Tibetan
ཀྱིས་གཏོན་ནས་གང་གིས་མ་ཐོན་པ་གནས་ནས་དབྱུང་བའི་ཁྲིམས་བཅས་ཏེ། འདོན་པའི་རེས་སློབ་དཔོན་ལ་བབ་པ་ན་ངས་མི་ནུས་ཟེར་མཁན་པོ་ལ་ཞུས་པས། ཁྱེད་རང་གིས་བསྒོས་ཅིག་ཟེར་ཏེ་སླར་མཁན་པོས་གསུང་ངོ་ཞེས་བསྒོས་པས་ཁས་བླངས་ནས། དམའ་དབབ་པའི་ཕྱིར་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་པའི་ཁྲི་བཤམས། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་ཁ་ཅིག་གིས་མཐོང་། ཁ་ཅིག་གིས་མ་མཐོང་བར་ཁྲི་ཁར་བྱོན་ཏེ། སྔོན་གྲགས་པ་ཅིག་འདོན་ནམ། མ་གྲགས་པ་ཅིག་འདོན་གསུང་བ་ན། མ་གྲགས་པ་འདོན་པར་ཞུས་པས། སྔོན་ཆད་མ་བྱུང་བ་ཡང་འདིར་བརྗོད་མེད། །ཅེས་སོགས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཤར་གྱིས་གསུངས་ཏེ་ཤེར་ལེའི། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །ཞེས་པའི་ཚེ་སྐུ་ཇེ་མཐོར་གྱུར་ནས་སྐུ་ལུས་མི་སྣང་ཞིང་གསུང་གྲག་པ་ཙམ་གྱིས་བཏོན་ཏེ་ལྷོ་ཕྱོགས་ མཆོད་རྟེན་དཔལ་ཡོན་ཅན་དུ་གཤེགས་ཅིང་པཎྜི་ཏ་གཟུངས་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྡུས་པས་སྤྱོད་འཇུག་ཚང་བ་སོགས་ངོ་མཚར་བའི་གཏམ་བདུན་གྱི་རྣམ་ཐར་མངའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བྷུ་ཏི་དུག་སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པ་ན་ཆང་ཚོང་མ་བི་ན་ས་ལ་ཌོམྦི་ཧེ་རུ་ཀའི་གདམས་ངག་ཡོད་ཟེར་ནས་བོས་པས་ཆང་བུམ་པ་གང་ཁྱེར་ནས་རིགས་ཀྱི་རྟོག་པ་མ་མཛད་པར་འདི་གསོལ་ཟེར་ཏེ་གསོལ་བས་བསྙུན་དངས་ནས་ཆོས་ཞུས་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་མས་རྒྱལ་པོ་འདི་རིགས་ཀྱིས་དྲེགས་པས་བདག་གིས་འདུལ་བར་མི་ནུས་ཀྱིས་བུ་ཞིག་བསྐྲུན་ལ་འདུལ་དུ་གཞུག་གོ་སྙམ་ནས་རྒྱལ་པོ་དང་འདུས་པས་བུ་བྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་པའི་པཎྜི་ཏ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པར་གྱུར་ཏེ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཚེ་ཡུམ་གྱིས་ཟས་ཆང་མང་པོ་ཁྱེར་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་སྨད་རྣམས་ལ་ཕྲད་དུ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་པཎྜི་ཏ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཡུས་ཏེ་བརྒྱལ། སངས་པ་ན་ཡུམ་གྱིས་བུ་སྨད་དུ་འཛིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་དེ་ཀ་བུ་སྨད་ཡིན་མོད་གསུངས་པས་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ཏེ་ཡུམ་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་གདམས་པ་ཞུས་ནས་སྤྲང་པོའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ནས་འཚོ་བ་སྒོོ་རེས་ཀྱིས་བསླངས་ཏེ་སྤྱོད་པ་ འདི་མཛད་པ་ལས་ནམ་ཞིག་གི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་གཅིག་གི་སྒོ་དྲུང་དུ་བསླངས་པས་ཅུང་ཞིག་འགོར་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་འོད་གསལ་གྱི་རྣལ་དུ་ཞུགས། ཁྱིམ་བདག་མོ་དེས་ཀྱང་གཉེར་སད་པ་ན་ཟ་སྟེ་འོང་སྙམ་ནས་འབྲས་ཆེན་མདུན་དུ་བཞག་པས་སློབ་དཔོན་ལོ་བཅུ་གཉིས་འོད་གསལ་ལས་མ་བཞེངས། སྔོན་འབྲས་ཆན་བླང་ངོ་སྙམ་པའི་ཆ་ཡོད་པ་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་སོང་ནས་འབྲས་ཆན་དེ་ཡང་ཆུད་མ་ཟོས་ཅིང་རྡུལ་གྱིས་མ་གོས་པར
Chinese
制定了这样的法律：对于那些没有完成任务的人，要从职位上撤下来。轮到阿阇黎念诵时，他说自己做不到，就向堪布汇报。堪布说：“你来指定一个吧。”堪布又这样说了，阿阇黎答应了。为了降伏，摆设了一个十二肘高的法座。聚集了所有的人，有些人看到了，有些人没看到，阿阇黎登上法座，问道：“是念诵以前出名的，还是念诵不出名的？”他们请求念诵不出名的。阿阇黎说：“以前没有发生过的事情，这里也没有说过。”等等，东方人夏尔讲述了进入行为的方式，在《般若品》中，“当事物和非事物存在时”，这时身体变得越来越高大，身体消失不见，只有声音在念诵，然后前往南方 吉祥功德塔，班智达们收集了获得陀罗尼的人，完成了《入行论》等七个奇妙故事的传记。同样，国王因扎菩提被毒蛇咬伤时，有人说卖酒女比那萨拉·多姆比·黑茹嘎有秘诀，于是把她叫来，她拿着一壶酒，没有考虑种姓，说：“喝了这个。”国王喝了之后，病就好了，于是向她请教佛法。瑜伽母心想：“这个国王因种姓而傲慢，我无法调伏他，不如生个儿子来调伏他。”于是她和国王结合，生了一个儿子，成为了非常精通佛法的班智达，在讲经说法的时候，母亲带着许多食物和酒来说：“我是来探望你的儿子和妻子的。”班智达因戒律而感到羞愧，昏了过去。醒来后，母亲说：“把儿子和妻子当作一体，不要分开，他们就是你的儿子和妻子。”于是他生起了定解，向母亲请教了密法的诀窍，然后装扮成乞丐，挨家挨户乞讨食物，以此为生。 有一天，他到一个施主家门口乞讨，等了很久，阿阇黎进入了光明定的境界。那个女施主醒来后，心想：“他要来吃饭了。”于是在他面前放了一大碗米饭，阿阇黎十二年都没有从光明定中出来。因为他以前有要拿米饭的想法，所以米饭被加持了，米饭既没有被吃掉，也没有被灰尘污染。
English
A law was established to remove from their positions those who failed to complete their tasks. When it was the Acharya's turn to recite, he said he couldn't do it and reported to the Khenpo. The Khenpo said, "You appoint someone," and when the Khenpo said this again, the Acharya agreed. To subdue, a twelve-cubit-high throne was set up. All the people were gathered, some saw it, and some didn't. The Acharya ascended the throne and asked, "Shall I recite something famous or something unknown?" They requested him to recite something unknown. The Acharya said, "Things that have never happened before are not mentioned here." And so on, Shar from the East spoke about entering into conduct, and in the Prajna chapter, "When things and non-things exist," at that time, the body grew taller and taller, the body disappeared, and only the voice recited, and then he went to the south The Auspicious Stupa of Merit, where the Panditas who had attained Dharani gathered and completed the biography of the seven wondrous stories, including the Bodhisattvacharyavatara. Similarly, when King Indrabhuti was bitten by a poisonous snake, someone said that the wine-selling woman, Binasala Dombi Heruka, had the secret, so she was summoned. She brought a pot of wine, and without considering caste, said, "Drink this." After the king drank it, he recovered from his illness and asked her for the Dharma. The Yogini thought, "This king is arrogant because of his caste, I cannot subdue him, so I should give birth to a son to subdue him." So she united with the king and gave birth to a son, who became a very learned Pandit of Buddhism. When he was teaching the Dharma, his mother brought a lot of food and wine and said, "I have come to visit your son and wives." The Pandit was ashamed because of his precepts and fainted. When he woke up, his mother said, "Treat your son and wives as one, do not separate them, they are your son and wives." Then he developed certainty, asked his mother for the secret of the secret mantra, and then disguised himself as a beggar, begging for food from door to door to make a living. One day, he begged at the door of a householder, and after waiting for a long time, the Acharya entered the state of clear light. When the female householder woke up, she thought, "He is coming to eat." So she placed a large bowl of rice in front of him, and the Acharya did not arise from the clear light for twelve years. Because he had the thought of taking the rice before, the rice was blessed, and the rice was neither eaten nor contaminated by dust.
Tibetan
་སྔ་མ་ཇི་ལྟ་བར་འདུག་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའི་ཚེ་རྒྱལ་པོས་འདི་ངས་བུར་བཟུང་པཎྜི་ཏར་བཅུག་པས་སྤྲང་པོར་འཁྱམས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྲང་དུ་འདི་ལྟར་ཉལ་བ་ཞེས་སྨད་ཅིང་ཡོད་པའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་བཞེངས་ཏེ་རྒྱལ་པོའི་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་བྱོན་ནས་རྒྱལ་པོ་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་སྲིད་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་སྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམས་པ་ལ་ནུས་པ་ཅི་ཡོད། ངས་དེ་སྲིད་གཉིད་ཉལ་བ་ལ་ནི་ནུས་པ་འདི་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པས་རྒྱལ་པོ་དད་དེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་སློབ་དཔོན་ཆུ་བོ་ཀོ་ཏམྦྷ་རིའི་ཕར་ཁར་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ་བཙུན་མོ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པོ་རེ་མོས་ཀྱིས་འཚོ་བ་སྐྱེལ་དུ་བཅུག བཙུན་མོ་ཐ་མ་དེ་མ་གཏོགས་ཕྱི་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲང་པོ་འདིས་རྒྱལ་པོ་ནང་པར་བཅུག་གིས་འདི་བསད་པར་བྱའོ་ཟེར་ནས་ཨོ་རྒྱན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཕལ་ཆེར་བསྡུས་ཏེ་རྡོ་ཆེན་པོ་འཕངས་པ་རྣམས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྡིགས་མཛུབ་བསྟན་པས་ནམ་མཁར་ལུས་ཏེ་ལཱ་བ་པའི་རྡོ་བརྡུགས་ཅེས་གྲགས་པ་བྱུང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་དེ་རྣམས་ལུག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བལ་བྲེགས་ཏེ་ལཱ་བའི་ན་བཟའ་མཛད་པས་ལཱ་བ་པར་གྲགས། སྐྱེས་པ་ཀུན་འདུས་ཏེ་བཙལ་བས་བུད་མེད་རྣམས་མ་རྙེད་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཞུས་པས་སློབ་དཔོན་ལ་ཞུས་གསུང་སྟེ་ཞུས་པས་ཆད་པ་ཁས་ལེན་ན་གཏོང་གསུང་ནས་ཁས་བླངས་པས་སྣ་ལ་སྣ་བཅུ་ཆུགམགོ་ལ་ལྷམ་གོན་སྦྲུལ་གྱི་ག་ཤ་གྱིས་གསུང་སྐད་དེ་དེ་རྣམས་བྱས་པས་ཡུལ་ཆོས་སུ་སོང་ནས་དེང་སང་ཡང་ཡོད་སྐད། དེས་ན་ཀ་དཔེ་ལས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལ་བ་པས། །ལོ་ནི་བཅུ་གཉིས་བར་དག་ཏུ། །འོད་གསལ་བ་ལ་གཉིད་ལོག་པས། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། །ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་གར་དུ་རྒྱལ་པོ་ཅིག་གི་བུ་འབྲིང་པོ་ལ་བྲམ་ཟེ་ མཚན་མཁན་གྱིས་འདི་མ་སྤྱུགས་ན་རྒྱལ་སྲིད་ཉམས་སོ་ཟེར་ནས་ཕྲ་དོག་བྱས་པ་ལ་མཉན་ནས་རྒྱལ་པོས་སྤྱུགས། ཡུལ་གཞན་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཅིག་གི་ཡི་གེའི་གྲ་ཆེན་པོ་འདུག་པའི་དཔོན་གྱི་བྲན་བྱས་པས་ཡི་གེ་མཁས་པར་ལོབས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་དེའི་ཡིག་མཁན་དུ་གྱུར། ཡང་བཙུན་མོ་དང་དུམ་མོ་ཟེར་ནས་ཕྲ་མ་བྱུང་སྟེ་བསྐྲད་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཕྱིན་པས་ལུས་ངལ་ཏེ་ཤིང་སྡོང་ཞིག་གི་དྲུང་དུ་འདུག་ནས་རང་ལ་ཡི་མུག་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚེ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལ་འབྲུག་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཞིག་བྱུང་མ་ཐག་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐིང་ནག་འཇའ་འོད་ཀྱི་ནང་ན་བཞུགས་པ་ཅིག་མདུན་
Chinese
以前怎么样呢？十二岁时，国王说：“我把他当儿子一样抓住，让他当班智达，但他却像乞丐一样流浪，像这样躺在城市的街道上。”正在被贬低的时候，上师起身，来到国王上方的天空中，说：“国王，您做了那么多的供养和布施，修习生起次第和圆满次第，有什么用呢？我睡了那么久，却有这样的力量。”国王因此生起信心，上师摄受了他，上师被安置在科坦巴河的对岸，让五十一位妃子轮流供养生活。
English
How was it before? When he was twelve years old, the king said, "I seized him as a son and put him in as a Pandit, but he wanders around like a beggar, lying like this in the streets of the city." While he was being disparaged, the master arose and went into the sky above the king, and said, "King, what is the use of you having made so many offerings and gifts, and meditating on the generation and completion stages? I have slept for so long, but I have this power." The king was thus inspired with faith, and the master took him as a disciple. The master was invited to reside on the other side of the Kotambha River, and he had fifty-one consorts take turns providing for his livelihood.
Tibetan
གྱི་ནམ་མཁར་བྱུང་ན་སྤྱི་བོར་ཕྱག་བཞག་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་འདི་སྐྱོངས་ཅིག་གསུང་སྟེ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུས་འཚོ་བ་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་པ་ན་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ཅིག་གི་འགྲམ་ན་ཉ་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གྱིས་ཉིན་རེ་ཞིང་ཉ་དཔག་མེད་བསད་ནས་རྒྱུ་ལྟོ་རྣམས་ས་ལ་འདོར་བར་མཐོང་ནས་དེའི་རྒྱུ་ལྟོ་ལ་འཚོ་བ་བྱས། ཆུ་བོའི་འགྲམ་རི་བོ་ཆེན་པོ་ ཅིག་གི་སྣ་ན་གད་པའི་སྐྱིབས་འདུག་པར་ཕུག་པ་བྱས་ཏེ་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྒྲུབས་པས་མཆོག་ཐོབ་ཏུ་ཉེ་བའི་ཚེ་གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱིས་བར་ཆད་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེར་བ་ཆེན་པོ་ཞག་དུ་མར་ཕབ་ནས་རི་དེ་གངས་རི་ལྟ་བུར་བྱས་པ་ཞུ་བས་རི་སྣའི་གད་པ་ཆད་ནས་ཆུ་ནང་དུ་ལྷུང་བ་ན་སློབ་དཔོན་ཉ་ཆེན་པོ་ཅིག་གིས་མིད། དེར་ལོ་དུ་མ་སོང་བ་ན་ཉ་དེ་ཉ་པས་ཟིན་ཏེ་བཤས་པས་ནང་ནས་སློབ་དཔོན་བྱུང་། དེར་ཁོང་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ནི་ཀླུའི་བུའོ་ཟེར་ནས་རོལ་མོ་མང་པོ་བསྒྲགས། དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བཞེངས་ནས་སྔར་གྱི་ལོ་རྒྱུས་ཕན་ཚུན་དུ་བསྙད་པས་ཉའི་རྒྱུ་ལྟོ་གསོལ་བ་དང་ཉའི་ལྟོ་ནས་བྱུང་བ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུ་མཚན་ལས་ལོ་ཧི་པ་ཞེས་སམ་བོད་སྐད་ལ་ཉ་ལྟོ་པ་ཅེས་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །བོད་ཡུལ་དུའང་ཇོ་བོའི་སློབ་མ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཕྱག་ཁྲི་མཆོག་ཁོ་བོ་མཚམས་ཆེན་པོ་ཅིག་བྱེད་པར་ཞུ་གསུང་ནས་ར་སྒྲེང་གི་ཤུགས་གསེབ་ཏུ་བྱོན་ཏེ་མདོ་ལོང་མདོ་ལོང་དུ་བཞུགས་ཅིང་རྔོག་ལེགས་ཤེས་སྔོན་ཤིན་ཏུ་ཐུགས་བཅུགས་པའི་དབང་གིས་ཆེད་དུ་གསང་ཕུ་ནས་བྱོན་པས་ཀྱང་ཁོ་བོ་ལ་མིའི་ཏིག་པོ་ཙམ་མི་བདོག་པས་ཐུགས་མི་བས་ པར་ཞུ་གསུང་སྟེ་ནགས་གསེབ་ཅིག་ལ་འཇུར་གྱིས་བཞུད་སྐད། དེ་ལྟ་བུ་ལོ་འགའ་ཞིག་མཛད་པའི་མཐར་འབྲོམ་གྱིས་བདུད་རྩི་ཐོད་པ་གང་སྤྱན་སྔ་བ་ལ་བསྐུར་ནས་འདི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དྲོངས་གསུང་སྐད། དེས་དེ་དྲངས་པས་ཁྲོག་གིས་གསོལ། སྤྱན་ནམ་མཁའ་ལ་ཧྲིག་བྱས་ནས་ཌཱ་མ་རུ་ཅིག་སྐུ་རྐེད་ནས་བཏོན་ཏེ་ཁྲོལ་གྱིས་དཀྲོལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་མཁའ་སྤྱོད་དུ་གཤེགས་སྐད། ལོཙྪ་བ་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་ཡང་ཇོ་བོས། རིན་ཆེན་རིན་ཆེན་སྦས་ན་བཟང་། །བཟང་པོ་བཟང་པོ་སྦས་ན་བཟང་། །གསུང་བས་ཉེ་རྒྱུའི་སྒྲུབ་པ་མཛད་དེ་སྒོ་ཕྱི་མ་ལ་འདི་ཕྱིན་ཆད་དུ་ཆོས་མིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་ན་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་གིས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆད་པ་ཆོད་ཅིག་བྱ་བ་བྲི
Chinese
如果（佛）出现在空中，（国王）就将手放在（王子）头顶加持，仅仅通过加持，（王子）就生起了特殊的证悟，并以极其无所事事的行为，说“你要这样守护十二年”，然后就隐身不见了。之后，王子心想该如何生活呢？他看到一条大河边，大约五百个渔夫每天杀死无数的鱼，把鱼的内脏扔在地上，（王子）就靠吃那些鱼的内脏为生。在大河边，一座大山的崖壁下有一个石洞，（王子）就在那里修行了十二年，当快要获得成就的时候，众夜叉为了制造障碍，连续多日降下大冰雹，把那座山变得像雪山一样，结果山崖崩塌，掉进河里，（王子）被一条大鱼吞了下去。在那里过了很多年，那条鱼被渔夫抓到并宰杀，（渔夫）从鱼的肚子里发现了（王子）。他们说：“这一定是龙的儿子”，于是奏响了很多乐器。这时，（王子）从禅定中起身，互相讲述了以前的经历，因为吃了鱼的内脏，又从鱼的肚子里出来这两个原因，所以被称为罗希巴，或者藏语叫鱼肠巴。在藏地，阿底峡尊者的弟子瑜伽士恰赤（Phyag Khri mChog），说“请允许我做一个大的闭关”，然后去了热振寺（Ra Sgreng）的树林深处，住在“多隆多隆”的地方，因为以前对荣·雷谢（Rngog Legs Shes）非常关心，荣·雷谢特意从桑浦（gSang Phu）赶来，（瑜伽士恰赤）说“我连一点人情味都没有，请您不要介意”，说完就悄悄地走进了森林深处。这样过了几年之后，仲敦巴（'Brom）让人送了一满颅骨的甘露给侍者，说“把这个送给瑜伽士”。侍者送去后，（瑜伽士）一口喝光，眼睛盯着天空，从腰间拿出一个手鼓，敲了起来，当即就去了空行刹土。译师仁钦桑波（Rinchen Zangpo）时，阿底峡尊者也说：“仁钦仁钦，隐藏起来最好。桑波桑波，隐藏起来最好。”（仁钦桑波）因此修持近传承，并在外门上写道：从今以后，如果生起与佛法不符的分别念，空行母和护法立即将其斩断！
English
If (the Buddha) appeared in the sky, (the king) would place his hand on (the prince's) head to bless him. Just by blessing him, (the prince) would generate special realization and, with extremely unconcerned behavior, say, "You must protect this for twelve years," and then disappear. After that, the prince wondered how he should live. He saw that by a large river, about five hundred fishermen were killing countless fish every day and throwing the fish entrails on the ground. (The prince) lived by eating those fish entrails. By the river, at the edge of a large mountain, there was a rock cave. (The prince) practiced there for twelve years. When he was about to attain accomplishment, the yakshas, in order to create obstacles, dropped large hailstones for many days, turning the mountain into a snow mountain. As a result, the cliff collapsed and fell into the river. (The prince) was swallowed by a large fish. After many years there, the fish was caught and slaughtered by the fishermen. (The fishermen) found (the prince) inside the fish's belly. They said, "This must be the son of a Naga," and played many musical instruments. At that time, (the prince) arose from meditation and told each other the previous stories. Because he ate the fish entrails and came out of the fish's belly, he was called Lohipa, or in Tibetan, Nyalopa (Fish Gut Eater). In Tibet, the disciple of Atisha, the yogi Chagtri Chok (Phyag Khri mChog), said, "Please allow me to do a great retreat," and then went to the depths of the forest of Radreng (Ra Sgreng), living in a place called "Dolong Dolong." Because he was very concerned about Ngok Lekshe (Rngog Legs Shes) before, Ngok Lekshe came specially from Sangpu (gSang Phu). (The yogi Chagtri) said, "I don't even have a bit of human kindness, please don't mind," and then quietly walked into the depths of the forest. After a few years like that, Drom ( 'Brom) had a skull cup full of nectar sent to the attendant, saying, "Send this to the yogi." After the attendant sent it, (the yogi) drank it all in one gulp, stared at the sky, took out a hand drum from his waist, played it, and immediately went to the realm of the Dakinis. When the translator Rinchen Zangpo (Rinchen Zangpo) was there, Atisha also said: "Rinchen Rinchen, it is best to hide. Zangpo Zangpo, it is best to hide." (Rinchen Zangpo) therefore practiced the close lineage and wrote on the outer door: From now on, if conceptual thoughts that do not conform to the Dharma arise, may the Dakinis and Dharma protectors immediately cut them off!