Tibetan
ཅད་བརྗོད་པར་བྱའོ༔ དེས་ནི་རང་གི་ངག་དོན་མེད་དུ་འགྲོ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ༔ དེ་ནས་གཉིས་པ་ངག་གནས་པར་བྱ་བ་ནི༔ སྨྲ་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་དགོས་པ་ཞེས་དལ་བ་མེད་པར་རྟག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱའོ༔ དེས་ནི་ཕྱིས་མི་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ༔ དེ་ནས་ངག་ལ་བཟླ་བ་ནི༔ ལྕེ་དང་མཆུས་མ་བསྒྱུར་བའི་ངག་མང་པོ་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ༔ དེས་ནི་ངག་གི་རྩ་བ་ཕྱིན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ༔ དེ་ལྟར་ཉི་མ་གསུམ་དུ་སྦྱངས་ལ་སུ་དང་ཡང་མི་སྨྲ་བ་ལ་ཟླ་བ་གཅིག༔ རང་གི་བརྗོད་པ་བཀག་པ་ལ་ཟླ་བ་གཅིག༔ ཚིག་ཙམ་དྲན་པ་ཙམ་བཀག་པ་ལ་ཟླ་བ་གཅིག༔ དེ་ལྟར་རྒྱུན་དུ་གནས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་ངེས་སོ༔ དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གནད་དུ་ཆོས་ཉིད་མངོན་གསུམ་དང་མི་འབྲལ་བར་བྱའོ༔ དེ་ནས་གནད་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་སུམ་རང་ཐོག་ཏུ་དབབ་པ་ནི་སྒོའི་གནད་མིག་ཡིན་ཏེ༔ ཆོས་སྐུའི་གཟིགས་སྟངས་ཉི་མ་གཅིག་བྱ༔ དེ་ལྟར་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུ་ལ་གཉིས་ཏེ༔ ཉི་མ་གསུམ་དུ་སྦྱངས་ལ༔ དེ་ནས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པར་བྱའོ༔ དེས་ནི་མིག་གི་ནད་སེལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ༔ དེ་ནས་ཡུལ་ནི་ཕྱི་ཡུལ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཉིད་འཆར་བར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལ་གཟིགས་སྟངས་གསུམ་པོ་གང་མོས་ཀྱིས་ཉི་མ་གཅིག་སྦྱངས་བར་བྱའོ༔ དེ་ནས་རླུང་རིག་གིས་གནད་ནི༔ སྐབས་སུ་རླུང་ཅི་ནས་ཀྱང་ཏྲག་པར་བྱ་བ་དང༔ རེས་ཞན་རེས་ཕུ་དང་བཅས་པ་དང༔ རེས་ཧ་ཞེས་ཕྱིར་འཕང་བ་དང༔ རེས་ཧུ་ཞེས་ནང་དུ་བསྟམས་པ་དང༔ དཀྱིལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉི་མ་གཅིག་སྦྱང་ངོ༔ དེ་ནས་རྟག་ཏུ་དལ་ཞིང་ཕྱིར་འཕང་བ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པར་བྱའོ༔ དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ཏེ༔ ཆོས་ཉིད་ནི་དེ་ལས་ལོགས་པའི་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ༔ སྔོན་ནི་དབང་པོ་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང་ཚིག་ལ་མ་བརྟེན་པ་ལ༔ གསུམ་ནི་མིག་དང་ནམ་མཁའ་དང༔ རིག་པ་གསུམ་དུ་འབྲེལ་བ་མེད་པའོ༔ དེ་ཡན་ཆད་ནི་ལག་ཏུ་བླང་བའི་ཆོས་སོ༔ འདི་ནས་དེའི་ཡོན་ཏན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ༔ དད་པ་དང་ལྡན་པ་དེས་ཉིན་མཚན་ཕྱེད་པར་འབྲལ་བ་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས༔ སྣང་བ་བཞི་འཆར་ཏེ་དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་པའི་དོན་ནོ༔ ཡིད་དཔྱོད་དང་ཡིན་སྙམ་ལ་རག་མ་ལུས༔ ཚིག་དང་ཡི་གེ་ལ་མ་བརྟེན་པ༔ ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་ཐོག་ཏུ་མི་ཕེབ་ལ༔ རྒྱུད་ལུང་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ནི༔
Chinese
应当宣说一切。因此，有使自己的语言变得无意义的必要。然后，第二是安住于语言：对于说话有什么必要，应当毫不懈怠地恒常宣说。因此，有以后不再说话的必要。然后，对于语言的重复：会说出许多舌头和嘴唇不转动的语言。因此，有使语言的根本到达尽头的必要。像这样修习三天，不与任何人说话为一个月；禁止自己的言说为一个月；禁止仅仅忆念词语为一个月。像这样恒常安住，必定会在相续中生起一切法不可言说的意义。然后，心的法性，要点在于使法性与现量不分离。然后，依靠三个要点，将现量降到自己身上，门的要点是眼睛：修习一天法身的观看方式。像这样，报身和化身有两种：修习三天。然后，应当安住于一切时。因此，有消除眼睛疾病的必要。然后，所缘是外境虚空，无云，是使法性显现的所缘。对于它，随意以三种观看方式中的任何一种修习一天。然后，气和明点的要点是：有时无论如何都要使气猛烈，有时弱，有时伴随呼气，有时哈地向外放出，有时呼地向内吸入，对于中间等修习一天。然后，对于恒常缓慢地向外放出，应当安住于一切时。这是法性现量的意义，法性不是与它相异的法，以前是根已经确定并且不依赖于词语，三者是眼睛和虚空，以及明点三者没有关联。这以上是应当实践的法。从这里要知道它的功德。具有信心的人，日夜不间断地修习，会显现四种显现，那被称为法性现量的显现，是共同乘的人们所不知道的意义。不依赖于心识的思辨和认为是，不依赖于词语和文字，不能通过见、修、行而到达，是从续部和教证中没有产生的法性的显现：
English
Everything should be declared. Therefore, there is a need to make one's own language meaningless. Then, the second is to abide in speech: What is the need for speaking? It should be constantly declared without any懈怠. Therefore, there is a need to not speak later. Then, for the repetition of speech: Many languages that do not turn the tongue and lips will be spoken. Therefore, there is a need to bring the root of language to an end. Having practiced like this for three days, not speaking to anyone for a month; prohibiting one's own speech for a month; prohibiting merely remembering words for a month. By abiding constantly like this, the meaning that all phenomena are inexpressible will surely arise in the continuum. Then, the nature of mind, the key is to keep the nature of reality inseparable from direct perception. Then, relying on the three key points, bringing direct perception onto oneself, the key point of the door is the eye: practice the way of looking at the Dharmakaya for one day. Like this, there are two for the Sambhogakaya and Nirmanakaya: practice for three days. Then, one should abide at all times. Therefore, there is a need to cure eye diseases. Then, the object is the external empty sky, without clouds, which is the object that causes the nature of reality to appear. For it, practice for one day with any of the three ways of looking as you wish. Then, the key point of wind and awareness is: sometimes, in any case, the wind must be made fierce, sometimes weak, sometimes accompanied by exhalation, sometimes exhaling 'ha', sometimes inhaling 'hu', practice for one day on the middle and so on. Then, for constantly and slowly exhaling, one should abide at all times. This is the meaning of the direct perception of reality, reality is not a phenomenon separate from it, before, the senses were determined and did not rely on words, the three are the eye and the sky, and the three awarenesses are not related. Above this is the Dharma that should be practiced. From here, know its merits. A person with faith, practicing without separation day and night, four appearances will arise, that is called the appearance of the direct perception of reality, it is the meaning that is not known by those of the common vehicle. Not relying on the speculation and assumption of mind, not relying on words and letters, cannot be reached through view, meditation, and action, the appearance of reality that has not arisen from the tantras and scriptures: