Tibetan
་དང་ངེས་པར་བསྲེ་དགོས། གཅོད་ཙམ་མ་ཚད་འཕགས་ཡུལ་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ཀྱང་བརྟུལ་ཤུགས་ལམ་ལོངས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་དུར་ཁྲོད་ཁོ་ནར་སྤྱོད་པ་ལ་གཤེགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་མང་པོ་འདུག །སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་ནས་ཀྱང་དུར་ཁྲོད་དུ་གཉན་དམིགས་དགོས་པ་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་། བོད་དུ་འཕགས་ཡུལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་ལྟ་བུ་སྟག་གཟིག་འདྲེ་སྲིན་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་པ་ཆེར་མེད་ཀྱང་། མ་ཅིག་གིས་འདྲེ་སྲིན་གནས་པའི་གཉན་ས་སོགས་དང་། དུར་ཁྲོད་ཚོང་འདུས་ལྟ་བུ་ཉམ་ང་འཇིགས་སྐྲག་ངོ་ཚ་ཁུ་འཕྲིགས་ཆེ་བའི་སར་རྣམ་རྟོག་ལྷོངས་ངེས་པས་འགྲོ་བར་བྱ་གསུངས། འོ་ན་ཕུང་པོ་གཟན་དུ་བསྐྱུར་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། སྐྱེས་རབས་ལས། ལྗོན་ཤིང་དག་གི་དྲུང་དུ་ནི། །དབུ་ནི་ལན་སྟོང་སྦྱིན་པར་བཏང་། །ཞེས་དང་། འདུལ་བ་ལུང་ལས། སྙིང་རྗེ་བསམ་པ་མ་ དག་པས། ལུས་འདི་སྦྱིན་པར་མ་གསུངས་པས། །འདི་དང་ཕྱི་མ་བྱང་ཆུབ་ཏུ། །དོན་ཆེན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་གཏོང་ངོ་། །ཞེས་རང་གཞན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་གཏོང་དགོས་ཤིང་། མ་ཅིག་གིས། ཕུང་པོ་གཟན་དུ་བསྐྱུར་བས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས། རིག་པ་སྐྱེ་མེད་དུ་སྒོམ་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས། ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཁྱེར་བ་གཅོད་ཀྱི་ལམ། ཞེས་གསུངས། དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དེ་དག་ལུས་དངོས་སུ་བཏང་བའི་ལུང་དུ་འདུག་པས། དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚོགས་རྫོགས་སམ་ཞེ་ན། ངེས་པར་ཚོགས་རྫོགས་ཤིང་། ས་མ་ཐོབ་པའི་བར་དུ་ལུས་དངོས་སུ་སྦྱིན་པར་མ་གསུངས་ལ། ས་དང་པོ་ཐོབ་ནས་ལུས་དང་སེམས་གཉིས་སེམས་ཀྱི་དབང་ཆེ་བར་གསུངས་པས། ལུས་ལ་དེ་ཙམ་གྱི་གཅེས་འཛིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་མཐོང་བས་ན། ད་ལྟ་ལུས་སེམས་གཉིས་ལས་ལུས་དབང་ཆེ་ཞིང་གཅེས་འཛིན་ཆེ་བའི་སྐབས་འདིར་རང་ རྒྱུད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་བཞིན་དུ་ངེས་པར་སྙིང་ནས་ཟ་མཁན་ཞིག་བྱུང་ན་སྟེར་སྙམ་པའི་བློ་ཐག་ཆོད་ན། ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་སྐབས་སུ་ལུས་བཏང་བ་བས་ད་ལྟའི་དུས་འདིར་གཏོང་སེམས་སྐྱེས་པས་ཚོགས་རྫོགས་སྟོབས་ཆེ་བར་གསུངས་སོ། །དྷརྨཱ་རཀྵ་ཏས་ནད་པ་ལ་སྐུ་ཤ་སྟེར་ཡང་ས་མ་ཐོབ་པའི་དབང་གིས་ཟུག་རྔུ་ཆེ་བར་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་ལྟར་ཡང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་འགྲོ་བ་དངོས་ནི་གོང་གི་རང་སྟོབས་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་རྐང་ཚུགས་པ་གཞིར་བཞག །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བོགས་འདོན་ཅིང་སྤྱོད་པ་ལ་བཟླ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས། ཟིལ་གནོན་དམིགས་པ་སྐོར
Chinese
也一定要混合。不仅是断法，就连印度的成就者们，为了勇猛精进，也有很多只在尸林中修行的历史。密咒的宝库中也多次提到需要在尸林中进行重要的观修。虽然在藏地没有像印度尸林那样，有虎豹、妖魔、空行母等巨大的恐怖，但是玛吉（藏文地名）说，要去妖魔居住的险地等，以及像尸林集市那样，充满恐惧、害怕、羞耻、压抑的地方，因为在那里分别念肯定会涌现。那么，把尸体丢给动物吃有什么必要呢？《本生经》中说：“在树木的旁边，头颅施舍了千遍。”《律藏》中说：“因为慈悲心不纯净，所以没有说要布施这个身体。为了今生来世成就菩提，将它作为成就大事的因缘。”因此，为了自己和他人获得菩提而必须施舍。玛吉（藏文地名）说：“把尸体丢给动物吃，可以圆满福德资粮。将觉性修为空性，可以圆满智慧资粮。将二资粮融合，就是断法的道路。”对此有人会问：那些都是实际布施身体的经典，仅仅通过观想就能圆满资粮吗？答：肯定能圆满资粮。在没有获得果位之前，没有说要实际布施身体。获得初地之后，据说身心二者，心更重要。因为对身体没有那么执着，视其如幻。现在身心二者，身体更重要，执着更强烈的这个阶段，如果自己心中充满大慈悲，并且下定决心，一定要布施给真心想吃的人，那么，据说在获得初地时布施身体，不如现在生起布施心，这样圆满资粮的力量更大。如达摩罗刹（梵文罗马拟音：Dharmārakṣita）将自己的肉给病人，但因未获果位而感到剧痛的历史一样，要知道这是菩萨的行境。之后，实际的修行，是将上述自力生起的见修行稳固为基础，为了后得时提升和在行为上熟练，分为两种。降伏威力的观修
English
must also be mixed. Not only is it severance, but even the accomplished ones of India have many histories of going to practice only in charnel grounds for the sake of vigorous progress. The tantric canons also repeatedly mention the need for important contemplations in charnel grounds. Although in Tibet there is not as much terror as in the charnel grounds of India, such as tigers, leopards, demons, dakinis, etc., Machik (Tibetan place name) said that one should go to dangerous places where demons dwell, etc., and to places like charnel ground markets, which are full of fear, dread, shame, and oppression, because there conceptual thoughts will definitely arise there. So, what is the need to throw the corpse to animals to eat? The Jataka says, "By the side of the trees, the head was given a thousand times." The Vinaya Sutra says, "Because the thought of compassion is not pure, it was not said to give this body as alms. For the sake of attaining enlightenment in this life and the next, use it as a cause for accomplishing great deeds." Therefore, one must give in order to attain enlightenment for oneself and others. Machik (Tibetan place name) said, "Throwing the corpse to animals to eat perfects the accumulation of merit. Meditating on awareness as unborn perfects the accumulation of wisdom. Carrying the two accumulations in union is the path of severance." To this, someone might ask: Those are all sutras about actually giving the body, can one perfect the accumulations merely through visualization? Answer: One can definitely perfect the accumulations. Before attaining the bhumis, it was not said to actually give the body. After attaining the first bhumi, it is said that between body and mind, the mind is more important. Because there is not so much attachment to the body, seeing it as illusory. Now, between body and mind, in this stage where the body is more important and attachment is stronger, if one's mind is full of great compassion, and one is determined to definitely give to someone who sincerely wants to eat, then it is said that giving the body at the time of attaining the first bhumi is not as powerful as generating the mind of giving at this time, and the accumulation of merit is greater. Just as Dharmarakshita (Sanskrit Romanization: Dharmārakṣita) gave his flesh to the sick, but felt great pain because he had not attained the bhumis, one should know that this is the realm of a bodhisattva. After that, the actual practice is to take the above-mentioned self-arising view, meditation, and stable foundation as the basis, and for the sake of enhancing post-meditation and becoming proficient in behavior, it is divided into two types. Subduing power contemplation