ་ལ་སྐྱེས་ན་དགོས་མེད་དེ༔ རྒྱུ་རང་རིག་རྟག་པ་ལ༔ མྱོང་བ་མི་རྟག་པ་སྐྱེས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར༔ གལ་ཏེ་རང་རིག་པའི་མྱོང་བ་དེ༔ རང་ལས་སྐྱེས་ན་ཡང་ཐུག་མེད་དུ་འགྲོ་ལ༔ གཞན་ལས་སྐྱེས་ན་ཡང༔ མེ་ལས་ཆུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་སྤང་བར་མི་ནུས་སོ༔ དེ་བཞིན་དུ་དབུ་མའི་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གྱི་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པ་དང༔ ཀུན་རྫོབ་ནང་གི་དབྱེ་བ་ལོག་པ་དང༔ ཡང་དག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྒྲ་ཉམས་པས༔ མི་འཐད་པར་སོ་སོའི་སྐབས་སུ་བརྟག་གོ༔ དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་ལ་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ༔ དེ་ཡང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་སྣང་བ་ཆོས་ཅན་དམ་བཅའ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་གྲུབ་སྟེ༔ སྣང་བ་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་པས་ཆོས་ཉིད་མི་སྐྱེ་བ་དང༔ གཉིས་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ༔ གཅིག་ཏུ་ཤེས་བྱ་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པས༔ དུ་མ་ཡང་མི་གྲུབ་ལ༔ གཅིག་སྤངས་པའི་དུ་མ་མི་འགྲུབ་པས་སོ༔ གསུམ་པ་དཔེ་བརྗོད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་བོ༔ དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་པ་དང༔ དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན༔ རྫོགས་ཆེན་མཐའ་བྲལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་འདི་དག་མི་སྲིད་དོ༔ དེ་ལྟར་ན་རང་དང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལ༔ དམ་བཅའ་དང༔ བསྒྲུབ་བྱ་དང༔ གཏན་ཚིགས་གསུམ་དག་གིས་ཚིག་གི་འཕེན་པས་བསྐོར་རོ༔ རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་ན་འདི་ཉིད་ལ་མཁས་པས༔ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྫོང་ལ་བྲོས་ཤིང་སྣང་བཏགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ༔ དེས་ན་རང་དང་གཞ
Chinese
因为没有超出此的缘故。又因为对所要证实的意义显现执着，而被束缚于三界。又因为未能领悟实体论者的法性自明、无因的体性。因为对他者太过分。因为唯识宗认为自己的觉性体验是胜义谛。以及外道认为常断的自性是胜义谛。以及声闻和缘觉认为法和补特伽罗是胜义谛的缘故。因为必须进入到波罗蜜多和内外密咒的空性之中。那么，为什么不成立呢？如果说，除了唯识宗之外，没有外境，只有自己的觉性体验才是真实的。那么，誓言不能成立。自己的觉性体验是生起后体验呢？还是未生起而体验？如果是生起后体验，那么是生于常法呢？还是生于无常法？如果是前者，那么觉性是常法，而前者（觉性）和后者（体验）是相违的。如果是生于无常法，那么没有必要，因为常法的因，对于无常的体验生起是没有必要的。如果自己的觉性体验是从自己生起，那么也会无止境地延续下去。如果从他者生起，那么也无法避免火中生水的过失。同样，中观的世俗谛和胜义谛的区分是不合理的。世俗谛中的区分是错误的。以及正确的等等，也因为声音衰弱，所以在各自的情况下进行考察是不合理的。同样，对于胜义谛，有名称和没有名称等等也是不合理的。此外，自续中观派的显现，作为有法，誓言和所要证实的没有成立。因为将显现作为有法，法性不会生起。第二，通过理证也不能成立，因为在一个所知上没有成立，众多也不能成立。因为舍弃一个，众多也不能成立。第三，譬喻也不能成立。这样一来，外道和实体论者之间没有差别，所以，在圆满的、无边的大圆满中，这些是不可能的。这样一来，自己和他者双方，誓言、所要证实、理证这三者都被言辞的抛掷所围绕。当自己要证实的时候，就精通于此，逃到法性的城堡中，并且也应用于所有的显现执着。因此，自己和他人
English
Because there is nothing apart from this. Also, because of being manifestly attached to the meaning to be proven, one is bound in the three realms. Also, because the nature of those who speak of entities, the self-illuminating, causeless nature, is not realized. Because of being too extreme towards others. Because the Mind-Only school considers the experience of one's own awareness as the ultimate truth. And because the non-Buddhists consider the nature of permanence and annihilation as the ultimate truth. And because the Hearers and Solitary Realizers consider the Dharma and the individual as the ultimate truth. Because it is necessary to enter into emptiness with certainty in the Perfections and the outer and inner Mantras. Then, why is it not established? If it is said that apart from the Mind-Only school, there is no external object, and only the experience of one's own awareness is true, then the vow cannot be established. Is the experience of one's own awareness experienced after arising, or experienced without arising? If it is experienced after arising, then does it arise in permanence or impermanence? If the former, then awareness is permanent, and the former (awareness) and the latter (experience) are contradictory. If it arises in impermanence, then there is no need, because the cause, which is permanent awareness, has no need for the arising of impermanent experience. If that experience of one's own awareness arises from itself, then it will continue endlessly. If it arises from another, then the fault of water arising from fire cannot be avoided. Similarly, the distinction between conventional truth and ultimate truth in Madhyamaka is unreasonable. The distinctions within conventional truth are wrong. And the correct ones, etc., are also unreasonable because the sound is weak, so they should be examined in their respective contexts. Similarly, for ultimate truth, having names and not having names, etc., are also unreasonable. Furthermore, the appearance of the Svatantrika-Madhyamaka school, as a subject of debate, the vow and what is to be proven are not established. Because appearance is posited as a subject of debate, the nature of reality does not arise. Secondly, it cannot be established through reasoning either, because it is not established in one knowable object, and many cannot be established either. Because abandoning one, many cannot be established. Thirdly, the example also cannot be established. In this way, there is no difference between the non-Buddhists and the entity-ists, so in the complete, all-encompassing Great Perfection, these are impossible. In this way, for both oneself and others, the vow, what is to be proven, and the three reasons are surrounded by the throwing of words. When one is about to prove oneself, one becomes skilled in this, flees to the fortress of the nature of reality, and also applies it to all appearances and attachments. Therefore, oneself and others