Tibetan
་མ་ཡིན་མེད་ཅེས་བྱ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེར་བརྟགས་ཡོད་དང་མེད་པར་བྱེད། །ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་གཉིས་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ པས། དོན་དམ་པ་རང་གི་སེམས་འདི་རྟོགས་ནས་སངས་རྒྱས་དངོས་ཡིན་ཏེ། འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལས། སེམས་རྟོགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བཙལ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་མདོ་ལས། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དུ་བསྟན། །བྱང་ཆུབ་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ཉིད་དུ་བསྟན། །སེམས་ཅན་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་གཉིས་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་དམ་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་གཉིས་ཀ་མི་མཐོང་བའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དབུ་མ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལས་འདས་པར་སྟོན་ཏོ། །རྡོ་རྗེའི་གུར་ལས། རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ཕྱིར་གྱུར་ པའི། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །ཅེས་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་མ་དག་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཀུན་གཞི། དག་པ་རྣམས་ལ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ། དེ་ནི་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ལྡན་དུ་གནས་ཤིང་ཁྱབ་ལ། དེས་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་གི་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་གྱི་ཁམས་ལ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་དེ་ངོ་བོ་དོན་དམ་དྲི་མ་དང་བྲལ་ཡང་། དེ་མ་ཤེས་ནས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་བཟུང་སྟེ་ལས་བསགས་པའི་རིགས་ལ་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བས་ན། དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་དྲི་བཅས་ཏེ། དེ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་དང་འདྲེས་ཤིང་གོས་མ་མྱོང་། དེས་ན་ངོ་བོ་མྱང་འདས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང་། འཁོར་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཆུ་དང་ཆབ་རོམ་ལྟར་གཤིས་ ལ་གཟུང་འཛིན་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱབ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྟོབས་དང་། མི་འཇིགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བཞུགས་ཀྱང་། དེ་ད་ལྟ་སོ་སོའི་ལས་ཀྱིས་སད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་ཡང་གཞི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ། ལམ་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཉམ་སྣང་། འབྲས་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་མི་ཟད་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། རང་དང་བཅས་པ་ཀུན་ལ་ཕྱོགས་རིས་མེད་བར་ཁྱབ་
Chinese
名为非有非无。孩童们在那里分辨有和无。有和无这两者是无的法性。如是说。 因此，证悟自心即是真正的佛陀。如《འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་》所说：心若证悟即是佛，莫向他处觅佛陀，应修此种认知。又如《法无生经》所说：示现众生自性即菩提，示现菩提自性即众生，众生与菩提二者非异，如是知晓即成胜妙菩提。又如《涅槃经》所说：所谓佛性，即是心的自性，胜义空性。胜义即是智慧。所谓空性，即是不见空与不空二者。应知佛性是远离二边的中道。如是宣说超越有无常断。如《金刚帐》所说：从珍贵心之外，无有佛陀亦无众生。又如《二观察》所说：众生即是佛陀，然为突发之垢所蔽，若除彼垢即是佛。如是对不清净的众生而言是阿赖耶识，对清净者而言是如来藏。此如来藏于一切有寂中本自存在且遍布，由此如来藏，智慧自显之身与一切刹土之界，本自具有，其自性胜义无垢，然因未识此理，执著能所为异，则依所积之业，如何能得显现？故此为具垢之如来藏界，然因其为突发性的，故未曾与自性相混杂沾染。因此，自性涅槃本净，与轮回之相，二者如水与冰，其体性于有无能所执中遍布。然佛陀之力量与一切无畏之功德虽任运而住，然今须由各自之业方能苏醒。因此，此基众生有迷乱之显现，道时瑜伽士有验相，果时诸佛有双运之身与刹土无尽庄严之轮，对自他一切众生无有偏颇地遍布。
English
It is called neither being nor non-being. Children there distinguish between being and non-being. These two, being and non-being, are the dharma of non-being. Thus it is said. Therefore, realizing one's own mind is the actual Buddha. As it is said in the Adaka Yeshe: If the mind is realized, it is the Buddha, do not seek the Buddha elsewhere, one should meditate on this kind of cognition. And as it is said in the Sutra of the Non-Arising of Dharmas: It shows that the nature of sentient beings is Bodhi itself. It shows that the nature of Bodhi is sentient beings themselves. Sentient beings and Bodhi are not two. Knowing this way becomes supreme Bodhi. And as it is said in the Nirvana Sutra: What is called the Buddha-nature is the nature of the mind, the ultimate emptiness. The ultimate is wisdom. What is called emptiness is not seeing both emptiness and non-emptiness. One should know that the Buddha-nature is the Middle Way, free from the two extremes. Thus it shows transcendence over existence, non-existence, permanence, and annihilation. As it is said in the Vajra Tent: Apart from the precious mind, there is no Buddha and no sentient being. And as it is said in the Two Examinations: Sentient beings are indeed Buddhas, but they are obscured by sudden defilements. If those are removed, then it is the Buddha himself. Thus, for impure sentient beings, it is the Alaya; for the pure, it is the Tathagatagarbha. It abides and pervades all of Samsara and Nirvana. From this Tathagatagarbha, the self-manifested body of wisdom and the realm of all Buddha-fields are inherently present. Although its essence is ultimately free from defilements, if this is not known, and the object and subject are grasped as different, then how can it manifest according to the accumulated karma? Therefore, it is the realm of the Tathagatagarbha with defilements, but because it is sudden, it has not been mixed or stained with the essence. Therefore, the essence is Nirvana, naturally pure, and the appearance of Samsara, the two are like water and ice, its nature pervades the presence or absence of grasping and clinging. Although the power of the Buddha and all the qualities of fearlessness are spontaneously present, they must now be awakened by their respective karmas. Therefore, the basis is the deluded appearance to sentient beings, the experience to yogis at the time of the path, and the Rupakaya and Dharmakaya of union and the wheel of inexhaustible ornaments to the Buddhas at the time of the result. It pervades without partiality to all, including oneself.
Tibetan
ལ། གློ་བུར་དྲི་མ་མེད་ཙམ་ལས་ངོ་བོ་ལ་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་བུམ་ནང་གི་མར་མེ་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞིའི་རང་བཞིན་རྣམ་བྱང་གཞིར་གསུངས་པ་དེ་གཤིས་ལུགས་དགེ་བ་ལ་བཤད་དེ། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས། ཀུན་གཞི་ངང་ལུགས་དགེ་བ་ནི། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་ཐོས་ཏེ། །ཀུན་གཞི་མཆོག་ཏུ་ དགེ་བ་ནི། །ཀུན་གཞི་དྲི་མེད་བསོད་ནམས་ཀྱིས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་སྟེ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྟོན་པར་མཛད། །སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་བསྒྲགས་པ་ཡང་། །བློ་ཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། །ད་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། །རྟག་ཏུ་བག་ཆགས་ལྡན་གྱུར་པས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་པོ་དང་། །འགྲོགས་ཀྱང་འདྲེས་པ་མེད་པ་སྟེ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་དང་། །རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་ཡང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་མདོ་འདི་དང་། ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་བསྟན་བཅོས་ནས་གཤེགས་སྙིང་བཞུགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དཔེ་དུ་མས་བསྟན་པ་དང་། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་དང་མི་འདྲ་བའི་ཚུལ་དང་། ཐེག་དམན་རྣམས་ཀྱི་བློ་ངོར་མི་ཤོང་བའི་ཚུལ་ནི། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ ཅད་ཆུ་བོའི་ཀླུང་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པ་གྱུར་ན་མི་རུང་བས། །ངེས་འདི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་བསྡུ་ན་མདོ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་གསོལ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་བརྗོད་པ་ལས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མཆིས་པར་བརྗོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་ཆེན་པོ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གིས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས། ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྟག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཐེར་ཟུག་པ་ནི་བརྗོད་ན། བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྨྲ་བ་འདི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་བ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀ
Chinese
复次，本性上，除了暂时的染污之外，在本体上，佛与有情二者没有差别，如瓶中之灯，不变异，是圆满成就的如来藏。说阿赖耶的自性清净是就体性善良而言的。《宝积经》云：“阿赖耶体性善良，是诸佛子之所见闻。阿赖耶最为善良，阿赖耶无垢是福德，如来即是也。诸地是阿赖耶之种种，如来藏亦是善良。于彼心要，如来以阿赖耶之名，如来宣说心要阿赖耶，愚钝之人不能知。如今阿赖耶识，恒常与习气相应，与七识相伴而不相杂，是遍染污与清净之因。”等等，此经与了义经论中，对如来藏的安住有非常广大的阐述，并说明了其与外道之我和小乘之见所不能容纳的道理。如云：“取蕴之识甚深细，一切种子如水流。若执为我则不可，此义切莫向童蒙宣。”等等，虽然有很多，但如果归纳起来，如《楞伽经》所说：大慧菩萨请问：“世尊，如经中所说之如来藏，世尊说自性光明，从一开始就是清净的，具有三十二相，存在于一切有情之内。世尊，譬如珍贵的宝物被沾染污垢的布包裹，又如被蕴、界、处之布包裹，被贪嗔痴所压制，成为充满妄想的污垢，如果说它是常、是稳固、是真实的，那么世尊所说的如来藏与外道所说的我有什么不同呢？”世尊回答说：
English
Furthermore, in essence, apart from temporary defilements, in terms of the fundamental nature, there is no difference between Buddha and sentient beings. Like a lamp inside a vase, it is unchanging, and it is the perfectly accomplished Tathagatagarbha. Saying that the self-nature of Alaya is pure is in reference to its inherent goodness. The Ratnakuta Sutra states: "The good nature of Alaya is what the sons of the Buddhas see and hear. The most virtuous Alaya, the immaculate Alaya is merit, and that is the Tathagata. The various grounds are the various aspects of Alaya, and the Tathagatagarbha is also virtuous. Regarding that essence, the Tathagata teaches with the name of Alaya. The Tathagata proclaims the essence as Alaya, but the dull-witted cannot understand. Now, the Alaya consciousness is constantly associated with habitual tendencies, accompanying the seven consciousnesses without mixing, and it is the cause of both pervasive defilement and purification." And so on. In this sutra and in definitive sutras and treatises, there is a very extensive exposition on the abiding of the Tathagatagarbha, and it explains the reasons why it cannot be accommodated by the views of the self of the Tirthikas and the Hinayana. As it says: "The consciousness that takes hold of aggregates is very deep and subtle, all seeds flow like a river. If it is grasped as self, it is not permissible. Do not explain this meaning to children." And so on. Although there are many, if summarized, as stated in the Lankavatara Sutra: Mahamati Bodhisattva asked: "World Honored One, as the Tathagatagarbha is spoken of in the sutras, the World Honored One speaks of self-nature luminosity, which is pure from the beginning, possessing the thirty-two marks, existing within all sentient beings. World Honored One, like a precious jewel wrapped in cloth stained with dirt, or like being wrapped in the cloth of the skandhas, dhatus, and ayatanas, being suppressed by greed, hatred, and delusion, becoming a defilement full of delusion, if it is said to be permanent, stable, and real, then what is the difference between the Tathagatagarbha spoken of by the World Honored One and the self spoken of by the Tirthikas?" The World Honored One replied: