Tibetan
ས་པ་བསྒོམ་ལ། ལུས་སྲོག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གནོད་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གཏོང་ཞིང་སྙིང་རྗེའི་བློ་དང་མ་བྲལ་བ་བྱེད་པ་དེ་གཅོད་ཡུལ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་གཉིས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་གནས་ཚུལ་གྱི་ལྷ་འདྲེ་གཉིས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མིང་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནའང་། དོན་གནས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས། བདེན་འཛིན་མི་བྱེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་མཐོང་སྣང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ས་བླའི་སྨན་བཙུན་ཞེས་པ་སོགས་དཀར་ཕྱོགས་ལ་ཅུང་ཟད་དགའ་བ་ རྣམས་ཀྱིས་མི་ཕོ་མོ་ཕལ་པའི་ཤེས་རྒྱུད་གཡོས་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་གྱི་ལེགས་ཉེས་ཐམས་ཅད་སྨྲ་རུ་འཇུག་པ་དང་། གཞན་ཡང་དུས་མ་ཡིན་པར་དགུན་གྱི་དུས་སུ་མེ་ཏོག་དང་། ལོ་ཏོག་གསར་པ་སྐྱེས་མ་ཐག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་སྣ་ཚོགས་པ་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་མཐོང་བ་དང་། མི་མ་ཡིན་ཕལ་ཆེར་གྱིས་གཟུགས་སྟོན་ནས་ལུང་བསྟན་དུ་མ་བྱེད་པ་དང་། གཞན་ཡང་འཇའ་འོད་དང་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མཐོང་བ་དེ་རྣམས་ལ་དངོས་གྲུབ་ཡིན། གཡང་ཡིན། ལྷ་ཡིན། དཔལ་ཡིན་ཟེར་ནས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་དག་མཐོང་སྣང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ལྷ་ཟེར་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དུས་མ་ཡིན་པར་དགུན་གྱི་དུས་སུ་སྦྲུལ་དང་སྦལ་པ་ལ་སོགས་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་མཐོང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དབྱར་སྲམ་པིར་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་མང་པོ་ཟ་བ་དང་། ཉ་མོ་སྐམ་ལ་འཛིང་བར་མཐོང་བ་དང་། གཞན་ཡང་ མིག་ཡུལ་དུ་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་སོགས་ལ་འཇིགས་ཤིང་ཡ་ང་ལ་སོགས་པ་ཡིད་མི་བདེ་བར་བྱེད་པའི་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཞིག་མཐོང་བ་དེ་རྣམས་ལ་འདྲེ་ཟེར་ནས། ཉེས་པ་འོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདྲེ་ཟེར་བ་སྒྲོ་བཏགས་པས་ན་མཐོང་སྣང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་འདྲེ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་ཀྱི་ལྷ་དང་འདྲེ་ལ་ངེས་པར་དུ་བཟུང་བ་ཡིན་ཀྱང་། གཅོད་ཡུལ་པའི་ལུགས་ཀྱི་མཐོང་སྣང་དེ་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེ་བྱེད་པ་མི་འདོད་ཅིང་། དོན་གནས་ལ་ཡང་མཐོང་སྣང་དེ་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་ལ། མཐོང་སྣང་གི་ལྷ་འདྲེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པས་སྒྲོ་བཏགས་རྐྱང་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཅོད་ཡུལ་པ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་འཛིན་པ་མི་བྱེད་པར་རོ་སྙོམས་ཆེན་པོ་ལ་བཞག་པས། ཕན་གནོད་མི་ནུས་རང་སར་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཅོད་ཡུལ་པས་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ཤིང་མཐོང་སྣང་ཙམ་ལ་ལྷ་འདྲེའི་རྟོག་
Chinese
修习施身法时，不顾及自身性命，为了作害者的利益而施舍，并且不离开慈悲之心，这是施身法行者对于神鬼二者的观点。本体和处所的神鬼二者，即使只是世俗谛中的假名安立，但在实义上却是如实存在的。那也仅仅是显现而已，所以不要执着为实有，而要了知自性不成立的胜义谛。第三，显现增益的神鬼是：世间人的地神、药师、僧尼等等，稍微喜欢白法的一方， 通过搅动普通男女的意识，让世间人说出一切好坏，以及在不应时节，冬天开花，新生的庄稼刚刚长出等等，见到各种各样不同的事物，以及大多数非人显现身形，做出诸多授记，以及见到彩虹光芒和身像的形象等等，对这些说“是成就，是福佑，是神，是吉祥”，进行增益，这些就叫做显现增益的神。同样，在不应时节，冬天见到蛇和青蛙等等令人恐惧的各种不同形象，以及夏天水獭和巨鸟吞食众多生命，见到鱼在干涸的地方争斗，以及 在眼识境界面前，对于不悦意的形象等等感到恐惧和害怕等等，见到诸多令人不适的不同事物，对这些称为鬼，因为带来过患的缘故而增益称为鬼，所以叫做显现增益的鬼。这是世间人对于神和鬼的必定执着。但是，施身法行者不认为仅仅是显现就作为神和鬼，在实义上也不是仅仅是显现就称为神和鬼，显现的神鬼仅仅是世间人的增益而已。因此，施身法行者不生起贪恋和执着，安住在广大的平等性中，不能造成利益和损害，在自性中解脱。施身法行者如果不这样了解，仅仅在显现上就产生神鬼的分别
English
When practicing Chö, one gives away one's body and life without regard for oneself, for the benefit of those who harm, and without separating from the mind of compassion. This is the view of the Chö practitioners regarding the two types of deities and demons. The two types of deities and demons, namely, the essence and the location, even though they are merely nominal designations in conventional truth, they exist as they are in ultimate reality. That is merely an appearance, so do not cling to it as real, but understand the ultimate truth of selflessness. Third, the deities and demons of perceived imputation are: worldly earth deities, healers, monks, nuns, etc., who slightly favor the white side, By stirring up the consciousness of ordinary men and women, they cause worldly people to speak of all good and bad, and also at inappropriate times, flowers blooming in winter, newly grown crops just sprouting, etc., seeing various different things, and most non-humans showing their forms and making many prophecies, and also seeing rainbows and images of deities, etc., they say of these, "It is accomplishment, it is blessing, it is a deity, it is auspicious," and impute them. These are called deities of perceived imputation. Similarly, at inappropriate times, seeing various frightening images such as snakes and frogs in winter, and also otters and giant birds eating many creatures in summer, seeing fish fighting in dry places, and also In the realm of eye consciousness, feeling fear and dread towards unpleasant images, etc., seeing many different things that cause discomfort, these are called demons, and because they bring harm, they are imputed as demons, so they are called demons of perceived imputation. This is the worldly people's definite clinging to deities and demons. However, Chö practitioners do not consider mere appearances as deities and demons, and in reality, they do not call mere appearances deities and demons. The deities and demons of appearance are merely imputations by worldly people. Therefore, Chö practitioners do not generate attachment or clinging, but abide in great equanimity, unable to cause benefit or harm, and are liberated in their own nature. If Chö practitioners do not understand this way, they will generate distinctions of deities and demons based solely on appearances.