Tibetan
ན་འདུ་བྱེད་གཡོ་བ་རླུང་ལྟ་བུ་མ་གཏོགས་གཞན་གཉིས་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པའི་དགའ་བདེ་རགས་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ལ། འདིར་གསུམ་པ་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་བྱས་པ་ནི། མཛོད་ལས། གསུམ་པ་ལ་ལྔ་བཏང་སྙོམས་དང་། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་བདེ་དང་གནས། །ཅེས་པ་ལྟར་བཤད་པ་སྟེ་ཕན་ཡོན་དུ་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ཕྲ་མོ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །མདོར་ན་བརྟག་གཉིས་ལས། དུག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་དེས། །དུག་གིས་དུག་ནི་འཇིགས་པར་བྱེད། །ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་ཟིན་པ་ལ། །མོན་སྲན་དྲེའུའི་བཟའ་བ་སྦྱིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཇི་ལྟར་འཚེད་པས་ཚིག་པ་ལ། །མེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གདུང་བར་བྱ། །དེ་བཞིན་འདོད་ཆགས་མེས་ཚིག་པ། །འདོད་ཆགས་མེ་ཡིས་གདུང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདོད་ཆགས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་བདེ་བའི་རྣལ་འབྱོར། ཞེ་སྡང་ལམ་དུ་བྱེད་པ་གསལ་བའི་རྣལ་ འབྱོར། གཏི་མུག་ལམ་དུ་བྱེད་པ་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར། དབྱེར་མེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་དང་ཕུལ་དང་རྩེ་མོར་གནས་པ་ཡིན་ལ། འདི་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་གྱི་མན་ངག་སྦས་དོན་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པར་བསྟན་ལ། སྤྱི་དོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀར་ཁྱད་མེད་དུ་གསུངས་ཏེ། བུད་མེད་འགྱུར་བའི་མདོ་ལས་བདེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ལངྐར་གཤེགས་པར་གསལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོར་མི་རྟོག་པ་ལམ་བྱེད་གསུངས་ཅིང་། མདོ་གཞན་ལས་ཀྱང་དུ་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཏི་པུ་པས། འདོད་པའི་བདེ་བ་འཁོར་བའི་རྒྱུ། བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་བདེ་བ་དངོས། གཉི་ག་དང་མཚུངས་ལ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ལམ་གྱི་བདེ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྒོམ་རྒྱུ། ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུ་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་སྲིད་ཞི་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་བསམ་གཏན་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་ག་བ་ཞིག་ཁོ་ ནར་མི་ལྟ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་རེ་རེ་ཡང་སྒོ་མཐའ་ཡས་པས་འཆད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་དང་ཉེར་བསྡོགས་ཡིད་བྱེད་བདུན་ཡང་མདོ་སྔགས་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏད་ནས། །དེ་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས།
Chinese
因此，说行是像风一样的动摇，而没有其他二者，是指禅定中产生的粗大的喜乐。这里将第三禅分为具有五支，如《俱舍论》中所说：“第三禅有五，舍、念、正知、乐与住。”这样解释是指作为利益的微细的快乐，因此没有矛盾。总之，《观察二品》中说：“知毒之自性，以毒能怖毒，如风所执持，施与蒙、豆、骡之食。”等等。又如说：“如以火烧物，亦以火焚之，如是贪欲火，以贪欲火焚。”如是说，将贪欲作为道用是乐的瑜伽，将嗔恨作为道用是光明的瑜伽，将愚痴作为道用是不分别的瑜伽，无分别的是大手印的瑜伽，这四种是所有禅定三摩地中最殊胜、最卓越、最顶尖的。而显现此四种瑜伽的口诀密意在金刚乘中宣说，以共同意义的方式，显宗和密宗都无差别地宣说。如《胜幡经》中说乐的瑜伽，《楞伽经》中说光明的瑜伽，《三摩地王经》中说不分别作为道用，其他经典中也有诸多宣说。总之，底布巴说：“欲望的快乐是轮回的因，禅定的快乐是真实的快乐，与二者相似而非二者的同类道之快乐是瑜伽士的修持，所要获得的果——无漏的快乐是超越轮回和寂灭的。”如是，光明和不分别也应如是理解。总之，所谓的四禅，不仅仅是色界诸天各自的禅定，而是每一种法都有无量的门径，这样宣说乃是佛陀的奇妙示现。同样，九住心和七种作意也是显宗和密宗共同的。如《经庄严论》中说：“于所缘境系心已，不令其流散，速知心散乱，
English
Therefore, saying that volition is like the movement of wind, and that the other two are absent, refers to the coarse joy and bliss that arise in meditative concentration. Here, the third dhyana is divided into having five branches, as stated in the Abhidharmakosha: "The third has five: equanimity, mindfulness, correct awareness, joy, and abiding." This explanation refers to the subtle joy that is a benefit, so there is no contradiction. In short, the Two Examinations say: "Knowing the nature of poison, poison frightens poison, just as when one is seized by the wind, one gives the food of the Mon, beans, and mules." And so on. Also, it says: "Just as burning with fire, one burns with fire, likewise, the fire of desire, one burns with the fire of desire." As it is said, using desire as the path is the yoga of bliss, using hatred as the path is the yoga of clarity, using ignorance as the path is the yoga of non-conceptuality, and the non-dual is the yoga of Mahamudra. These four are the most excellent, supreme, and ultimate of all meditative concentrations. The secret instructions on how to manifest these are taught in the Vajrayana, while in a general way, both Sutra and Tantra teach them without difference. For example, the Sutra on the Transformation of Women speaks of the yoga of bliss, the Lankavatara Sutra speaks of the yoga of clarity, and the Samadhiraja Sutra speaks of non-conceptuality as the path. Many other sutras also explain this. In short, Tipupa said: "The bliss of desire is the cause of samsara, the bliss of meditative concentration is actual bliss, and the bliss of the path, which is similar to both but not either, is the practice of yogis. The bliss of the fruit to be attained—uncontaminated bliss—is beyond samsara and nirvana." Likewise, clarity and non-conceptuality should also be understood. In short, the so-called four dhyanas are not merely the individual concentrations of the gods of the form realm, but each aspect of dharma has limitless doors, and explaining them in this way is a wonderful manifestation of the Buddha. Similarly, the nine stages of mental abiding and the seven applications of mind are common to both Sutra and Tantra. As the Sutra Ornament says: "Having fixed the mind on the object, not letting it wander, quickly knowing when the mind wanders,
Tibetan
།དེ་ལ་སླར་ཡང་བསླན་པར་བྱ། །བློ་ལྡན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཡང་། །སེམས་ནི་ནང་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་བསྡུའོ། །རྣམ་གཡེང་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཞི་བར་བྱ། །བརྣབ་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལངས་པ་དེ་བཞིན་ཞི་བར་བྱ། །དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། །རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་འཐོབ། །དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །ཅེས་པས་སེམས་ནང་དུ་འཇོག་པ། ཡང་དག་པར་འཇོག་པ། བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པ། ཉེ་བར་འཇོག་པ། དུལ་བར་བྱེད་པ། ཞི་བར་བྱེད་པ། ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་ དགུ་གསུངས་ལ། དེ་ཡང་འདིར་སྐྱེད་རྫོགས་གང་གི་སྐབས་སུའང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་རང་སྐབས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པ་ནི་ནང་དུ་འཇོག་པའོ། །འདིར་ནང་ཞེས་པ་ལུས་ཀྱི་ནང་ལྟ་བུའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་སྐུ་སྒོམ་པའི་ཚེ་སྤྱི་བོའི་རྒྱན་དང་སྤྱན་དབུས་མ་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག་པའང་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ནང་ཡིན་ལ། དམིགས་བྱའི་ཡུལ་དེར་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཏོད་པ་ལ་ནང་དུ་འཇོག་པ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་གནས་པ་ན་དེ་བས་ཀྱང་ཕྲ་ཞིང་དང་བར་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ཏེ་འཇོག་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་སོགས་རྣམ་པ་གཞན་ལ་འཕྲོར་མི་སྟེར་བ་ནི་གསུམ་པ་བསྡུས་ཏེ་འཇོག་པ། དེ་ལས་ཀྱང་ཕྲ་བར་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པ་ནི་བཞི་པ་ཉེར་བར་འཇོག་པའོ། །གལ་ཏེ་འཕྲོ་ན་འཕྲོ་བ་དེ་སྐྱོན་དུ་ངོས་བཟུང་ནས་སླར་ཡང་སྡུད་པ་ནི་ལྔ་པ་དུལ་བར་བྱེད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་སོགས་ལྡང་ན་དེའི་ཉེས་དམིགས་དྲན་པས་དེ་ལས་ལྡོག་སྟེ་སྡུད་པ་ནི་དྲུག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །བརྗེད་ངས་དང་ལེ་ལོ་དང་ཡིད་མི་བདེ་ བ་སོགས་ཀྱི་ཉེ་ཉོན་ཕྲ་མོ་བྱུང་བའང་ངོས་བཟུང་སྟེ་ཉེས་དམིགས་དྲན་པས་བཟློག་ནས་དམིགས་པ་ལ་སྡུད་པ་ནི་བདུན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །རྣམ་རྟོག་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་བརྒྱད་པ་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །དེ་རྣམས་ལ་འབད་པས་ཅི་ཞིག་ན་འདུ་བྱེད་མི་དགོས་པར་ངང་གིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དགུ་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཐོབ་ནས་དེ་གོང་དུ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་
Chinese
因此，应当再次修习。有智慧者应更进一步，将心收摄于内。为了见到功德，应将心专注于三摩地。为了见到散乱的过患，应当不喜散乱并使之寂静。贪心、不悦等生起时，也应如是使之寂静。因此，具足戒律精进者，应以作意专注于心，获得自性生起。习惯之后，则无需作意。 如是，将心安住于内，如实安住，收摄而安住，靠近安住，调伏，寂静，近寂静，成为一续流，成为三摩地，共宣说了九种。其中，无论生起次第还是圆满次第，首先，先前的行者们修习自相续，然后将心专注于自身次第的所缘，这便是安住于内。这里的“内”并非指身体内部，因为观修本尊身时，安住于顶髻的装饰或双眼之间也属于此。因此，能缘之识是内，将能缘之识专注于所缘之境，即称为安住于内。如果不能安住于此，则应更加微细，将心识凝聚为一体而安住，这是第二种，如实安住。不让外境等其他事物分散注意力，这是第三种，收摄而安住。比这更微细地收摄为一体，这是第四种，靠近安住。如果注意力分散，则应认识到这是过失，并再次收摄，这是第五种，调伏。如果烦恼和近烦恼等生起，则应忆念其过患，从而从烦恼中返回并收摄，这是第六种，寂静。即使生起微细的近烦恼，如昏沉和懈怠以及不悦等，也应认识到，忆念其过患并加以遣除，然后将心收摄于所缘，这是第七种，近寂静。不被其他分别念中断，一心专注于所缘，这是第八种，成为一续流。如果努力做到这些，会怎么样呢？无需作意，自然而然地安住于一境，这是第九种，成为三摩地。如是，通过九种安住心的方法，获得对所缘的一心专注，为了进一步提升，应修习静虑。
English
Therefore, one should cultivate again and again. The wise should further and further gather the mind inward. In order to see the qualities, one should gather the mind in samadhi. In order to see the faults of distraction, one should dislike it and pacify it. When greed, displeasure, and so on arise, one should pacify them in the same way. Therefore, one who is diligent in discipline should focus on the mind with manifest effort, and attain spontaneous arising. From habituation, one will not need to make effort. Thus, placing the mind inward, placing it correctly, gathering and placing it, placing it closely, taming it, pacifying it, closely pacifying it, making it a single stream, making it samadhi—these nine are taught. Moreover, here, in the context of either the generation stage or the completion stage, those who proceed first train the continuum and then direct the mind to the object of their own stage, which is placing it inward. Here, "inward" does not mean something like inside the body, because when meditating on the deity's form, placing it on the ornament of the crown of the head or between the eyes is also this very thing. Therefore, the consciousness that focuses is the "inward," and directing the consciousness that focuses to the object of focus is called placing it inward. If it does not abide there, then one should make it even more subtle and gather it into one, which is the second, placing it correctly. Not giving attention to external objects or other things is the third, gathering and placing it. Gathering it even more subtly into one is the fourth, placing it closely. If it wanders, one should recognize that wandering as a fault and gather it again, which is the fifth, taming it. If afflictions and secondary afflictions arise, one should remember their faults and turn away from them and gather it, which is the sixth, pacifying it. Even when subtle secondary afflictions such as forgetfulness, laziness, and displeasure arise, one should recognize them, remember their faults, and turn them back, then gather the mind to the object, which is the seventh, closely pacifying it. Placing it in one-pointedness without interruption by other thoughts is the eighth, making it a single stream. What is the result of striving for these? Without effort, it will naturally abide in one-pointedness, which is the ninth, making it samadhi. Thus, having attained one-pointedness of mind on the object through the nine methods of abiding the mind, one should cultivate meditative concentration in order to further develop it.