Tibetan
བྱུང་བར་འདོད་ན་མི་དགེ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱའོ། །བདེ་ཞིང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་དང་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བར་འདོད་ན་དགེ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩོན་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱས་ན། ལས་ལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་དབང་གིས་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་སོ་སོར་འགྲུབ་པས་ན་ངེས་པ་ཅན་དུ་ལུས་གཙོ་ཆེ་སྟེ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་མ་གཏོགས་པ་དེ་བས་གཞན་འཇུག་སྒོ་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཡང་མེད་པས་ན་ལས་དབང་ཆེ་ལ། ལས་མ་ཡིན་པའི་གཞན་རེ་ལྟོས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་སྐྲའི་རྩེ་མོ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ལས་ཀྱིས་བསླུ་བ་མེད་པས་ན་བསླུ་མེད་ལས་དབང་གི་ལྷ་འདྲེ་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ལས་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་ཡང་ལས་དང་བཅས་པ་ཡང་བདེན་པ་དང་རྟག་པ་ཅན་དུ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ལ་རྟག་འཛིན་དང་། བདེན་ཞེན་སྤང་ནས་ལུས་སྲོག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གཅིག་པུར་མི་མེད་ལུང་སྟོང་དུ་འགྲིམ་ཞིང་འདྲེའི་གཟན་དུ་བསྐྱུར་ནས་གཞན་ཕན་བསྒྲུབ་ཅིང་བྱེད་ལས་ཐམས་ཅད་ཕཊཿཀྱིས་གདབ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་ངང་ལ་བཞག་པར་བྱའོ། །དྲུག་པ་མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལྷ་འདྲེ་ནི། འཁོར་བ་ལས་འདས་པའི་ཡང་དག་པའི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་གནས་མཐར་ཐུག་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་ནུས་པས་ན་ལྷ་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་འཇིག་རྟེན་འཁོར་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལས་སྐྱོབ་པར་མི་ནུས་པས་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གནས་མ་ཡིན་ལ། གནས་སྐབས་ཙམ་རེ་ལ་བྱེ་བྲག་གི་ཕན་པ་ཕྲ་བ་ཙམ་ནུས་ཀྱང་མཐར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པས་ན་མཐར་ཐུག་གི་ལྷར་མི་བྱེད་དོ། །མཐར་ཐུག་གི་འདྲེ་ནི་འཁོར་བའི་གནས་ཡིན། ཁྱད་པར་དུ་ངན་སོང་ གསུམ་གྱི་གནས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐུག་མཐའ་མེད་ཅིང་གོ་སྐབས་མེད་པར་རྒྱུན་དུ་ལུས་སེམས་མནར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་འདྲེ་ནི་ངན་སོང་གསུམ་ཡིན་པས། འཁོར་བ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་ངན་སོང་གསུམ་པོའི་འདྲེ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྐྱབས་གནས་མཐར་ཐུག་ཡང་དག་པའི་ལྷ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་མི་མ་ཡིན་སྡེ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་བདག་ངན་སོང་གསུམ་ལ་སྦྱོར་བར་མི་ནུས་པས་མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་འདྲེ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་འཁོར་བ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་འདྲེ་ལས་ཐར་དཀའ་ཞིང་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པས་ན་མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་འདྲེ་ཟེར་ཏེ། མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལྷ་འདྲེ་ཟེར་བ
Chinese
如果想要幸福，就应当断除一切不善业。如果想要一切愿望都实现，想要前往善趣，就应当精勤修持一切善业。因为业是不虚的，善趣和恶趣各自成就，所以身体是主要的，这是确定的。除了跟随业之外，没有其他像芝麻粒那么大的入口，所以业力强大。依靠业以外的其他事物，连像头发尖端那么小的原因也不可能存在。因为业是不虚的，所以称为不虚业力的神鬼。因此，要知道一切都从积累的业中产生。而且，要知道与业相关的事物也不是真实和永恒的，要断除常执和真执，不顾身体和生命，独自前往无人荒野，抛弃给鬼当食物，行利他之事，一切行为都用ཕཊཿ（藏文，梵文天城体：फट，梵文罗马转写：phaṭ，汉语字面意思：啪）来封印，安住在无戏论的境界中。第六，究竟意义上的神鬼是：超越轮回的圆满正等觉佛陀，是想要解脱者的究竟皈依处。因为能够从轮回的痛苦中救护，所以称为神。其他的世间轮回之神不能从轮回中救护，所以不是究竟的皈依处。即使在暂时的某个阶段能够给予微小的利益，也不是最终的，所以不能作为究竟的神。究竟的鬼是轮回的处所。特别是三恶趣的处所，痛苦没有尽头，没有机会，总是折磨身心，带来痛苦，所以三恶趣是鬼。为了从轮回，特别是从三恶趣的鬼中救护一切众生，应当皈依究竟的皈依处，真正的神三宝。即使非人八部等制造损害，也不能把我投入三恶趣，所以不是究竟意义上的鬼。因此，轮回，特别是三恶趣的鬼难以解脱，并且长期存在，所以称为究竟意义上的鬼，这就是所谓的究竟意义上的神鬼。
English
If you want happiness, you should abandon all non-virtuous actions. If you want all your wishes to be fulfilled and to go to the happy realms, you should diligently cultivate all virtuous actions. Because karma is infallible, the happy and unhappy realms are achieved separately, so the body is the most important, this is certain. Apart from following karma, there is no other entrance as small as a sesame seed, so karma is powerful. The cause of relying on anything other than karma is impossible to exist even as small as the tip of a hair. Because karma is infallible, it is called the infallible karma's gods and demons. Therefore, know that everything arises from accumulated karma. Moreover, know that things related to karma are not true and eternal, abandon the clinging to permanence and truth, without regard for body and life, go alone to desolate wilderness, abandon yourself as food for ghosts, do good to others, seal all actions with ཕཊཿ (Tibetan, Sanskrit Devanagari: फट, Sanskrit Roman transliteration: phaṭ, Chinese literal meaning: snap), and abide in the state of non-elaboration. Sixth, the ultimate meaning of gods and demons is: the perfectly enlightened Buddha who has transcended samsara is the ultimate refuge for those who desire liberation. Because he can save from the suffering of samsara, he is called a god. Other worldly gods of samsara cannot save from samsara, so they are not the ultimate refuge. Even if they can give small benefits in a temporary stage, they are not ultimate, so they cannot be regarded as ultimate gods. The ultimate demon is the place of samsara. In particular, the place of the three lower realms, where suffering has no end, no opportunity, always torments body and mind, and brings suffering, so the three lower realms are demons. In order to save all sentient beings from samsara, especially from the demons of the three lower realms, one should take refuge in the ultimate refuge, the true god, the Three Jewels. Even if the eight classes of non-humans cause harm, they cannot throw me into the three lower realms, so they are not demons in the ultimate sense. Therefore, samsara, especially the demons of the three lower realms, are difficult to escape and last for a long time, so they are called demons in the ultimate sense, which is what is called gods and demons in the ultimate sense.
Tibetan
་འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་དེ་ལྟར་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁྱད་པར་ལས་ལས་ལྷ་འདྲེ་གཉིས་བྱུང་བས་ན་ལས་ཀྱི་ལྷ་དང་འདྲེ་གཉིས་ནི་ངེས་པ་ཅན་དུ་གཙོ་ཆེ་སྟེ། ལས་དཀར་པོ་དགེ་བ་ནི་ལྷ་ཡིན་ལ། ནག་པོ་མི་དགེ་བ་ནི་འདྲེ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་གཉིས་ནི་དོན་གནས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ལྷ་འདྲེ་ཡིན་པས་ངེས་པ་ཅན་དུ་གཙོར་འཛིན་དགོས་པ་དང་། དགེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་གང་ཟག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ལྷ་ཡིན་ལ། མི་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་གང་ཟག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདྲེ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་ལྷ་འདྲེ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་ཅིང་སོ་སོར་མ་ཡིན་ཀྱང་། ལྷ་དང་འདྲེ་གཉིས་ནི་སྤང་བྱ་བླང་བྱ་ཡིན་པ་ངེས་པར་དུ་ཤེས་དགོས་ཏེ། མཐུར་ཐུག་གི་ལྷ་དང་ལས་ཀྱི་ལྷ་གཉིས་ནི་ངེས་པ་ཅན་དུ་ཉམས་སུ་བླང་བྱའི་ལྷ་ཡིན་པས། ལྷ་འདི་གཉིས་ཉམས་སུ་མ་བླང་ན་ངའི་ཆོས་ལུགས་དང་འགལ་བ་ཡིན། མཐར་ཐུག་གི་འདྲེ་དང་ལས་ཀྱི་འདྲེ་གཉིས་ནི་ངེས་པ་ཅན་དུ་སྤང་བྱའི་འདྲེ་ཡིན་པས། འདྲེ་འདི་གཉིས་མ་སྤང་ན་ངའི་ཆོས་ལུགས་དང་འགལ་བ་ཡིན། ལས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་མཐར་ཐུག་གི་ལྷ་འདྲེ་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་ལྷ་འདྲེ་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་ནི་ལྷ་དང་འདྲེ་ཞེས་པའི་ངེས་པ་མེད་པས། གང་ལ་ཡང་ཉེ་རིང་མེད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་ནས་ལྷ་འདྲེ་གཉིས་ཀྱང་ཕ་མར་ཤོས་པར་བྱས་ཏེ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་ལྕགས་ཀྱུས་བཟུང་ནས་ལུས་ཤ་ཁྲག་གི་སྦྱིན་པས་སྐྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོར་ལྷ་འདྲེའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ། ཡོད་པ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཤེས་དགོས་ལ། ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ཡང་ཡར་མཐོ་རིས་ཀྱི་གནས་ནི་ལྷ་ཡིན་ལ། མར་ངན་སོང་གི་གནས་ནི་འདྲེ་ཡིན་ནོ། །ལས་དཀར་པོ་དགེ་བ་ནི་ལྷ་ཡིན་ལ། ནག་པོ་མི་དགེ་བ་ནི་འདྲེ་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་དང་སྤྱོད་ལམ་མཛེས་ཤིང་ཞིབ་པ་ནི་ལྷ་ཡིན་ལ། བྱ་སྤྱོད་མི་མཛེས་ཤིང་རྩིང་བ་ནི་འདྲེ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དང་དགེ་བ་ཡིད་ལ་དྲན་ཚད་ནི་ལྷ་ཡིན་ལ། མི་ དགེ་སྡིག་པའི་ལས་ཡིད་ལ་དྲན་ཚད་ནི་འདྲེ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མོས་ཤིང་འདུན་ཚད་ནི་ལྷ་ཡིན་ལ། ནག་པོ་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མོས་ཤིང་འདུན་ཚད་ནི་འདྲེ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ཀུན་གཞི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་རིག་པ་ནི་ལྷ་ཡིན་ལ། མ་རིག་པའི་དུག་ལྔ་ཉོན་མོངས་པ་རང་གར་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་འདྲེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང
Chinese
应当如是了解这两者的意义。特别是，因为从业力产生了神和鬼，所以业力的神和鬼是必然重要的。 白色的业是善，黑色的是不善，是鬼。善恶二者的神鬼是意义不变的神鬼，所以必须确定无疑地重视。行善之人也是神，作恶之人应当知晓是鬼。这样，业的神鬼和究竟的神鬼虽然不可分离，也不是各自独立的，但必须明确知晓神和鬼是应舍弃和应获取的。究竟的神和业的神是必须修习的神，如果不修习这两个神，就违背了我的宗教。究竟的鬼和业的鬼是必须舍弃的鬼，如果不舍弃这两个鬼，就违背了我的宗教。 对于不是业的神鬼和究竟的神鬼的上述神鬼，因为没有神和鬼的确定性，所以对任何一方都没有亲疏，而是置于中立，并将神鬼二者视为父母，用慈悲的铁钩抓住，用身体血肉的布施来养育。也就是说，在世俗方便的自性中，神鬼的定义如所说的那样存在，也必须了解存在的定义，也必须如所了解的那样去修习。而且，向上，高处的境界是神，向下，恶趣的境界是鬼。白色的业是善，是神，黑色的是不善，是鬼。行为和举止优美而细致的是神，行为举止不优美而粗糙的是鬼。心中忆念起佛法和善事是神，心中忆念起不善罪恶之事是鬼。对佛法和善事方面有兴趣和愿望是神，对黑色不善的方面有兴趣和愿望是鬼。总之，阿赖耶识菩提心的自性自证是神，不认识的五毒烦恼任其自然地运用是鬼。那也
English
The meaning of these two should be understood as such. In particular, since gods and demons arise from karma, the gods and demons of karma are certainly important. White karma is virtue, and black karma is non-virtue, which is a demon. The gods and demons of virtue and vice are gods and demons whose meaning does not change, so they must be regarded as certain and important. Whoever practices virtue is also a god, and whoever practices non-virtue should be known as a demon. In this way, although the gods and demons of karma and the ultimate gods and demons are inseparable and not independent of each other, it must be clearly understood that gods and demons are to be abandoned and acquired. The ultimate god and the god of karma are gods to be practiced with certainty. If these two gods are not practiced, it is contrary to my religion. The ultimate demon and the demon of karma are demons to be abandoned with certainty. If these two demons are not abandoned, it is contrary to my religion. For the above-mentioned gods and demons that are neither the gods and demons of karma nor the ultimate gods and demons, since there is no certainty of being gods and demons, there is no closeness or distance to any side, but they are placed in neutrality, and the two gods and demons are regarded as parents, and they are grasped with the iron hook of love and compassion, and nurtured with the offering of body, flesh, and blood. That is, in the nature of conventional means, the definition of gods and demons exists as it is said, and the definition of existence must also be understood, and it must be practiced as it is understood. Moreover, upwards, the realm of higher realms is a god, and downwards, the realm of evil destinies is a demon. White karma is virtue, which is a god, and black karma is non-virtue, which is a demon. Actions and behaviors that are beautiful and detailed are gods, and actions and behaviors that are not beautiful and rough are demons. Remembering Dharma and good deeds in the mind is a god, and remembering evil and sinful deeds in the mind is a demon. Having interest and desire in the direction of Dharma and good deeds is a god, and having interest and desire in the direction of black non-virtue is a demon. In short, the self-awareness of the nature of Alaya consciousness Bodhicitta is a god, and the five poisons of ignorance and afflictions being used freely is a demon. That also