Tibetan
ན་གྱི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རེ་ཞིག་སྐྱེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཙུན་མོ་སྟེ་བུད་མེད་ནི་ཤེས་རབ་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཐབས་ལྷན་སྐྱེས་སུ་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལའང་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གྱི་དབྱེ་བ་ལས། ཐབས་ཤེས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཕྱི་ནས་དེ་ སོ་སོའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་སུ་འགྱུར་བས། དེ་ལས་རེ་ཞིག་དང་པོར་སྐྱེས་བུ་ཐབས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ནི། དེའི་རྟེན་ཁུ་བ་ཀུན་རྫོབ་ལྷན་སྐྱེས་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བརྟེན་པ་བདེ་བ་དོན་དམ་ལྷན་སྐྱེས་ཉིད་དོ། །སྐྱེས་བུ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བཙུན་མོ་ཤེས་རབ་ལའང་གཉིས་ཏེ་དེའི་རྟེན་ཁུ་བ་ཀུན་རྫོབ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དོན་དམ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཟག་བཅས་ཞུ་བདེའི་དགའ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་བཞིའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིས་ཕྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རིམ་པ་སྟེ་རྫོགས་རིམ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ནི། འདི་ལྟར་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དགའ་བ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མཆོག་དགའ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཁྱད་དགའ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་པ་ལྟར་ཕྱེ་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་རྣམ་པ་བཞིའོ། །རང་བྱུང་ཞབས་ཀྱིས་འོག་གི་ཤློཀ་གཅིག་ས་བཅད་འདིའི་ཁོངས་སུ་འཆད་པར་མཛད་དེ། སྐྱེ་མེད་རྫོགས་རིམ་གྱི་ཕྱོགས་ལའང་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་། དགའ་བ་དང་པོ་དཔའ་བོ་ཉིད། །ཅེས་པ་ཐབས་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། །ཞེས་ཤེས་ རབ་ཏུ་བཞག་ལ། ཤིན་ཏུ་བདེ་དགའ་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བས་ཐམས་ཅད་དེ་གོང་མ་གཉིས་ཀ་དེས་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་བྱེད་ཅིང་། གསུམ་པ་དེའི་བདེ་བ་ཐབས་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷན་སྐྱེས་སུ་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དགའ་བ་དང་པོ་དཔའ་བོ་ཉིད། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། །ཤིན་ཏུ་བདེ་དགའ་ཐམས་ཅད་ངེས། །དེ་བདེའི་ཐབས་ལས་ཡང་དག་རིག །དགའ་བའི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་དེ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག །དགའ་བྲལ་དགའ་བ་ཆགས་བྲལ་ཡིན། །ལྷག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཉིད། །དང་པོར་རེག་པར་འདོད་པ་དང་། །གཉིས་པ་བདེ་བར་འདོད་པ་དང་། །གསུམ་པ་འདོད་ཆགས་འཇིག་པ་ཉིད། །དེས་ན་བཞི་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགའ་བ་བཞིའི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ལའང་། དཔེ་སོགས་གསུམ་ཤློཀ་གསུམ་གྱིས་རིམ་བཞིན་འཆད་པའི་དང་པོ་དཔེའི་ཁྱད་པར་ནི། ལྷན་སྐྱེས་ལ་སྨོས་མ་ཐག་པ་ལྟར་བཞིར་དབྱེ་བའི། དགའ་བ་དང་པོ་ནི། དཔའ་བོ་ལྟ་བུ་ནི་ཉིད་དེ། རྟོག་པ་རགས་ཤིང་བདེ་བ་ཆུང་བས་སོ། །གཉིས་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ མ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྟོག་པ་ཕྲ་ཞིང་བདེ་བ་ཆེ་བས་སོ། །གསུམ་པ་ཤིན་ཏུ་བདེ་དགའམ་དགའ་བྲལ་ནི། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ངེས་པ་སྟེ། རྟོག་པ་ཕྲ་རགས་སྤངས་ཤིང་བདེ་བས་རྒྱུད་གང་བས་སོ། །བཞི་པ་ལྷན་སྐྱེས་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་ལས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཤིང་རིག་པ་སྟེ། རྟོག་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཉམས་མྱོང་གི་ཁྱད་པར་ནི། དང་པོ་དགའ་བའི་བདེ་བ་ནི་མཆོག་དགའ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བདེ་བ་ཆུང་བས་ན་ཅུང་ཟད་ཉིད་དེ། གཉིས་པ་དགའ་བ་དང་པོ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག་པ་དང་། གསུམ་པ་དགའ་བྲལ་ནི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལ་དབང་པོའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བའི་ཡུལ་དུ་དམིགས་པ་ནི་དགའ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དགའ་བ་དང་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མ་ཐོགས་པས་བྲལ་བའང་དེ་ཡིན་ལ་མ་ཆགས་པ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་ཆགས་བྲལ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་ལྷག་མ་བཞི་པ་ནི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་འདས་ པའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལས་འཕོ་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། དང་པོ་ལས་རྒྱ་མའི་པདྨ་ལ་རྡོ་རྗེས་རེག་པར་འདོད་པ་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དགའ་བ་དང་། གཉིས་པ་དབང་པོ་མཉམ་པར་སྦྱར་བས་བདེ་བར་ལྷག་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། གསུམ་པ་བདེ་བས་རྒྱུད་གང་ནས་དེ་བས་ལྷག་པའི་བདེ་བ་སླར་ཐོབ་འདོད་དང་བྲལ་བས་དགའ་བྲལ་འདོད་ཆགས་འཇིག་ཅིང་ཉམས་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དེས་ན་དགའ་བ་སྔ་མ་གཉིས་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི་ཉམས་ཤིང་འཇིག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བཅས་པར་རྟོགས་ཏེ། མཐའ་དེ་གཉིས་སྤངས་པའི་དགའ་བ་བཞི་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདིར་རྗེ་མར་པས་ལས་རྒྱ་བརྟག་པ་དགུག་པ་ནས་གཟུང་བ་དང་བླང་བའི་བར་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཆགས་བཅས་ཆགས་བྲལ་གཉིས་ཀར་དགའ་བ་སྔ་མ་གསུམ་རྟོག་བཅས། བཞི་པ་ལྷན་སྐྱེས་རྟོག་མེད་ཡིན་ཀྱང་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་འབྱུང་བས་ལྟོས་བཞག་ཏུ་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མཆོག་ཏུ་ དགའ་བ་སྲིད་པར་བརྗོད། །དགའ་བྲལ་ལས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །དབུ་མ་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། །འདི
Chinese
那的力量使之成为二。暂时就男性而言，妃子即女性是俱生智慧，而男性瑜伽士则被称为俱生方便。其中也从本体的角度分为世俗和胜义，从方便智慧二分之后，各自的差别又变成两种，因此，首先男性俱生方便的差别有两种，即它的所依是世俗俱生精液，以及由此产生的所缘是胜义俱生乐。如男性一般，妃子的智慧也有两种，即它的所依是世俗精液，以及由此产生的乐是胜义。因此，以具有染污的融乐之喜，用四种分类的方式来区分，那本身就是自性无生的次第，即在圆满次第方面，就像这样分为俱生喜、俱生胜喜、俱生殊喜、俱生俱生一样，是俱生喜的四种。让炯夏（Rangjung Dorje，1284-1339）将下面的一个偈颂放在这个章节中讲解，如果有人问：在无生圆满次第方面也有方便智慧的区分吗？这里也有，“初喜即勇士”，这是方便，“胜喜瑜伽母”，这是智慧。极喜乐，殊胜喜乐，全部，即以上两者都由它来确定。第三者的乐，从方便中，全部也正确地认知和证悟为俱生。第二是：“初喜即勇士，胜喜瑜伽母，极喜乐全部确定，那从乐的方便中正确认知。喜的乐稍微，胜喜比那更胜，离喜乐是离贪，剩余的是俱生喜。首先想要触摸，第二想要快乐，第三贪欲毁灭，因此第四应当修习。”这样说，对于四喜的差别进行解说，用比喻等三个偈颂依次讲解，首先是比喻的差别，就像刚才提到的俱生一样分为四。
English
The power of that makes it twofold. For the time being, in relation to the male, the consort, that is, the female, is innate wisdom, while the male yogi is said to be innate skillful means. Among them, also from the aspect of essence, there is the distinction of conventional and ultimate. After dividing into skillful means and wisdom, the distinctions of each of them become two kinds. Therefore, first of all, the distinctions of the male innate skillful means are twofold, namely, its basis is the conventional innate semen, and the object that arises from it is the ultimate innate bliss. Just as with the male, the wisdom of the consort is also twofold, namely, its basis is the conventional semen, and the bliss that arises from it is ultimate. Therefore, the joy of contaminated melting bliss is distinguished by the method of dividing into four categories. That itself is the order of self-nature unborn, that is, in terms of the completion stage, just like this, it is divided into coemergent joy, supreme coemergent joy, special coemergent joy, and coemergent coemergent, which are the four kinds of coemergent joy. Rangjung Dorje (1284-1339) explained the following one verse in this section. If someone asks: Is there also a distinction between skillful means and wisdom in the aspect of unborn completion stage? Here also, "The first joy is the hero," this is skillful means, "Supreme joy is the yogini," this is wisdom. Extreme joy, special joy, all, that is, both of the above are determined by it. The bliss of the third, from skillful means, all is also correctly recognized and realized as coemergent. The second is: "The first joy is the hero, supreme joy is the yogini, extreme joy determines all, that is correctly recognized from the skillful means of bliss. The joy of bliss is slight, supreme joy is more than that, joy without joy is without attachment, the remainder is coemergent joy. First wanting to touch, second wanting happiness, third the destruction of desire, therefore the fourth should be practiced." Thus it is said, explaining the distinctions of the four joys, explaining in order with three verses such as metaphors, first is the distinction of the metaphor, just like the coemergent mentioned just now, it is divided into four.
Chinese
喜悦的。第一种喜悦是，如同勇士一般，因为粗糙的分别念和微小的快乐。第二种殊胜喜悦是，如同瑜伽母一般，因为微细的分别念和巨大的快乐。第三种极度喜悦或离喜是，确定一切快乐，因为舍弃了微细和粗糙的分别念，并且快乐充满身心。第四种俱生是，从产生这种快乐的方法中完全领悟和觉知，因为是大乐的智慧，远离了一切分别念。第二，体验的差别是，第一种喜悦的快乐相对于殊胜喜悦来说，因为快乐微小，所以只是稍微而已。第二种殊胜喜悦，因为具有比第一种喜悦更为殊胜的快乐，所以殊胜喜悦更为殊胜。第三种离喜是，从色等对境的根识执着中解脱，仅仅依靠意识而专注于快乐的对境，这就是喜悦。而且，与执着喜悦和快乐的意识分离，是世俗的自性。因为不执着于欲望的对境，所以解脱也是它，不执着也是它，因此是离贪。这些的剩余第四种，是在喜悦等三种过去之后获得的，从金刚宝中不会转移，是无分别的俱生喜悦。第三，证悟的差别是，第一，想要金刚触碰业印女的莲花而体验到的，是喜悦。第二，想要通过平等结合诸根而获得更大的快乐，是殊胜喜悦。第三，快乐充满身心，从而想要再次获得比那更大的快乐，并且远离欲望，因此离喜是欲望的破灭和衰退。因此，认识到前两种喜悦是由因缘所生，第三种则具有衰退和毁灭的过失，舍弃这两种极端，唯一修习第四种俱生喜悦。这里，玛尔巴大师详细地讲述了从吸引到接受业印的检验，并且认为作为所依的补特伽罗，无论是有贪还是无贪，前三种喜悦都是有分别念的，第四种俱生是无分别念的，但因为后者是从前者产生的，所以是相互依存的。第三是，殊胜 喜悦被称为有。离喜则超越痛苦。中观仅仅是喜悦而已。此
English
Of joy. The first joy is like a hero, because of coarse conceptualization and small pleasure. The second, supreme joy, is like a yogini, because of subtle conceptualization and great pleasure. The third, exceedingly blissful joy or joylessness, is the certainty of all pleasures, because it abandons subtle and coarse conceptualization and fills the body with bliss. The fourth, innate, is the perfect realization and awareness from the method of generating such bliss, because it is the wisdom of great bliss, free from all conceptualization. Second, the difference in experience is that the first joy of bliss is relatively small compared to supreme joy, so it is only slight. The second, supreme joy, is more excellent because it possesses a bliss that is far superior to the first joy, so supreme joy is even more superior. The third, joylessness, is the separation from the grasping of the senses on objects such as form, and focusing on the object of bliss based solely on the consciousness of the mind, which is joy. Moreover, the consciousness that is separate from grasping joy and bliss is the nature of conventional truth. Because it is not attached to the object of desire, liberation is also that, and non-attachment is also that, so it is detachment from attachment. The remaining fourth of these is obtained after the passing of the three, joy and so on, and is the immutable, non-conceptual, co-emergent joy from the vajra jewel. Third, the difference in realization is that the first is the joy experienced from wanting the vajra to touch the lotus of the karma mudra woman. The second is the supreme joy of wanting to obtain more pleasure by equally uniting the senses. The third is that joylessness is the destruction and decay of desire because one is filled with bliss and wants to obtain even greater bliss than that, and is free from desire. Therefore, it is realized that the first two joys arise from conditions, and the third has the fault of decay and destruction, so abandoning these two extremes, one should only cultivate the fourth, innate joy. Here, Lord Marpa extensively explained the examination of the karma mudra from attracting to accepting, and considered that for the individual who is the basis, whether with or without attachment, the first three joys are with conceptualization, and the fourth, innate, is without conceptualization, but because the latter arises from the former, they are interdependent. The third is that supreme Joy is said to be existence. Joylessness is beyond suffering. The Middle Way is only joy. This