Tibetan
པ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་རྟེན་ཡོད་མེད་གང་ལའང་འགྱུ་དྲན་དང་བྲལ་ཞིང་དངས་སེང་ངེ་རང་གསལ་ལྷག་གེ་བ་དེ་ཡིན། དྲན་མེད་སྒོ་ལྔ་འགགས་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན། ལྷག་མཐོང་བྱ་བ་ནི་གསལ་སྟོང་རང་ངོ་ཤེས་པའི་ངང་ནས་གནས་རུང་འགྱུ་རུང་འཛིན་མེད་དུ་གནས་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཞི་གནས་ནི་ཡང་དག་པའི་བསམ་གཏན་ཏེ། ཞི་བའི་འདུ་ ཤེས་ལ་ཡང་དག་པ་མི་གནས་སོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ལྟ་བ་མཐོང་བ་སྟེ། ལྟ་བ་རང་ཡང་མི་མཐོང་ངོ་། །གང་གི་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེས་ཡང་དག་པ་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་བྱིང་རྒོད་བསལ་བ་དང་། གནས་འགྱུར་ལ་བརྟག་དཔྱད་མང་པོ་རང་ངོ་འཕྲོད་ནས་མི་བྱ་སྟེ། མ་ཅིག་གིས། བྱིང་ན་ཆོས་སྐུའི་བཞུགས་ཚུལ་ཡིན། རྒོད་ན་རིག་པའི་རང་མདངས་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས། ཤིན་ཏུ་རྒོད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩལ་འབར་བ་ཡིན་པས་མི་འགོགས་གསུངས། རྗེ་བཙུན་ཆེན་པོ་མི་ལས། སྒོམ་པ་ཡིན་པར་ངེས་སོ་བྱིང་རྒོད་སྐྱོན་མ་སེལ། །སྒོམ་པ་བྱིང་རྒོད་སྐྱོན་ནི་བསལ་བ་ན། །ཉིན་པར་སྒྲོན་མེ་སྦར་བ་འདྲའོ་ཨང་གི་ལྷ་རྗེ་སྟོན་པ་བ། །ཞེས་དྭགས་པོ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་ལ་གདམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཚོར་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྟོག་པ་ཡང་སྤང་བླང་མི་དགོས། སྣང་བ་གང་ཤར་རང་གྲོལ་བྱ་བ་སྟེ། ཤེར་སྙིང་ལས། གཟུགས་སྟོང་པའོ་ སོགས་དང་། ཡུམ་ལས། ཀོའུ་ཤིཀ་འདི་ལྟར་གཟུགས་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཙལ་བར་མི་བྱ། གཟུགས་ལས་གུད་ན་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཙལ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན། གཟུགས་ལས་གུད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། སྤང་གཉེན་གྱི་དགྲ་སྡང་བར་མི་བྱའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་རྟོག་རང་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་མེད་པ་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པ་གལ་ཆེ། ངོ་ཤེས་མཁན་དེ་ཡང་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་དགོས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་དག་ནི་ཟབ་དོན་ངོ་སྤྲོད་རྩ་བ་ནས་བསྒྲིམ་པ་ལ་ངོས་བཟུང་བ། གཤིས་གློད་པ་ལ་ངོ་སྤྲད་པ། གཤིས་ལ་ཟླ་བ་དང་གསུམ་གསུངས་འདུག་པས་སྒྲིམ་ལྷོད་སྤེལ་མའི་གནད་རྣམས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་བཟླ་བ་ནི་ཟབ་དོན་ལས། སྔར་གྱི་སྒོམ་དེ་འཕྲོ་ཆོད། ལུས་ཅུང་ཟད་ བསྒུལ། མིག་བར་སྣང་ལ་བལྟ། རྔམ་རིང་ཐོན་ལ་འདི་བཞིན་མཛོད། ལུས་ལྟ་སྟངས་ལ་མི་ལྟོས། ངག་རླུང་ལ་མི་ལྟོས། རིག་པ་རྟེན་ལ་མ་ལྟོས་པར། སྔར་འདས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཐལ་བ་ཡིན། འདས་པ་ཡིན། འགགས་པ་ཡིན་པས་ཕར་ལ་ཆོད་ཅིག །ཕྱིས་མ་འོངས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་མ་བྱུང་བ། མ་སྐྱེས་པ། མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་ཚུར་ལ་ཆོད་ཅིག །ད་ལྟ་བའི་རྣམ་རྟོག་ཤར་ཚད། མནོ་ཚད། དྲན་ཚད། འགྱུ་ཚད་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་ཡིན། སྟོང་པ་ཡིན། སྐྱེ་མེད་ཡིན། བློ་འདས་ཡིན། བརྗོད་མེད་ཡིན། ཤུལ་མེད་ཡིན། གཏད་མེད་ཡིན་པས་སེམས་ངོས་བཟུང་མེད་པའི་ངང་དུ་ལྷོད་དེ་ཞོག །སེམས་ལ་ཅི་དྲན་ཅི་ཤར་ཡང་། དེ་ལ་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད། བདེན་པ་དང་རྟག་པར་གྲུབ་པ་སྤུ་ཙམ་ཡང་མེད་པས། རྣམ་རྟོག་ཐོལ་གྱིས་སྐྱེ་ལ། བྲེང་ངེ་ཤར། ཏུར་རེ་དྲན་པ་དེ་ལ་ཅེར་རེ་ལྟོས། རྩེར་རེ་ ཟུང་ལ་ཅོག་གེ་ཞོག་དང་ཁོ་རང་ཧྲུལ་གྱིས་ཞིག་འགྲོ །ཕྱད་དེ་ཡལ་འགྲོ །དེ་ཀ་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ཀའི་ངང་ལ་ཞོག་ཅིག །རྗེ་དམ་པས། སྟོང་པའི་ངང་ལ་རིག་པའི་མདུང་བསྐོར་གྱིས། །དོན་ལ་ཐོགས་སྡུགས་མེད་དོ་དིང་རི་བ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་པ་མ་ཞུགས། མ་འགྱུ། མ་འཕྲོ། འཕྲོ་ན། རྩེར་རེ་ཞོག །ལིང་ངེ་བོར། རྒྱང་གིས་བསྐྱུར་རོ། །དེའི་དུས་སུ་ཡིན་མིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡང་། དེའི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་མི་འབྲང་བར་རང་ས་ལ་རང་གྲོལ་དུ་ཐོང་། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་མི་མཐུད། དྲན་པ་རྒྱུན་མི་གཏོང་རིག་པ་རྒྱ་མི་བསྐྱེད་པར་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པ་དང་རྟོག་པ་འགྱུ་འཕྲོ་རྦད་ཀྱིས་བཅད་དེ། ཤེས་པ་རྩིས་གདབ་དང་བྲལ་བ། ཡིད་བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བ། བློ་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བ། སེམས་དྲན་རྟོག་དང་བྲལ་བའི་ངང་དུ་ཞོག །མ་ཅིག་གིས། སེམས་ལ་གཉིས་སུ་མ་མཆིས་པས། །བལྟ་རུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བལྟ། །བལྟས་པས་རང་ གི་སེམས་མི་མཐོང་། །མ་མཐོང་བ་དེ་ཆོས་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་སོར་བཞག་གོ །དེ་ནས་ཟབ་དོན་ནམ་མཁའ་སྒོ་འབྱེད་རྩ་བ་ལས་ཚིག་ཁྲིད་དུ་སྒོམ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་གསུམ། གསུང་རབ་ལུང་གི་སློབ་དཔོན། གསུང་སྒྲོས་མན་ངག་གི་སློབ་དཔོན། ཉམས་མྱོང་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པའི་དོན་སེམས་ཉིད་སྟོང་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ། ནོར་བའམ། འཁྲུལ་པ་མེད། དངོས་པོ་གཤིས་ལ་འདུག་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པའང་དེ་ལྟར་དུ་གནས་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཉིད་འདི་མ་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་དངོས་པོ་ལྟར་སྣང་ཡང་། རྟོགས་པའི་ཚེ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་ཡོད་པ
Chinese
那么，心专注于一处，无论有无所缘，都远离散乱和念头，清澈明亮，自然显现，这就是（止）。不是像无知无觉，五根关闭一样。胜观要做的是，在明空自性的状态中，安住也好，动摇也好，都无执着地安住，就像菩萨藏中所说：菩萨的止，是正确的禅定，对于寂静的感受，不正确地安住。胜观是见地，是看见，连见地本身也看不见。谁这样看见，谁就正确地看见了。又说，不要去除昏沉和掉举，对于状态的改变，不要在认识自性之后做过多的分析。就像玛吉（玛吉拉准）所说：昏沉是法身的安住方式，掉举是觉性的自性光芒。所以说，非常掉举是智慧的光芒闪耀，所以不要阻止。尊者米拉日巴说：确定是修行人啊，不要消除昏沉掉举的过失。修行人如果消除昏沉掉举的过失，就像白天点燃灯一样啊，唉，我的拉杰（医生）导师啊。同样，对于色受等五蕴的分别念，也不需要取舍。任何显现，都要让它自然解脱。就像《心经》里说：色即是空等等。以及《母经》里说： कौषिक (梵文天城体：कौशिक，梵文罗马拟音：kauśika，汉语字面意思：憍尸迦)，不要这样从色蕴中寻找般若波罗蜜多，也不要从色蕴之外寻找般若波罗蜜多。为什么呢？因为色蕴不是般若波罗蜜多，色蕴之外也没有般若波罗蜜多。所以说，不要把要断除的和要修持的当成敌人来憎恨。总而言之，仅仅是认识念头的自性，就非常重要，要知道断除的和要修持的二者无别，不可分离。认识自性的人，也要知道自性是无生的。这些是对于甚深意义的介绍，从根本上把握，对于放松本性进行介绍，本性有松有紧，所以说要展示收放结合的关键。第二，重复，在甚深意义中说：停止之前的禅修，身体稍微动一下，眼睛看着天空，发出长长的声音，就这样做。身体的姿势不要在意，语言的气息不要在意，觉性不要依赖任何事物。
English
So, the mind focuses on one point, whether there is an object of focus or not, it is free from distraction and thoughts, clear and bright, naturally appearing, that is (Shamatha). It is not like being unconscious and unaware, with the five senses closed. What Vipassana does is, in the state of clear emptiness and self-nature, whether it abides or moves, it abides without attachment, just as it is said in the Bodhisattva Pitaka: The Shamatha of a Bodhisattva is correct meditation, and it does not correctly abide in the feeling of tranquility. Vipassana is the view, it is seeing, and even the view itself cannot be seen. Whoever sees in this way, sees correctly. It is also said, do not eliminate dullness and agitation, and do not do too much analysis after recognizing the self-nature of the state change. Just as Machig (Machig Labdrön) said: Dullness is the way the Dharmakaya abides, and agitation is the self-nature radiance of awareness. Therefore, it is said that extreme agitation is the shining of the light of wisdom, so do not stop it. The venerable Milarepa said: It is certain that you are a practitioner, do not eliminate the faults of dullness and agitation. If a practitioner eliminates the faults of dullness and agitation, it is like lighting a lamp in the daytime, alas, my Lhaje (doctor) teacher. Similarly, there is no need to accept or reject the conceptual thoughts of the five aggregates such as form and feeling. Whatever appears, let it naturally liberate. Just as the Heart Sutra says: Form is emptiness, etc. And the Mother Sutra says: Kausika, do not seek Prajnaparamita from form in this way, and do not seek Prajnaparamita outside of form. Why? Because form is not Prajnaparamita, and there is no Prajnaparamita outside of form. Therefore, it is said, do not hate what is to be abandoned and what is to be practiced as enemies. In short, it is very important to simply recognize the self-nature of thoughts, and to know that what is to be abandoned and what is to be practiced are inseparable and indistinguishable. The one who recognizes the self-nature must also know that the self-nature is unborn. These are the introductions to the profound meaning, grasping from the root, introducing the relaxation of the nature, the nature has looseness and tightness, so it is said to show the key to the combination of tightening and loosening. Second, repetition, in the profound meaning it says: Stop the previous meditation, move the body slightly, look at the sky with your eyes, make a long sound, and do it like this. Do not pay attention to the posture of the body, do not pay attention to the breath of the language, and awareness does not depend on anything.
Chinese
過去的所有念頭都是灰燼。已經過去了。已經停止了，所以向外切斷吧！之後未來的所有念頭都是沒有發生的。沒有產生的。沒有成立的，所以向內切斷吧！現在的念頭，升起的次數。思考的次數。憶念的次數。流動的次數，所有這些都是非實有的。是空性的。是無生的。是超越思維的。是不可言說的。是無痕跡的。是無所依的，所以放鬆地安住在心無所執的狀態中吧！心中無論憶念什麼、升起什麼，在那之中，連微塵許多的實體和相狀都沒有成立。連毫毛許多的真實和恆常都沒有成立，所以，念頭突然產生，猛然升起，突然憶念的時候，就睜大眼睛看著它。稍微 抓住一會兒，放鬆地安住，它自己就會崩潰消失。一下子消失。那個就是禪修的本質，所以安住在那個狀態中吧！至尊者說：在空性的狀態中揮舞覺性的長矛。對於意義沒有執著痛苦啊，定日瓦！這樣說了。像這樣，念頭沒有融入。沒有改變。沒有蔓延。如果蔓延，就稍微安住。完全放下。遠遠地拋棄吧！那個時候，無論升起什麼樣的是非念頭。在那之後，不要讓覺知跟隨，而要讓它在自己的位置上自然解脫。不要接續念頭的蔓延。不要持續憶念。不要擴大覺性的範圍，念誦「帕特」並徹底切斷念頭的流動蔓延。讓覺知遠離算計。讓意識思維遠離言說。讓智慧遠離造作。讓心遠離憶念思維的狀態中安住。瑪吉說：因為心沒有二元對立。以無可觀看的方式觀看。觀看時，自己 的心無法看見。無法看見，那就是見法。這樣說的話保持原樣。然後，從甚深意義虛空開啟根本中，在詞引導中，禪修確定有三種。經論教法的老師。口訣訣竅的老師。經驗信心的老師。第一種是：像這樣，上師所指示的意義，心性空性無生，沒有錯誤或迷惑。事物安住於自性的方式就是這樣。所有佛陀的意趣也安住在這樣的方式中。所以，像這樣的心性，在沒有證悟的時候，雖然顯現為實有，但在證悟的時候，就是空性。如是說，凡是存在的
English
All past thoughts are ashes. They are past. They have ceased, so cut them off outwards! All future thoughts are unborn. Unborn. Unestablished, so cut them off inwards! All present thoughts, the extent of their arising, the extent of thinking, the extent of remembering, the extent of movement, all of these are unreal. They are emptiness. They are unborn. They are beyond mind. They are inexpressible. They are without trace. They are without support, so relax and rest in a state of non-grasping of the mind! Whatever is remembered or arises in the mind, there is not even a particle of substance or characteristic established in it. There is not even a hair's breadth of truth or permanence established, so when thoughts suddenly arise, when they arise vividly, when memories suddenly occur, stare at them intently. Briefly hold on to them, rest comfortably, and they will crumble and disappear on their own. They will vanish in an instant. That is the essence of meditation, so rest in that state! The venerable lord said: In the state of emptiness, brandish the spear of awareness. There is no clinging or suffering in meaning, Dingriwa! Thus he spoke. Like that, thoughts do not dissolve. Do not change. Do not spread. If they spread, rest briefly. Completely let go. Cast them far away! At that time, whatever thoughts of right and wrong may arise. After that, do not let awareness follow, but let it naturally liberate in its own place. Do not continue the spread of thoughts. Do not perpetuate memories. Do not expand the scope of awareness, and by saying "Phat," completely cut off the flow and spread of thoughts. Let awareness rest in a state free from calculation. Let mind and thought be free from speech. Let intelligence be free from effort. Let the mind rest in a state free from memory and thought. Machig said: Because the mind is not dual. Look in a way that is unseeable. When you look, your own mind cannot be seen. Not seeing is seeing the Dharma. Thus she spoke, keep it as it is. Then, from the profound meaning, the root text of Opening the Door of the Sky, in the word guidance, there are three ways to establish meditation. The teacher of scriptural authority. The teacher of oral instructions and secret precepts. The teacher of experiential conviction. The first is: Like that, the meaning pointed out by the lama, the emptiness and unbirth of mind itself, is without error or delusion. The way things abide in their own nature is like that. The intention of all the Buddhas also abides in that way. So, this kind of mind itself, when it is not realized, although it appears as substantial, when it is realized, it is emptiness itself. As it is said, whatever exists