Tibetan
གཞི་སྦྱོང་བྱེད་ངོ་འཕྲོད་ཅིང་ལྷ་གྲངས་ཚང་ དགོས་པས། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ལ་མང་ཉུང་སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཀྱང་ཉུང་བ་རྣམས་ལའང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ལྷ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོང་བྱེད་ཚང་བ་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་དང་རྒྱ་གཞུང་གྲུབ་ཆེན་ཚད་ལྡན་གྱི་མན་ངག་གིས་ཟིན་པའི་མངོན་རྟོགས་འཆུག་མེད་ཀྱི་གནད་ནས་ཟིན་པ་གལ་ཆེ་ཡི། རང་བཟོས་བྱས་པ་ཕལ་ཆེར་སྟོང་ལས་སུ་འགྱུར་རོ། །འདིར་མི་ཤེས་སུ་མི་རུང་བ་ནི། སྤྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་རྣམ་པར་བཞེངས་པ་གཉིས་སམ། རིགས་དང་རིགས་ཅན་ནམ་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། སྤྲུལ་སྐུ་ཁོ་ན་ལའང་གཤེགས་པ་དང་སེམས་དཔའ་དང་ཁྲོ་བོ་སྟེ་གསུམ། གཤེགས་སེམས་གཉིས་ལ་ཞི་ཁྲོ་གཉིས་རེ། ཐམས་ཅད་ལའང་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་ལས་ཀྱི་རིགས་ལྔ་ལྔ། རེ་རེ་ལའང་ཐབས་ཤེས་གཉིས་རེ་དབྱེ་ཡོད། དེའང་གཤེགས་པ་རྣམས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚུལ་ཡིན་ལ། དེའི་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་གང་གིས་བྱེད་པ་དེ་ནི་སངས་ རྒྱས་ཀུན་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན། སེམས་དཔའ་རྣམས་ས་བཅུ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་གནས་པ་སྟེ་དགྱེས་རྡོར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་བརྒྱད། འདུས་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ལྟ་བུའོ། །ཁྲོ་བོ་རྣམས་ས་བཅུ་དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ་ཙམ་པོ་ལ་གནས་པ་སྟེ་སྒོ་སྲུང་རྣམས་དང་སྲུང་འཁོར་གྱི་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་རིགས་གང་ཡིན་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་ཡིན་ལ། འཁོར་གྱི་ཁྲོ་བོ་ལྟ་བུ་ལ་ཧེ་རུ་ཀའི་མཚན་མི་ཐོབ། དེའང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ལོངས་སྐུ་མཚོན་བྱེད་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་ལུང་གིས་བདེ་དགྱེས་སོགས་སྤྲུལ་སྐུ་མཚོན་པ་ཡིན་པས་རྒྱུད་མཐོ་དམན་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་གཏན་ཚིག་དེ་ལས་བྱུང་བར་གསུངས། དཔེར་ན་དགྱེས་རྡོར་གཙོ་བོ་ནི། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཧེ་རུ་ཀ་སྤྲུལ་པའི་ཚུར་སྟོན་དང་། གཽ་རཱི་བརྒྱད་དེས་སྤྲུལ་པའི་སེམས་མའི་ཚུལ་སྟོན་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་འགྲེ། གཞན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཀླུ་དང་འབྱུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕལ་ཆེར་འཇིག་རྟེན་ལས་མ་འདས་པའི་ཚུལ་ཡིན་པས། རང་གི་ཡིད་ཀྱིས་ བསྒོམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དངོས་ཡིན་ཀྱང་། ངོ་བོ་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པ་གང་ལ་གང་འདུལ་གྱི་ཚུལ་དེ་དང་དེར་སྣང་བའི་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་དགོས། བསྐྱེད་རིམ་ལ་གསལ་སྣང་མ་ཐོབ་པའི་མོས་སྒོམ་རབ་རིབ་ཙམ་ནི་རྣམ་པ་དང་དོན་སྤྱི་འདྲེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་
Chinese
因此，基础修持需要认识清楚且本尊数量完整。虽然坛城本尊有多有少，但即使是本尊数量少的坛城，也必须具备包含生殖之神在内的完整修持。因此，掌握住经续和印度论典中合格大成就者的口诀所涵盖的、毫无错谬的证悟要点至关重要。自作主张的修持大多会变得空洞无物。这里必须了解的是，一般来说，大型坛城有两种形式：报身和化身；或者种和有种，即能遍和所遍的关系。仅化身就有三类：善逝、勇识和忿怒尊。善逝和勇识各有寂静和忿怒两种。一切都可分为佛、金刚、宝生、莲花、事业五部。每一部又可分为方便和智慧。其中，善逝是断除一切过失的佛陀之相。而坛城的主尊，无论由谁来担任，都是诸佛的总集之体性。勇识安住于十地中的殊胜之地，如喜金刚的八位瑜伽母，以及密集金刚的菩萨等。忿怒尊则安住于仅获得十地灌顶的地位，如门守护者和守护轮的忿怒尊等。轮之自在是属于任何部的黑汝嘎，而轮之忿怒尊则不被称为黑汝嘎。时轮金刚是报身的象征，而金刚心髓的教证则表明胜乐金刚等是化身的象征，因此，经续的高低之分由此而来。例如，喜金刚的主尊是金刚部的忿怒黑汝嘎，示现为化身的形象，而八位高丽女神则示现为化身的明妃形象，一切都可依此类推。其他如尸陀林的龙族和鬼神等，大多是不超出世间的形象。因此，自己以意念观修的坛城虽然是智慧坛城本身，但其体性是诸佛的唯一智慧，应生起随顺所化众生而显现的各种形象的慢心。在生起次第中，如果尚未获得明观，仅仅是模糊的信解观修，那就只是形象和总义的混杂而已。
English
Therefore, it is necessary to clearly recognize the basis for practice and to have a complete number of deities. Although there are many or few deities in a mandala, even those with fewer deities must have a complete practice that includes the deities of generation. Therefore, it is crucial to grasp the essential points of unmistaken realization that are covered by the oral instructions of qualified great accomplished ones in the tantras and Indian treatises. Self-made practices mostly become empty. What must not be misunderstood here is that, in general, great mandalas have two forms: the Sambhogakaya and the Nirmanakaya; or the relationship of genus and possessor of genus, i.e., pervader and pervaded. The Nirmanakaya alone has three
Tibetan
ལ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་དུས་སྐབས་གཅིག་ཏུ་གསལ་སྣང་ཤར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཡང་རྒྱུད་ཚོད་བཟང་ངན་ནི་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོ་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་ཡིད་ལ་ཤར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་ཙམ་ཡིན་པས། དངོས་གནས་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་པའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་རྒྱུད་སོ་སོ་པ་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་མེད་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་དེའི་རང་གི་སེམས་ སྣང་ཁོ་ན་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་པ་པོས་དངོས་སུ་བསྒོམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ནི་རང་གཅིག་པུའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པས། ལྷ་ཚོགས་ལ་ངོ་བོ་བཟང་ངན་མེད་ཀྱང་སྔགས་དང་རྣམ་པ་སོ་སོ་ཡིན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ལྷ་དེ་དག་ལ་བྱེད་ལས་དང་ཕན་ཡོན་སོ་སོར་ཡོད་དོ། །འཇུག་རྟེན་ཀུན་རྫོ བ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཐུན་མོང་གི་གྲུབ་པ་ཆེན་པོའམ། མཆོག་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་ལྷ་ཡིན་པར་མི་འཇོག་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཞེས་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིད་ལས་རྒྱུད་གཞན་པ་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །ཐུན་མོང་གི་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ནས་ནི། སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་ལྷར་འདུས་ལ། དེ་རང་གི་ངོ་བོ་འཁོར་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་། སྔར་བཤད་པ་དང་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོོད་དོ། །ཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ཡིན་ཏེ། དེའང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་གཉིས་ཡོད་མོད། སློབ་པས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་ཡས་པ་སྤྲོ་ནུས་སོ། །ཡང་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནམ་དུ་ཡང་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མོད། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གྲངས་དང་ཁ་དོག་ཚད་དང་ས་བོན་ངེས་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་མི་ནུས་ལ། ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ནི། ཡེ་ཤེས་གཅིག་གི་རྣམ་འཕྲུལ་ཐ་དད་པ་རང་བསྟན་པ་ཡང་ཡོད། སྔོན་གྱི་ལུས་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་གདགས་སུ་རུང་བ་ཡང་ཡོད། གཙོ་བོ་སངས་རྒྱས་ལ་འཁོར་སློབ་པ་དང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་
Chinese
而且，对于一个修行者在同一时间显现的坛城本尊众来说，也没有传承好坏的说法。因为一切都包含在修行者自己的心性之中。这些仅仅是瑜伽士自己心中显现的，作为禅定所缘的形象而已。实际上，它们并非真正的佛陀或菩萨。它们也不是超越世间的，因为它们是轮回之心的显现。也不能称之为世间神，因为它们并非由其他传承所摄持，所以瑜伽士自己的心 显现本身不能被赋予世间神的名称。因此，修行者实际观修的坛城是他自己内心的显现。虽然本尊众没有好坏之分，但由于咒语和形象各不相同，通过缘起，这些本尊具有各自的作用和利益。从世俗谛的角度来看，在没有获得共同成就或殊胜成就之前，修行者自己不被认为是本尊。所有被称为智慧本尊和世间本尊的，都是从修行者之外的其他传承来命名的。在获得共同大成就之后，修行者自己融入咒语本尊之中。虽然他的自性没有超出轮回，因此是世间的，但由于与之前所说的原因相同，也不能称之为世间神。当获得悉地时，瑜伽士就是智慧本尊。 虽然有学道者和无学道者两种，但有学道者也能从一个智慧中变幻出无量坛城。此外，从究竟胜义智慧本尊的坛城来说，任何时候都没有分别。因为是遍一切相的缘故，所以不能绝对地确定数量、颜色、大小和种子字。而对于世俗色身的坛城轮来说，也有一个智慧的各种化现自然显现的情况。也有通过追随先前的身体，可以安立不同传承名称的情况。因为主尊佛陀有眷属弟子和凡夫俗子，所以有不同传承的。
English
Moreover, for the mandala deities appearing to a single practitioner at one time, there is no concept of good or bad lineage. This is because everything is contained within the practitioner's own mind. These are merely forms that appear in the yogi's mind as objects of meditative absorption. In reality, they are neither true Buddhas nor Bodhisattvas. They are also not transcendent, as they are reflections of the samsaric mind. They cannot be called worldly deities either, because they are not controlled by other separate lineages, so the yogi's own mind appearance alone cannot be given the name of worldly deity. Therefore, the mandala actually visualized by the practitioner is a manifestation of his own mind. Although the deities have no inherent good or bad qualities, due to the interdependence of different mantras and forms, these deities have their respective functions and benefits. From the perspective of relative truth, the practitioner is not considered a deity until common or supreme accomplishments are attained. All those named wisdom deities and worldly deities are named from lineages other than the practitioner himself. After attaining great common accomplishment, the practitioner himself merges into the mantra deity. Although his own nature has not transcended samsara and is therefore worldly, he is not called a worldly deity because the reasons are the same as previously stated. When siddhi is attained, the yogi is the wisdom deity. Although there are both learners and non-learners, even learners can emanate infinite mandalas from one wisdom. Furthermore, from the perspective of the ultimate wisdom deity mandala, there is never any division. Because it is all-encompassing, it is impossible to definitively determine the number, color, size, and seed syllables. As for the wheel of the mandala of the relative form body, there are also cases where various manifestations of one wisdom naturally appear. There are also cases where different lineage names can be assigned by following previous bodies. Because the main Buddha has retinue disciples and ordinary beings, there are different lineages.
Tibetan
ལྷ་ཚོགས་ཀྱང་ཡོད་པས་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་སོ། །མ་ཚིག་པ་དང་ཡེ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེའང་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་ན། དམ་ཚིག་པ་ནི་སྔར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུན་སློབ་མའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་འཕོས་པ་ན། དེའང་ སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཕན་འདོགས་ཤིང་མཐུན་པའི་ཆོས་ཡིན་པས། ཆོས་དབྱིངས་དེའི་ནུས་པ་དང་ཅུང་ཟད་འདྲེས་པས་གཞན་དགེ་བའི་ཆོས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་། སྔགས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་རྒྱུར་བྱས་ནས། དང་པོར་དབང་དང་ཕྱིས་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་དུས་སུ་དེ་ལྷའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏུ་བཞེངས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་གསལ་སྣང་རགས་པ་ཐོབ་པ་ན། དེ་ལྷ་སྐུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་འདྲའི་ལྷ་དེ་སེམས་སྣང་ཙམ་ལས་རྒྱུད་ལོགས་པ་མེད་ཀྱང་། གཞན་རྒྱུད་ལྟར་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཞུགས་ཏེ། ཀུན་རྫོ་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་རང་དང་འདྲེས་ནས་བཞུགས་ལ། རང་དང་རེས་འགའ་གཅིག་པ་དང་རེས་འགའ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་ནིི་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དངོས་ཡིན་ལ། ལྷ་དེ་རང་ལས་ལོགས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་མིན་ཡང་། སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱོད་པར་མི་ནུས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མང་པོ་བྱེད་དོ། །དེས་སྒྲུབ་པ་པོ་ཁ་ཅིག་ལ་འཇམ་ཞིང་བདེ་བ་ཁོ་ནས་ དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་ཡང་བྱེད་ལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་རེ་ཞིག་དངོས་གྲུབ་མི་སྩོལ་བ་དང་། གཞན་འགའ་ལ་ནི་འཁུ་བའི་ཚུལ་འབྱུང་ཞིང་། ནད་དང་གནོད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཆེ་ཆུང་དང་། དགེ་བའི་བསགས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་དམ་ཚིག་དག་མ་དག་གི་དབང་ལས་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཀྱང་མེད་ཅིང་རང་ལས་གཞན་ཏུ་གྲུབ་པའང་མེད་དེ། དཔེར་ན་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་མེ་འཁྲུལ་འཁོར་མཆོག་ལ་བྱང་བ་ཞིག་གིས་སྐྱེ་བོ་ངན་པ་ལ་རྡེག་ཅིང་གསོད་པ་དང་། བཟང་པོ་འགའ་ཞིག་ལ་རིམ་གྲོའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་མཐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །དེས་ན། གསང་སྔགས་སྐུ་ནི་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། །བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་པོ་ཡིན། ཅེས་སོགས་གསང་འདུས་སྐོར་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཏེ་དུས་འཁོར་ལས་ལྷ་བསྲེགས་པ་སོགས་དང་། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས་ཕུར་བུས་གདབ་པ་སོགས་ཀྱང་གནད་འདི་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པས། རང་གི་ སེམས་ཀྱིས་བཀོད་པའི་གཟུགས་བརྙན་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྤོ
Chinese
由于也有本尊众，所以不一定都是一个传承。如果想知道什么是誓言尊和智慧尊，那么誓言尊是以前上师灌顶时的加持咒语传承转移到弟子的心续中时，那也是利益和顺应心之法性的法，稍微混合了法界的能力，其他行善之法也变成它的助伴，以咒语加持的传承为因，最初在灌顶时和之后在生起次第时，它会变成具有本尊形象，当获得粗略的明相时，就叫做变成本尊身。虽然那样的本尊只是心之显现，没有另外的传承，但是其他像传承一样的智慧本尊的加持融入，以世俗如幻的方式与自己混合而安住，有时与自己相同，有时显现为不同的形态，那就是生起次第的誓言萨埵本身，虽然那个本尊不具有与自己分离的心，但是会做很多修行者自己不能做到的利益众生的事情。它对一些修行者仅仅以柔和和安乐来成就悉地，对一些修行者暂时不给予悉地，对另一些修行者则出现违逆的情况，甚至变成疾病和损害等等。那些也都是修行者自己业障的大小、善业的积累的大小和誓言清净与否所显现的，咒语的本尊既没有分别念，也不是独立于自己而存在的，比如一个精通幻轮的幻轮师，用幻轮击打和杀害恶人，以及为一些好人做供养的事情一样，咒语的力量是不可思议的。因此，密咒身是极能成办者，是生起次第的最初阶段。等等，这是密集金刚中所说的意义，时轮金刚中的焚烧本尊等，以及金刚帐中的橛钉钉住等，也都是依靠这个关键，所以，自己心所创造的形象是成办悉地的方便。
English
Since there are also assemblies of deities, it is not certain that they are all of one lineage. If you wonder what is meant by the Samaya-being and the Wisdom-being, the Samaya-being is when the blessing of the mantra lineage from the empowerment given by the master is transferred to the disciple's mindstream. That is a dharma that benefits and is in harmony with the nature of the mind. Because it is slightly mixed with the power of the dharmadhatu, other virtuous practices also become its companions. Taking the lineage of mantra blessings as the cause, it will be erected in the form of a deity, first at the time of empowerment and later at the time of the generation stage. When a coarse appearance of clarity is obtained, it is called becoming a deity body. Although such a deity is only a mental appearance and has no separate lineage, the blessings of the Wisdom Deities, which appear like other lineages, enter and abide mixed with oneself in the manner of illusion-like conventional truth. Sometimes appearing as one with oneself and sometimes as different, that is the actual Samaya-being of the generation stage. Although that deity does not have a mind separate from oneself, it does many things for the benefit of sentient beings that the practitioner himself cannot do. It accomplishes siddhis for some practitioners only with gentleness and bliss, while for others it does not grant siddhis for a while, and for others it manifests in a rebellious manner, even turning into illness and harm. Those are also appearances arising from the magnitude of the practitioner's own karmic obscurations, the magnitude of the accumulation of merit, and whether the vows are pure or impure. The mantra deity has no conceptual thoughts and is not established as other than oneself. For example, just as a skilled illusionist of a magical wheel strikes and kills bad people with the magical wheel, and performs rituals for some good people, the power of mantra is inconceivable. Therefore, the secret mantra body is the supreme accomplisher, it is the first stage of the generation stage. Etc., this is the meaning spoken of in the Guhyasamaja cycle. The burning of deities etc. in the Kalachakra, and the staking with the phurba etc. in the Vajrapanjara, also rely on this key point. Therefore, the image created by one's own mind is a means of accomplishing siddhis.