Tibetan
ས་པའི་ལན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྙིང་པོ་ལེན་ཅིང་འཛིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཁོར་ལོའང་བཤད་ཅིང་འཆད་འགྱུར་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་མན་ངག་གི་ཐབས་དང་ནི། རང་ཉིད་ལྷག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རིམ་པས་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་གཟུགས་སམ། རཱུ་པ་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་པས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ནི་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུནྡ་ལྟ་བུ་ཉིད་དང་། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སམ་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །འདིར་མཚོ་སྐྱེས་ཞབས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ཐབས་དོན་དམ་དང་། རང་བྱིན་བརླབ་ཀུན་རྫོབ་རྟོགས་བྱེད་དུ་འཆད་ཅིང་གཞན་དག་དེ་ལས་ལྡོག་པར་ཡང་བཤད་ལ། རྗེ་མར་པས། གང་ཟག་ཆགས་ཅན་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་ས་ཧ་ཛ་ལེན་ཅིང་འཁོར་ལོ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ། ཆགས་བྲལ་རང་གིས་རང་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་རློབས་པ་དང་། རིམ་པ་ནི། ཐབས་ཙཎྜ་ལཱི་དང་སྒྱུ་ལུས་འོད་གསལ་ལ་ སོགས་ཇི་སྙེད་པ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གྱི་ལམ་གཉིས་ག་ལ་སྦྱར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དེ་དག་འགལ་མེད་དུ་འདོད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་དང་། རང་བྱིན་རླབས་སོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་ཀྱི་གནས་དང་དེ་འཁོར་འདས་སུ་འགྱུར་ཚུལ། སྐྱེད་བྱེད་ལས་རྒྱའི་མཚན་ཉིད། དེ་བསྟེན་པའི་ཐབས་སོ། །དང་པོ་ནི། བུད་མེད་ཀཀྐོལ་བདེ་བ་ཅན། །ཨེ་ཝཾ་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་དུ། །བདེ་བ་སྲུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །བདེ་བ་ཅན་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས། །འདི་ཉིད་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །འདི་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་ནི། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །འཁོར་བ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས། །འཁོར་བ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ། །འཁོར་བ་དབང་པོ་རྣམས་ཉིད་དེ། །འཁོར་བ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ། །འདི་རྣམས་ཆོས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །རྨོངས་ཕྱིར་འཁོར་བའི་གཟུགས་ཅན་ཉིད། །རྨོངས་མེད་འཁོར་བ་དག་པས་ནི། །འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་ སེམས་ནི་མྱ་ངན་འདས། །ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཚུལ་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱང་སེམས་དེ་གཉིས་གནས་གང་དུ་བསྐྱེད་ན། བུད་མེད་ཀྱི་ཀཀྐོ་ལ་སྟེ་ལས་རྒྱའི་བྷ་ག་བདེ་བ་ཅན་དུ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ལ་བདེ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད
Chinese
地的答复是，薄伽梵说：精要的接受和执持，能断除坛城烦恼之众的轮，也将讲述和阐释坛城轮的口诀之方便，以及自己特别加持如幻的次第，以世俗和胜义的色，或者 रूप（rūpa，色）自性进入，因此这二者的自性之菩提心，应当善加生起，也就是世俗菩提心如衮达，胜义菩提心是大乐之色或者自性。在此，莲花生大师阐释坛城轮的方便是胜义，自加持是世俗的证悟之因，其他则说是与此相反。玛尔巴尊者说：有贪之人接受坛城精要萨哈扎，断除轮的虚妄附加，无贪之人自己加持自己为大乐，次第是，方便拙火和幻身光明等有多少，世俗胜义的二道如何结合呢？如是所说，应当认为这些没有矛盾。第二分为二，坛城轮和自加持。第一分又分为三，世俗菩提心的处所及其流转成轮回和涅槃的方式，生起之因事业印的特征，以及依止它的方便。第一是：女子生殖器是安乐处，在ཨེ་ཝཾ（E vaṃ，ཨེ་ཝཾ，E-vam，唉വം）的形态自性中，为了守护安乐的缘故，被宣称为安乐处。诸佛菩萨和金刚持的处所，此即称为轮回，此即是涅槃。舍弃轮回之后，在其他地方不会证悟涅槃。轮回是色和声等，轮回是感觉等，轮回是诸根本身，轮回是嗔恨等，这些法是涅槃，因为愚痴的缘故是轮回的色相，没有愚痴，轮回清净，轮回就变成涅槃。菩提心就是涅槃，具有世俗胜义之相。如是说，这二种菩提心在何处生起呢？在女子的生殖器，也就是事业印的bhaga（ഭഗ，bhaga，巴嘎，女阴）安乐处生起。那么，为何称之为安乐呢？
English
The reply of the Earth is, the Bhagavan said: The essence of receiving and holding, which cuts off the assembly of mandala afflictions, will also explain and expound the method of the mandala wheel's secret instructions, and also the order of self-blessing especially like an illusion. By entering into the form of conventional and ultimate, or rūpa (रूप，form) nature, therefore, the two bodhicittas of their nature should be well generated, that is, the conventional bodhicitta is like a kunda, and the ultimate bodhicitta is the form or nature of great bliss. Here, Lotus-born Master explains the method of the mandala wheel as ultimate, and self-blessing as the cause of conventional realization, while others say the opposite. Lord Marpa said: A person with attachment receives the essence of the mandala, Sahaja, and cuts off the false additions of the wheel. A person without attachment blesses himself as great bliss, and the order is: How many expedient Caṇḍālī and illusory body clear light, etc., are there? How can the two paths of conventional and ultimate be combined? As it is said, it should be considered that these are not contradictory. The second is divided into two: mandala wheel and self-blessing. The first is divided into three: the place of conventional bodhicitta and how it transforms into samsara and nirvana, the characteristics of the cause-seal of generation, and the method of relying on it. The first is: The female vulva is a place of bliss, in the nature of E vaṃ (ཨེ་ཝཾ，唉वं), for the sake of protecting bliss, it is proclaimed as a place of bliss. The place of Buddhas, Bodhisattvas, and Vajradharas, this is called samsara, this is nirvana. After abandoning samsara, nirvana will not be realized elsewhere. Samsara is form and sound, etc., samsara is feeling, etc., samsara is the senses themselves, samsara is hatred, etc. These dharmas are nirvana, because of ignorance they are the appearance of samsara, without ignorance, samsara is pure, and samsara becomes nirvana. Bodhicitta is nirvana, having the aspect of conventional and ultimate. As it is said, where do these two bodhicittas arise? In the female vulva, that is, the bhaga (भगा，female organ) of the action seal, the place of bliss. So, why is it called bliss?
Tibetan
་ན། དོན་དང་རྟགས་ཀྱི་ཨེ་ཝཾ་གི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་བྱང་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་ཉམས་ཤིང་འཛག་མེད་དུ་སྲུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་བདེ་བ་ཅན་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་ཤིང་། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་དག་པའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དང་བརྟེན་པའི་གནས་སུའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཡིག་དོན་དངོས་བསྟན་སྦས་དོན་གསལ་བར་བཤད་པ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་དོན་ལ་སྦྱོར་ན། བུད་མེད་ཀྱི་ཀཀྐོ་ལ་ཞེས་བརྡས་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཅན་དུ་བརྗོད་དེ། ཨེ་ཝཾ་གྱི་ཡི་གེའམ་རྣམ་པ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་ཅིང་། ཨ་བནྡ་སྲུང་བའི་དོན་ལས་འཕོ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་སྲུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཟུང་འཇུག་གི་གཞིའི་ཨེ་ཡིག་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལ་བདེ་བ་ཅན་ཞེས་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་རབ་ ཏུ་བསྒྲགས་ཤིང་། ཝཾ་ཡིག་བརྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་སྤངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་བདེན་གཉིས་ཐ་མི་དད་པ་འདི་ཉིད་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་དུས་སུ་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དྲི་མ་མེད་པར་གདོད་ནས་གནས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཁོར་བ་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་དེ་ལས་ལོགས་སུ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྲིད་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་ཤེས་པ། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཞེས་སུ་བརྗོད། །ཅེས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་རྣམས་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསལ་བར་སྟོན་པ་དང་། འཁོར་བ་ཞེས་ངོས་བཟུང་བའི་གནས་ཡུལ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལེའུ་གསུམ་པར་བསྟན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཡུལ་དང་བཅས་པ་དང་། གཞན་ཡང་འཁོར་བ་ཡུལ་ཅན་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། འཁོར་བ་མིག་སོགས་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཉིད་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་ལ། འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་དང་ལས་ཀུན་འབྱུང་གིས་འཁོར་བ་མཐའ་དག་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གདོད་ནས་དག་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དུ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་འདས་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཅེ་ན། བདག་དང་བདག་གི་བ་གཟུང་འཛིན་རྣམས་སམ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་པ
Chinese
因此，为了守护以意义和象征的ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之形态的自性成就的大乐菩提心不衰减且无漏，在无上续部中被广泛宣扬为“极乐世界”。还应知晓，它也是不会转变为庸常的蕴、界、处，而是清净的佛、菩萨、金刚持们的生源和所依之处。这是对字面意义、真实意义和隐藏意义的清晰阐释。若将其与究竟意义相结合，则以“女性的豆蔻”作为隐喻，称之为“极乐世界”。它成就为ཨེ་ཝཾ（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之字母或形态，即智慧与方便无二无别的自性。并且，为了守护不从ཨ་བནྡ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）守护之义转变的安乐，在此续部中，作为双运之基础的ཨེ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）字，即法之生源，被广泛宣扬为“极乐世界”。而ཝཾ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）字，由于所依之智慧无有遮蔽，因此是远离轮回与寂灭之边的佛陀、菩萨，以及与生俱来的欢喜金刚持们的所依之处。如此，所依和能依，真谛与俗谛无二无别，当其与突如其来的垢染相关联时，便称为轮回。由于此自性无垢且本初存在，故其本身即是涅槃。因此，舍弃轮回自性清净，而于其他处，或与其分离，则无法证悟涅槃。如云：“存在即是遍知，涅槃如是说。”这是因为经部和密续的决定性意义中都如此宣说的缘故。为了清晰地展示这一点，以及为了说明被认为是轮回的处所，即在第三品中阐述的色、声等，以及包含处所的生处，还有作为轮回之有境的感受等五蕴，以及作为轮回的眼等六根，这些都是取蕴，是痛苦之果。轮回之因，如嗔恨等烦恼和业，以业生起了所有轮回。然而，这些法的法性，从本初即是清净且涅槃的，因此轮回与涅槃无二无别地成就。既然如此，那么轮回与涅槃显现为不同的又是什么呢？是执着于我和我所的能取与所取，或者是不了解色等自性
English
Therefore, in order to protect the great bliss Bodhicitta, which is accomplished in the nature of the form of meaning and symbol of ཨེ་ཝཾ（Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning）, from diminishing and being without leakage, it is widely proclaimed as "Sukhavati" in all the unsurpassed Tantras. It should also be known that it is the source and the place of reliance for the Buddhas, Bodhisattvas, and Vajradharas who do not transform into ordinary aggregates, elements, and sense bases, but are pure. This is a clear explanation of the literal meaning, the true meaning, and the hidden meaning. If it is combined with the ultimate meaning, then it is referred to as "Sukhavati" by using "women's cardamom" as a metaphor. It is accomplished as the letter or form of ཨེ་ཝཾ（Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning）, that is, the nature of wisdom and means being inseparable. And, in order to protect the bliss that does not change from the meaning of protecting ཨ་བནྡ་（Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning）, in this Tantra itself, the letter ཨེ་（Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning）, which is the basis of union, that is, the source of Dharma, is widely proclaimed as "Sukhavati". And the letter ཝཾ་（Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning）, because the wisdom of reliance is without obscuration, is therefore the place of reliance for the Buddhas, Bodhisattvas, who have abandoned the extremes of samsara and nirvana, and the Vajradharas who have innate joy. Thus, the reliant and the relied upon, the two truths being inseparable, when it is associated with sudden defilements, it is called samsara. Because the nature of this is without defilement and has existed from the beginning, it is itself nirvana. Therefore, abandoning the naturally pure nature of samsara, and elsewhere, or separate from it, nirvana cannot be realized. As it is said, "Existence itself is all-knowing, nirvana is so said." This is because it is so proclaimed in the definitive meanings of the Sutras and Tantras. In order to clearly show this, and in order to explain the place that is considered to be samsara, that is, the form, sound, etc. explained in the third chapter, and the sense bases including the places, and also the five aggregates such as feelings, which are the objects of samsara, and the six faculties such as the eye, etc., which are samsara, these are the aggregates of grasping, the result of suffering. The cause of samsara, such as hatred and other afflictions and karma, all of samsara arises from karma. However, the nature of these dharmas is pure and nirvana from the beginning, therefore samsara and nirvana are accomplished as being inseparable. Since this is the case, then what is it that appears as different from samsara and nirvana? It is the grasper and the grasped that are attached to self and what belongs to self, or not understanding the nature of form, etc.