Tibetan
མ་གཉིས་པའོ༔ སེམས་ཙམ་ནི༔ རྣམ་པ་དང་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས༔ བརྫུན་པ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང༔ བདེན་པར་འདོད་པའོ༔ དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་འདིར་མི་སྤྲོའོ༔ དབུ་མ་ལ་རང་རྒྱུད་དུ་འདོད་པ་དང༔ ཐལ་འགྱུར་དུ་འདོད་པ་གཉིས་སོ༔ དེ་ལ་བྱེ་བྲག་མང་ཡང༔ བདེན་པ་བཞི་ལ་སྤྱོད་པ་དང་བསྒོམ་པ་དང༔ ལྟ་བ་ཡང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདོད་པའོ༔ འབྲས་བུ་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ནི༔ ཕྱི་པ་ཐུབ་པའི་རྒྱུད་དང༔ ནང་པ་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་གཉིས་སུ་འདོད་པའོ༔ དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ནི༔ རྒྱུ་ནི་དཔེར་ན་ས་བོན་བཏབ་ནས་ཆུ་ལུད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱེད་དགོས་སོ༔ འབྲས་བུ་ནི་འབྲས་ལ་སོགས་པ་སྨིན་པ་དེ་ལས་བརྩོལ་བ་དང་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས༔ ཚེགས་ཆུང་བར་ཟས་སུ་འགྲོ་བ་དང་འདྲའོ༔ སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཁྱད་པར་ཀྱང༔ དེ་ཙམ་མོ་དེ་ལ་ཕྱི་པ་ནི༔ དཔེར་ན༔ རྒྱལ་པོའི་དཀོར་མཛོད་ཀྱི་ཕྱི་སྒོ་མཐོང་ཡང༔ ནང་ན་ཅི་ཡོད་མི་ཤེས་པ་ལྟར༔ སྔགས་ཙམ་ལས་ལྟ་བསྒོམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པའོ༔ ཐུབ་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཐུབ་པ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང༔ བརྟེན་པ་དང༔ ངག་གི་ཐུབ་པ་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༔ ཡིད་ལྷའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་དམིགས་པའོ༔ ནང་པ་ནི་རྒྱལ་པོའི་དཀོར་མཛོད་ཀྱི་ནང་དུ་ཕྱིན་པས༔ ཅི་དང་ཅི་ཡོད་པ་ཤེས་པ་ལྟར༔ སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པས་ཅིར་སྣང་སེམས་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་འཁྱེར་བའོ༔ ཐབས་ནི་ཐབས་ལ་བརྟེན་ནས་ཚེགས་མེད་པར་བྷུད་ཐའོ༔ རྒྱུད་ནི་སེམས་དང་ཆོས་སུ་འདྲེས་པར་བྱེད་པའོ༔ ཐེག་པ་ནི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་ཆོས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ༔ དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གཉིས་པོ་ལས་ཕྱེ་ན༔ ཕྱི་པ་ལ་ཀྲི་ཡའི་ཐེག་པ་དང༔ ཨུ་པ་ཡའི་ཐེག་པ་དང༔ ཡོ་གའི་ཐེག་པ་དང་གསུམ༔ ནང་པ་ལ་མ་ཧཱ་ཡོ་ག་དང༔ ཨ་ནུ་ལས༔ ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་ཐེག་པ་དང་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ༔ ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི༔ ཟས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཕྱེ་བ་དང༔ བསྐྱེད་པ་དང༔ ལྟ་བས་ཁྱད་པར་བྱས་པའོ༔ ཕྱི་པས་དམ་རྫས་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་མི་ནུས་ལ༔ ལྷ་ཡབ་ཡུམ་ཞལ་སྦྱོར་བསྒོམ་མི་ནུས་ལ༔ ལྟ་བ་ཡང་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་པར་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་སོ༔ འདི་ལྟར་དབང་པོའི་རིམ་པ་ནི༔ འབྲིང་གི་ཐ་མ་ལ་ཀྲི་ཡ༔ འབྲིང་པོའི་འབྲིང་ལ་ཨུ་པ་ཡ༔ འབྲིང་པོའི་རབ་ལ་ཡོ་ག༔ དེ་བཞིན་རབ་ཀྱི་ཐ་མ་ལ་མ་ཧཱ༔ འབྲིང་ཨ་ནུ༔ རབ་ཀྱི་རབ་ལ་ཨ་ཏི་ཡོ་གའོ༔ དེ་ལྟར་ན་རྫོགས་པ
Chinese
第二部分。唯识宗是，将诸法和识的诸法，视为虚假但究竟存在，并认为是真实的。这些的差别这里不广说。中观宗有自续派和他空派两种。其中差别虽多，但行持和修习四谛，观点也认为是二谛。将果作为道用是，外道胜论派的传承，和内道方便道的传承，认为是两种。其中，因和果的差别是，因譬如播下种子后，需要做浇水施肥等无数的事情。果是果实等成熟后，通过努力和修行等，花费较少就能成为食物一样。密咒和波罗蜜多的差别也是如此。其中外道是，譬如，虽然看到国王宝库的外门，但不知道里面有什么一样，仅仅是密咒，不了解见修的体性。胜论派是身体的胜论派依靠梵行和禁欲，语言的胜论派依靠念诵密咒，意识专注于本尊的身色和手印。内道是进入国王的宝库后，像知道有什么一样，因为了解心和心所法的一切，所以将一切显现都转为心和法性。方便是依靠方便，毫不费力地成佛。传承是将心和法融合在一起。乘是将自性的范围内产生各种法性。这样区分内外两种，外道有事部、行部和瑜伽部三种，内道有摩诃瑜伽、阿努瑜伽、阿底瑜伽六种。内外的差别是，通过食物的瑜伽来区分，通过生起次第和观点来区分。外道不能享用誓言物五甘露，不能修习本尊父母双运，观点也不能修习明空无别。这样，根器的次第是，中等的下等是事部，中等的中等是行部，中等的上等是瑜伽部，同样，上等的下等是摩诃瑜伽，中等是阿努瑜伽，上等的上等是阿底瑜伽。这样就是圆满的
English
The second part. The Mind-Only school is that which considers all phenomena and the aspects of consciousness to be false but ultimately existent, and believes them to be true. The distinctions between these are not elaborated here. The Madhyamaka school has two types: Svatantrika and Prasangika. Although there are many differences among them, they practice and meditate on the Four Noble Truths, and their view also considers the Two Truths. Taking the result as the path refers to the lineage of the Tirthikas (outsiders) and the vehicle of the inner path of skillful means, considering them as two. The difference between cause and effect is that, for example, after planting a seed, countless actions such as watering and fertilizing must be done. The result is like the ripening of fruits, etc., after which, through effort and practice, it becomes food with little effort. The difference between mantra and paramita is also similar. Among them, the outsiders are like seeing the outer gate of the king's treasury but not knowing what is inside. They only have mantra and do not understand the nature of view and meditation. The Tirthikas are the Tirthikas of the body who rely on celibacy and asceticism, the Tirthikas of speech who rely on reciting mantras, and the mind focuses on the deity's form and hand symbols. The insiders are like entering the king's treasury and knowing what is there. Because they understand all phenomena of mind and mental factors, they transform all appearances into mind and the nature of reality. Skillful means is becoming a Buddha effortlessly by relying on skillful means. Tantra is blending mind and phenomena together. Vehicle is generating various phenomena within the realm of mind itself. Thus, distinguishing between the two, outer and inner, the outer has three: Kriya, Upa, and Yoga. The inner has six: Maha Yoga, Anu Yoga, and Ati Yoga. The difference between outer and inner is distinguished by the yoga of food, by the generation stage, and by the view. Outsiders cannot enjoy the five nectars of samaya substances, cannot meditate on the union of male and female deities, and their view cannot meditate on the inseparability of clarity and emptiness. Thus, the order of faculties is: the lowest of the medium is Kriya, the medium of the medium is Upa, the highest of the medium is Yoga, similarly, the lowest of the highest is Maha, the medium is Anu, and the highest of the highest is Ati Yoga. Thus, it is complete.
Tibetan
་ཆེན་པོ་འདི་ཐེག་པ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པས་ན༔ མ་རྫོགས་པ་མེད་ལ༔ འདིའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པས༔ ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་ལ༔ འདི་ཉིད་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་མ་མྱོང༔ དེ་ལྟར་སྐྱེ་མ་མྱོང་པས་ད་ལྟ་སྐྱེ་བ་ལ་མི་གནས༔ དེ་ལྟར་མི་གནས་པས་ན་ཐ་མ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པས་ན་ཨ་ཞེས་བྱ་ལ༔ དེ་ལྟར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་འགྱུར་མི་སྲིད་དོ༔ ཡེ་ནས་གྲོལ་ཟིན་པས་ན་ད་སྐྱར་ནས་གྲོལ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་ལ༔ དེ་ཉིད་རང་གྲོལ་ཡིན་པས་གཉེན་པོ་མེད༔ དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བས་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་འདི་ཅེར་གྲོལ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བས་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་འདི་གཅེར་གྲོལ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཡལ་ལོ༔ དེ་ཉིད་བཞག་པས་གྲོལ་བས་འབད་རྩོལ་ལས་འདས་ལ༔ དུས་ཀྱི་གྲོལ་སྟེ་ཁྱུང་ཕྲུག་སྒོང་རྒྱ་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུའོ༔ གནད་ཀྱི་གྲོལ་བས་འགྱུར་བ་མེད་པས་ན༔ ཏི་ཞེས་བྱའོ༔ ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་འདུས་པ་འཁོར་འདས་གོ་ལོག་གི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས༔ སྣང་སྲིད་ལྟོར་མིད་ནས་བྷུད་ཐའོ༔ འཁོར་འདས་གོ་བཟློག་པས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤར་བའོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ༔ མཐའ་བྲལ་ཡོངས་རྫོགས་སྤྲོས་གཞི་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ཡང་ཡོད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བས༔ སྟོང་པ་ངོས་བཟུང་ལས་འདས་ལ༔ མེད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བས་རང་རིག་པ་འོད་གསལ་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆད་པའི་མུ་ལས་འདས་ལ༔ གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བས་རྟག་ཆད་མཐར་འཛིན་པ་ལས་འདས༔ གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང་བྲལ་བས་ཞེ་འདོད་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་བྲལ་བའོ༔ དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང༔ མི་སྣང་བ་དང༔ གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང༔ གསལ་བ་དང༔ མི་གསལ་བ་དང༔ དེའི་མཐའ་གཉིས་དང༔ ཡིན་པ་དང་མིན་པ་དང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བས༔ གང་གི་ཡང་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ལ༔ དེ་ཡང་འབྲལ་ལུགས་མ་སྤངས་ཡོངས་རྫོགས་སུ་བྲལ་བའོ༔ དེ་ལྟར་རང་བྱུང་དུ་བྲལ་བས་འབད་མི་དགོས༔ རང་རྫོགས་སུ་བྲལ་བས་དགག་བསྒྲུབ་མེད༔ རང་གྲོལ་དུ་བྲལ་བས་གཉེན་པོ་མེད༔ རང་དག་ཏུ་དག་པས་ཀ་ནས་དག་པའོ༔ རང་སྣང་དུ་བྲལ་བས་ཆོས་ཉིད་བཙལ་མི་དགོས༔ རང་ཤར་དུ་བྲལ་བས་བྱ་བཙལ་ལས་འདས༔ དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཡེ་ནས་བྲལ་བས་བསྐྱར་ནས་གྲོལ་རྒྱུ་མེད་དོ༔ ཤུགས་ཀྱིས་བྲལ་བས་སྔ་དང་ཕྱི་མཐའ་ལ་མི་ལྟོས་སོ༔ ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་གང་ཡང་སྤང་མི་དགོས༔ སྣང་སྟོང་རྟག་ཆད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ལས་འདས་པ་མེད་པའོ༔ དེ་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གནད་ཀྱིས༔ མངོན་སུམ་ཆོས་ཉིད་རང་ཐོག་ན་གསལ
Chinese
此大（法）胜于其他乘，无不圆满，无有高于此者，故名“大”。此（法）从原始以来未曾生起，如是未曾生起故，现在不住于生起。如是不住故，最终不可能生起，故名“阿”。如是，大圆满之实相不可能改变。由于本来解脱，所以现在没有需要再次解脱的。其自解脱，故无对治。仅见即解脱，故现在的觉知，赤裸解脱，仅见即消逝。安住于此即解脱，故超越勤作。如时之解脱，如幼鹏脱离蛋壳。要点之解脱，无有改变，故名“提”。完全圆满和聚集，依靠轮回涅槃颠倒之口诀，吞噬显有而证得“布达”。轮回涅槃颠倒，故一切显现为法性。如此之大圆满，此（法）尤为殊胜，名为离边圆满，远离戏论之基。即是远离有之边，超越执着空性。远离无之边，自性光明之轮超越断灭之边。远离二者，超越执着常断之边。远离非二者，远离偏袒和贪执。如是，显现和不显现，二者和非二者，清晰和不清晰，以及二者的边，是和不是等等，远离一切之边，不落于任何一方。此乃不舍弃分离方式之完全分离。如是，自生分离故，无需努力。自圆满分离故，无有取舍。自解脱分离故，无有对治。自清净清净故，本来清净。自显现分离故，无需寻找法性。自显现分离故，超越行为寻找。如是，其从一开始就分离，故无需再次解脱。自然分离故，不依赖先后之边。完全圆满故，无需舍弃任何。显空、常断、轮回涅槃一切皆不离法性。如是，完全圆满之要点，显现法性于自身。
English
This Great (Dharma) is superior to other vehicles, without being incomplete, and there is nothing above it, hence it is called "Great." This (Dharma) has never arisen from the beginning. Since it has never arisen, it does not abide in arising now. Since it does not abide, it is impossible for it to arise ultimately, hence it is called "A." Thus, the reality of the Great Perfection is impossible to change. Since it is primordially liberated, there is nothing to be liberated again now. It is self-liberated, so there is no antidote. Liberation is by merely seeing, so the present awareness, nakedly liberated, vanishes by merely seeing. Liberation is by resting in it, so it transcends effort. Like the liberation of time, like a young garuda breaking free from its eggshell. The liberation of the essential point is unchanging, hence it is called "Ti." Completely perfect and gathered, relying on the instructions of reversing samsara and nirvana, swallowing appearance and existence, one attains "Buddha." Reversing samsara and nirvana, everything appears as dharmata. Even from such Great Perfection, this (Dharma) is particularly superior, called freedom from extremes, complete perfection, and separation from the basis of elaboration. That is, being free from the extreme of existence, it transcends grasping emptiness. Being free from the extreme of non-existence, the wheel of self-awareness, clear light, transcends the extreme of annihilation. Being free from both, it transcends clinging to the extremes of permanence and annihilation. Being free from neither, it is free from bias and attachment. Likewise, appearance and non-appearance, both and neither, clarity and non-clarity, and the two extremes of these, being and non-being, and so on, being free from all extremes, it does not fall to any side. This is complete separation without abandoning the manner of separation. Thus, being naturally separated, there is no need for effort. Being self-perfected separated, there is no acceptance or rejection. Being self-liberated separated, there is no antidote. Being self-purified pure, it is pure from the beginning. Being self-appearing separated, there is no need to seek dharmata. Being self-arisen separated, it transcends the search for action. Thus, since it is separated from the beginning, there is no need to be liberated again. Being spontaneously separated, it does not depend on the extremes of before and after. Being completely perfect, there is no need to abandon anything. Appearance and emptiness, permanence and annihilation, samsara and nirvana, all are inseparable from dharmata. Thus, the essential point of complete perfection is the clear manifestation of dharmata in oneself.