Tibetan
་པའི་ཡུལ་ལ་ཁྲོ་བས་སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཕལ་པའི་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་ཚ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ཞུམ་ཞིང་སྤ་སྐོང་བའམ། གནས་སྐབས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་འབྲས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་ཤིང་། འདིར་སློབ་དཔོན་ཤནྟི་པས། གཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་གེགས་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ལུས་འཚོ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པའི་གེགས་ཀྱི་རྩ་བའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། གཏི་མུག་ གི་ཆར་གཏོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཉིད་ལོག་པའང་སྤངས་ནས། གྲུབ་བམ་མི་འགྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ཚོམ་ཚོམ་དུ་མ་གྱུར་པས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །འདི་དག་གིས་མཚོན་ནས། དམིགས་པ་གསལ་བར་མི་ནུས་པའི་སེམས་སྙོམས་པའམ་རྨུགས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ཆར་གཏོགས་སྤྲོ་དགའ་དྲན་པས་སེམས་མ་ཞི་བའི་རྒོད་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་ལས་བྱས་པ་སོགས་ཀྱིས་སེམས་འགྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སྤང་བར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱིན་ནས་ནི། །ཕྱི་ནས་སྤྱོད་པ་ཡང་དག་སྤྱད། །སྐལ་དང་སྐལ་མིན་རྣམ་དཔྱད་པས། །དེ་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡང་སྤྱོད་པ་ལ་འགྲོ་བའི་ཐོག་མའི་ཐོ་རངས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམིགས་ཏེ་ལུས་ཕུལ་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་དང་། གཞན་ཡང་སམྦུ་ཊིར། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་རྒྱུར། །དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་རྒྱུ་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། སྲོག་ཆགས་ཡན་ལག་གོ་བསྒོས་ལ། །བདེ་དོན་གཉེར་བས་བདེ་བ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པས། ལུས་ཀྱི་བདག་འཛིན་སྤངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བསྔོ་བའི་ལུས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱིན་ནས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པས་བཟོད་པའི་གོ་ཆ་བསྒོས་ཏེ། དེའི་ཕྱི་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡང་དག་པར་སྤྱད་དོ། །ཚིག་ཕྱེད་ཕྱི་མའི་དོན་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དང་པོ་ནི། ལུས་དངོས་སུ་སློང་བ་ལ་སྦྱིན་ནམ་ཞེ་ན། རང་དང་སློང་བ་པོའི་བདེན་ཚིག་གི་ནུས་པས་སླར་སོར་ཆུད་པའི་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། བདུད་ཀྱིས་གླགས་བཙལ་བའི་བར་ཆད་འགྱུར་བ་སྐལ་མིན་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་སྦྱིན་པའམ། སྦྱིན་པར་མི་བྱ་བ་དང་། གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་མཐུ་ཡིས་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་སྣོད་དུ་རུང་བ་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱིན་པས་དོན་བྱ་ཞི
Chinese
在愤怒扰乱心绪的地方，以及因世俗的执着而感到羞愧，其结果是沮丧和畏缩，或者完全放弃对暂时世俗的安乐果报和共同成就的果实的渴望。正如寂天菩萨在此所说：“睡眠是瑜伽士的大障碍，依赖身体的生存也是瑜伽士障碍的根源。”因此，属于愚痴范畴的睡眠也应舍弃，不带任何成败等怀疑，持续不断地修行。通过这些例子，也表明应当避免那些无法清晰观想的昏沉或迟钝，以及属于贪欲范畴的因快乐和回忆而心不平静的掉举，以及因做过不善业等而产生的后悔。第二点是：布施身体后，之后要如法修行。通过分辨有缘和无缘，因此布施或不布施。如经中所说，这也是进入修行的最初黎明，观想面前虚空中的上师、佛和菩萨，献上身体后进入修行。此外，在《桑布扎续》中说：“为了摄受众生，应行持伟大的英雄行。”以及“以生命肢体为代价，追求安乐而行持安乐。”因此，舍弃对身体的执着，为了利益如虚空般无边的所有众生而发愿，布施身体后，安住于菩提心不退转的戒律中，披上忍辱的盔甲，之后如法地行持精进的修行。后半句经文有三重含义：第一，是否将身体实际布施给乞讨者呢？通过自己和乞讨者真实语的力量，具备能够恢复原样的福分，以及分辨会变成魔障趁虚而入的障碍的有缘和无缘，来决定布施或不布施。第二，通过禅定的力量，分辨具备和不具备（接受佛法的能力），因此，对于堪能的法器，给予佛法的布施，才能有所作为。
English
In places where anger disturbs the mind, and where one feels ashamed due to worldly attachments, resulting in discouragement and shrinking back, or completely abandoning the desire for temporary worldly pleasures and the fruits of common achievements. As Shantideva says here, 'Sleep is a great obstacle for yogis, and dependence on sustaining the body is also the root of obstacles for yogis.' Therefore, sleep, which belongs to the category of delusion, should also be abandoned, and practice should be continuous without any doubt of success or failure. These examples also show that one should avoid dullness or lethargy that prevents clear visualization, as well as agitation, which belongs to the category of desire, where the mind is not calmed by joy and memories, and regret arising from having done unwholesome deeds. The second point is: Having given the body in charity, one should then practice correctly. By distinguishing between those who are suitable and unsuitable, one should give or not give. As it is said in the scriptures, this is also the initial dawn of entering practice, visualizing the gurus, Buddhas, and Bodhisattvas in the sky in front, offering the body, and then entering practice. Furthermore, in the Sambhuta Tantra, it says, 'To gather beings, one should practice the conduct of a great hero.' and 'Using life and limbs as the price, one enjoys happiness by seeking happiness.' Therefore, abandoning attachment to the body, dedicating it to accomplishing the benefit of all beings as infinite as space, having given the body in charity, abiding in the discipline of unwavering Bodhicitta, donning the armor of patience, and then correctly practicing diligent practice. The latter half of the verse has three meanings: First, should one actually give the body to a beggar? Through the power of the true words of oneself and the beggar, possessing the fortune to be able to restore it, and distinguishing between those who are suitable and unsuitable, which would turn into obstacles where demons seek opportunities, one decides whether to give or not to give. Second, through the power of meditation, distinguishing between those who possess and do not possess (the ability to receive the Dharma), therefore, giving the Dharma to a suitable vessel is meaningful.