Tibetan
་སྟེ་དངོས་པོ་ འདི་རྣམས་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་སོ་སོའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ལམ་གྱིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་དེའང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ཏེ་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་འཁྲུལ་པ་བསྐྱེད་པས་ན་གཟུང་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བདག་མེད་པར་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྒྲིབ་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་རྣམ་པར་དག་པ་ཆེན་པོས་སྦྱང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་རིག་བདག་ཉིད་དག་པ་ཉིད། །དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། །ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དག་པའི་ཕྱིར། །རང་གི་རིག་པའི་བདེ་བ་མཆོག །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་དང་། །གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བ། །དངོས་པོ་དེ་ཀུན་དག་པ་སྟེ། །འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་སངས་རྒྱས་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རང་རིག་ནི་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་དེ། དབང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ནས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་པའི་ཡུལ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་དུ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་འདི་ཉིད། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྒྲིབ་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ལ། ལྷའི་དག་པ་སོགས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཅིང་། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པས། ཡུལ་གྱི་འཁྲུལ་པ་དག་པས་ཡུལ་ཅན་ཀྱང་དག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གྱི་དག་པའི་ཕྱིར་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་མཆོག་ཏུ་དག་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྒྱུ་མཚན་དེས་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ཆོས་ཏེ་ཡུལ་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་འདིར་མ་སྨོས་པའི་གཟུགས་སྡུག་མི་སྡུག་སོགས་རྣལ་འབྱོར་པས་སྣོད་བཅུད་གང་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཀུན་རང་རིག་ལྷན་སྐྱེས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དབྱེར་མེད་དུ་དག་པ་སྟེ། ཚུལ་འདི་དང་འོག་ཏུ་གསུངས་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་འགྲོ་བ་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། ཡེ་ཤེས་དེ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བྱུང་ཞབས་ཀྱིས། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ་རྒྱས་པར་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་པདྨ་ སྲོག་ཆགས་བུང་བ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ལུང་དང་སྦྱར་བར་མཛད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་། དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར
Chinese
这些事物如果仔细观察，就会发现各自的自性并不存在，因此从原始以来就是自性清净的。如果是这样，那么道路有什么用呢？因为自性清净也被突如其来的污垢所遮蔽，由于无明的力量而产生错觉，所以要通过见到所取和能取产生的烦恼没有自性来断除。为了圆满佛陀的教法，通过修习来断除的障碍，也就是所知障，也要用大清净来净化。第二是：自明本性即是清净，清净非由他者解脱。因为境之事物是清净，自之觉性安乐为最胜。色等诸境以及，瑜伽士所见之其他，彼等事物皆清净，如是行者成正觉。如是说，自明是光明而非分别的本性，以根识等为例，各自所能觉知的瑜伽士的现量境，是其他所不能言说的自性清净。从无始以来就远离了三障的污垢，与天神的清净等具有分别的清净不同，不依赖于其他解脱。境和有境的事物都是由错觉所安立的，因此境的错觉清净，有境也会变得清净。这样，由于能取和所取的清净，各自所能觉知的智慧大乐就会变得最为清净。因此，色声香味触法等境，以及其他这里没有提到的美丑等，瑜伽士所见的外器内情的一切事物，都是自明俱生的境和有境无二无别地清净。如这种方式和下面将要说的那样，众生都是无二的智慧，而智慧就是胜义谛的佛陀的本性。自生足说：这是如来藏，在《宝性论》中，与莲花、 生物、蜜蜂等所显示的教证结合起来。第三部分分为两点：确定本体，以及对此进行广说。第一点是：世尊，请您
English
These things, if carefully examined, will reveal that their individual self-natures do not exist. Therefore, from the very beginning, they are naturally pure. If that is the case, then what is the purpose of the path? Because the naturally pure is also obscured by sudden defilements, and delusion arises due to the power of ignorance, the afflictions arising from grasping and being grasped must be abandoned by seeing that they have no self-nature. In order to perfect the Buddha's teachings, the obscurations that are abandoned through cultivation, namely the obscurations to knowledge, must also be purified with great purity. The second is: Self-awareness is the nature of purity itself. Purity is not liberated by another. Because the objects of the realm are pure, one's own bliss of awareness is supreme. Forms and other realms, as well as what is seen by yogis, all those things are pure. In this way, beings become Buddhas. It is said that self-awareness is the nature of clarity and non-conceptualization. Taking the wisdom of the senses as an example, the directly perceived objects of yogis, which are to be known individually, are naturally pure and cannot be expressed by others. From beginningless time, it is free from the defilements of the three obscurations, and unlike the purity of gods and others, which involves conceptualization, it does not depend on liberation by others. The objects of the realm and those possessing the realm are all established by delusion. Therefore, when the delusion of the realm is purified, the possessor of the realm also becomes pure. Thus, due to the purity of grasping and being grasped, the great bliss of wisdom that is individually known becomes supremely pure. For that reason, forms, sounds, smells, tastes, tactile sensations, and dharmas, which are the realms, and other things not mentioned here, such as beauty and ugliness, all the objects seen by yogis in the outer and inner worlds are self-aware, co-emergent, and pure without distinction between the realm and the possessor of the realm. In this way, and as will be said below, all beings are non-dual wisdom, and that wisdom is the nature of the ultimate Buddha. Rangjung Zhap said: This is the essence of the Tathagata, which is extensively combined with the scriptural authority shown by the lotus, creatures, bees, etc., in the Uttaratantra Shastra. The third part has two points: identifying the essence and explaining it in detail. The first point is: O Bhagavan,
Tibetan
་མ་དག་པ་གང་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་གསོལ་བ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བོས་ནས། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལགས་ན། རྣམ་པར་མ་དག་པའི་སྤང་བྱ་དེ་གང་ལགས། ཞེས་ཞུས་པའི་ལན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ནི། ཐ་མལ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་མ་དག་པའོ། །དེ་རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡུལ་དང་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་གསོལ་བ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡང་གང་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མིག་གིས་གཟུགས་ནི་གཟུང་བར་བྱ། །སྒྲ་ནི་རྣ་བས་མཉན་པར་བྱ། །དྲི་ནི་སྣ་ ཡིས་ཚོར་བར་བྱ། །ལྕེ་ཡིས་རོ་ནི་རིག་པར་བྱ། །དངོས་པོ་ལུས་ཀྱིས་རེག་པར་བྱ། །ཡིད་ཀྱིས་བདེ་སོགས་འཐོབ་པ་ནི། །དག་པས་དུག་མེད་བྱས་ནས་ནི། །བསྟེན་བྱ་འདི་དག་བསྟེན་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས། གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཞེས་བཏགས་པའང་གང་ལགས་ཞུས་པའི་ལན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མིག་གི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ནི་འཛིན་པའོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གཟུགས་རྣམས་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བའོ། །སྒྲ་རྣམས་ནི་གཟུང་བ་དང་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མཉན་པར་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དྲི་ནི་སྣ་ཡི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཚོར་བར་བྱ་བ་དང་། རོ་ནི་ལྕེ་ཡི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་མྱང་ཞིང་རིག་པར་བྱ་བ་དང་། འཇམ་རྩུབ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་རེག་པར་བྱ་བ་དང་། དྲུག་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ཡུལ་བདེ་བ་དང་སོགས་པས་མི་བདེ་བ་དང་བར་མའི་ཆོས་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ པའི་ཚུལ་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཐོབ་པའོ། །འདི་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གཉིས་དང་གཅིག་ལྟར་བརྗོད་པར་སྣང་བ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་དག་པ་སྣང་བ་དེ་དག་མཆོག་གི་དག་པ་དང་ལྷའི་དག་པས་འཛིན་ཞེན་སྤངས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་དུག་མེད་པར་བྱས་ནས་ནི་བསྟེན་
Chinese
什么是不清净的？ 世尊开示说：是色等等。为什么呢？因为是所取和能取的实物。 如是说后，金刚藏请问： 祈请世尊，如是万物自性清净，那么不清净的应断之法是什么呢？ 答复是，世尊开示说： 凡夫的色等等妄加分别是不清净的。 为什么这个原因呢？ 因为执着于所取的境和能取的心是不同的实物。 第二个问题是：金刚藏请问： 祈请世尊，什么是所取和能取呢？ 世尊开示说： 眼睛所见之色是所取， 声音用耳朵听闻， 气味用鼻子嗅觉， 味道用舌头感知， 物体用身体触碰， 意识获得快乐等， 以清净去除毒害后， 这些应依止的就应依止。 如是说后， 菩萨金刚藏向世尊请问： 祈请世尊， 什么是所谓的所取之境和能取之识呢？ 世尊开示说： 从眼根所生的眼识是能取， 青色等等外境之色是所取。 声音是所取，用耳识听闻是能取。 同样，气味是用鼻识来感受的，味道是用舌识来品尝和感知的，柔软粗糙等的物体是用身识来触碰的，第六个意识所对的境是快乐等，以及不快乐和中性的有为法和无为法，这些以相互依存的方式显现为所取和能取。 这是不真实的分别念， 如是说： 显现为二和一的言说是非真实的遍计所执，是法的体性。 如是宣说。 如此不清净的显现，以胜义的清净和天神的清净，舍弃能取和执着，去除烦恼的毒害后就应依止。
English
What is impure? The Blessed One said: It is form, etc. Why is that? Because it is the object of grasping and the substance of the grasper. After saying this, Vajragarbha asked: O Blessed One, since all things are naturally pure, what is the impure thing to be abandoned? In response, the Blessed One said: The imputed forms, etc., of ordinary people are impure. Why is that the reason? Because they cling to the object to be grasped and the mind that grasps as different substances. The second question is: Vajragarbha asked: O Blessed One, what are the grasped and the grasper? The Blessed One said: The form seen by the eye is to be grasped, Sound is to be heard by the ear, Smell is to be sensed by the nose, Taste is to be known by the tongue, Objects are to be touched by the body, The mind obtains happiness, etc., Having removed the poison with purity, These to be relied upon should be relied upon. After saying this, Bodhisattva Vajragarbha asked the Blessed One: O Blessed One, what are the so-called object to be grasped and the consciousness that grasps? The Blessed One said: The eye consciousness arising from the eye sense is the grasper, The external objects of blue, etc., are the objects to be grasped. Sounds are the objects to be grasped, and hearing with ear consciousness is the grasper. Similarly, smell is to be sensed by nose consciousness, taste is to be tasted and known by tongue consciousness, and objects of softness, roughness, etc., are to be touched by body consciousness, and the sixth mind consciousness, the objects are happiness, etc., and unhappiness and neutral conditioned and unconditioned dharmas, these appear as the grasped and the grasper in a mutually dependent manner. This is an unreal conceptualization, As it is said: The expression that appears as two and one is the unreal completely conceptualized, it is the nature of dharma. As it is said. Thus, these impure appearances, with the ultimate purity and the purity of the gods, abandoning the grasper and clinging, having removed the poison of afflictions, should be relied upon.