Tibetan
ཀུན་གྱི་ཡི་གེ་དྲུག་པ་འུར་དིར་དིར། །སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་བདེ་ཆེན་ཞིང་དུ་བསྒྱུར། །རེས་འགའ་ཧྲཱིཿལ་དམིགས་པ་རྩེ་གཅིག་བཟུང་། །གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་ཡུན་རིང་སེམས་གནས་ན། །དམིགས་བཅས་ཞི་གནས་སྐྱེད་རིམ་ཟུང་འཇུག་གོ །དེ་ནས་དེ་ལྟར་སྒོམ་ མཁན་སེམས་དེ་ལ། །ཧྲིག་གེ་བལྟས་པས་བསྒོམས་ཚད་སྟོང་པར་ཡལ། །སེམས་ལ་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་དངོས་པོ་མེད། །ལུས་ཀྱི་ཕྱི་དང་ནང་དང་བར་ནའང་མེད། །ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ཡང་དངོས་པོ་མེད། །གང་ནས་སྐྱེས་དང་གར་གནས་གར་འགྲོ་མེད། །མེད་པའང་མ་ཡིན་རང་སེམས་གསལ་ཧྲིག་གེ་།གཅིག་པུ་མ་ཡིན་སྣ་ཚོགས་ཅི་ཡང་འཆར། །ཐ་དད་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་གཅིག །ཁོ་ཡི་ངོ་བོ་སུས་ཀྱང་བརྗོད་མི་ཤེས། །ཕྱོགས་མཐུན་བརྗོད་ན་བརྗོད་རྒྱུ་ཟད་པ་མེད། །མིས་ནི་སེམས་ཉིད་བདག་དང་ཀུན་གཞི་སོགས། །ཐ་སྙད་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་བཏགས་མོད་ཀྱང་། །དོན་ལ་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་འདི་ཀ་རང་། །འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་འདི་རང་ཡིན། །སངས་རྒྱས་ཐོབ་དང་ངན་སོང་ལྟུང་བ་དང་། །བར་དོར་འཁྱམས་དང་སྐྱེ་བ་བཟང་ངན་དང་། །ཞེས་སྡང་ཁོང་ཁྲོ་ཆགས་སེམས་ཞེན་ཆགས་དང་། །དད་པ་དག་སྣང་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། །ཉམས་རྟོག་ཡོན་ཏན་ས་ལམ་ ཐོབ་པ་སོགས། །ཐམས་ཅད་བྱེད་མཁན་སེམས་ཉིད་འདི་ཉིད་རང་། །ཀུན་གྱི་འཆིང་རྩ་ཕུང་རྩ་འདི་ཡིན་པས། །སྲོག་རྩ་བཅད་ན་དབང་པོ་ཀུན་འགགས་ལྟར། །འདི་དོན་རྟོགས་ཤིང་ཉམས་སུ་སུས་བླངས་པ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་རུ་མ་འདུས་མེད། །འདི་ལ་བསྒོམ་རྒྱུ་སྤུ་ཙམ་མེད་པ་སྟེ། །མ་ཡེངས་ཁོ་རང་ངོ་བོ་བལྟས་པས་ཆོག །ལེགས་སུ་རེ་དང་མ་ཉེན་དོགས་པ་དང་། །ཡིན་ནམ་མིན་ནམ་གང་ཡང་མི་སེམས་པར། །གནས་སམ་འགྱུའམ་གསལ་ལམ་མི་གསལ་རུང་། །གང་ཤར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཧྲིག་གེར་བལྟ། །དངོས་གཞི་དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་དུས་དེ་རུ། །མི་འཕྲོ་ཀྱི་ལེར་གནས་པ་གནས་པ་སྟེ། །མི་སྡོད་ཕྱོགས་བཅུར་རྒྱུག་པ་འགྱུ་བ་ཡིན། །གནས་འགྱུ་གང་ཤར་རིགས་པས་རིག་པ་སྟེ། །སོ་སོར་འཆར་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་ཡིན། །གནས་པ་ཆོས་སྐུ་འགྱུ་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །རིག་པ་ལོངས་སྐུ་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་ཉིད། །སྐུ་གསུམ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའམ་ས་བོན་ཡིན། །དེ་ལྟར་གནས་འགྱུ་གཉིས་ལ་བཟང་ངན་ མེད། །དེ་ཕྱིར་གདམས་ཀ་མ་བྱེད་གང་ཤར་སྐྱོང་། །དང་པོ་ཡུན་ཐུང་གྲངས་མང་ཡང་ཡང་བལྟ། །དེ་ནས་རིམ་པར་ཡུན་ནི་ཇེ་རིང་བལྟ། །ལས་དང་པོ་པས་བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་བཙན་ཐབས་སུ་བསླབ་པའི་གླུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།ཨེ་མ་
Chinese
一切的第六个字母嗡德德（藏文：འུར་དིར་དིར།），将容器世界转化为大乐净土。有时专注于舍（藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉语字面意思：舍）字，一心不乱，不散乱于其他，长久安住于心。有相止和生圆双运。之后那样修习者的心，直愣愣地看，修习的程度消失为空。心没有形状、颜色、事物，身体的内外和中间也没有。向十方寻找也没有事物，从哪里产生，在哪里安住，去向哪里也没有。也不是没有，自心明亮直愣愣。不是唯一，显现各种各样。不是不同，一切本体一。它的本体谁也无法言说，顺着说也说不完。人们将心性称为我、阿赖耶识等等，安立了许多名称，但实际上就是现在的觉知。是轮回和涅槃一切的根本。获得成佛和堕入恶趣，中阴漂泊和转生善恶，以及嗔恨、愤怒、贪心、执着，和信心、清净显现、慈爱和悲悯，证悟功德、地道获得等等，一切的作者就是这个心性本身。是一切的束缚之根、毁灭之根，如果切断命根，就像诸根停止一样。谁领悟了这个意义并付诸实践，一切法都无不汇集于此。这没有丝毫需要修习的，不散乱，看着它自己的本体就足够了。不要期待好，不要怀疑不好，不要想是不是，无论安住还是变动，明亮还是不明显，无论显现什么，都直愣愣地看着它的本体。正行那样修习的时候，不散乱，静止是静止，不住留，向十方奔跑是变动。静止和变动无论显现什么，用理智觉知，虽然各自显现，但本体唯一。静止是法身，变动是化身，觉知是报身，无别本体。是成就三身的因或种子。那样静止和变动两者没有好坏，因此不要做选择，守护显现的。开始时时间短次数多，反复看，之后逐渐地时间越来越长地看。这是最初学者强制学习生圆次第的第五首歌。唉玛！
English
The sixth letter of all, ur dir dir, transforms the container world into the realm of great bliss. Sometimes, focus single-pointedly on Hrīḥ (藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉语字面意思：舍). If the mind stays without distraction for a long time, it is the union of focused calm abiding and the generation and completion stages. Then, when the mind of the practitioner meditates in that way, by gazing intently, the extent of meditation vanishes into emptiness. The mind has no form, color, or substance. It is not outside, inside, or in between the body. Even when searching in all ten directions, there is no substance. There is no birth from anywhere, no abiding anywhere, and no going anywhere. It is also not non-existent; one's own mind is clear and bright. It is not singular; all sorts of things arise. It is not different; all are of one essence. No one knows how to express its essence. If expressed in agreement, there is no end to what can be said. People call the mind itself self, Ālaya, and so on, and have given many names, but in essence, it is just this present awareness. It is the root of all saṃsāra and nirvāṇa. Attaining Buddhahood and falling into the lower realms, wandering in the bardo and taking good or bad rebirths, as well as hatred, anger, desire, attachment, faith, pure appearances, love, compassion, realizations, qualities, and the attainment of bhūmis and paths, all are done by this very mind itself. It is the root of all bondage and the root of destruction. If the life force is cut, all faculties cease. Whoever understands this meaning and puts it into practice, all dharmas are gathered there without exception. There is nothing to meditate on here; it is enough to look at its own essence without distraction. Do not expect good or suspect bad, and do not think whether it is or is not. Whether it stays or moves, whether it is clear or unclear, whatever arises, look intently at its essence. At the time of meditating in that way in the main practice, staying without distraction is staying, and running in the ten directions without staying is moving. Whatever arises, whether staying or moving, is knowing with reason. Although they appear separately, their essence is one. Staying is the Dharmakāya, moving is the Nirmāṇakāya, and knowing is the Sambhogakāya, the inseparable essence. It is the cause or seed for accomplishing the three kāyas. In that way, there is no good or bad in staying and moving. Therefore, do not make choices, but cherish whatever arises. At first, look repeatedly for a short time with many repetitions, and then gradually look for a longer and longer time. This is the fifth song of forcibly teaching the generation and completion stages to beginners. Ema!
Tibetan
ཧོ། །དེང་སང་ཁྲིད་ཆུང་སྟོན་མཁན་མང་བའི་མཐུས། །ཕྱོགས་མགོ་དེ་ཙམ་ཤེས་པ་མང་ལགས་ཀྱང་། །ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་བསླུ་མཁས་ཉམས་དགའ་ཞིང་། །མི་རྟག་འཆི་བ་སྙིང་ལ་མ་གཟེར་བས། །ཤེས་ཙམ་དེ་ལ་ལུས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་། །ཁྲིད་མང་ཞུས་ཀྱང་གོ་དྲོད་སླར་ལ་འཁྲེབ། །སྡིག་ལ་མི་འཛེམ་སྤྱོད་པ་ཕལ་ལས་ལོད། ཁྲིད་ཞུས་པ་ལ་གནན་གྱིས་མཚང་འབྲུ་བྱེད། །ཞེན་ལོག་སྒོམ་གྱི་རྐང་པ་མེད་པས་ལེན། །ལམ་སྣེ་ཤེས་ཀྱང་འགྲོ་བར་མ་བྱས་ན། །ཇོ་བོ་ལ་སོགས་མཇལ་ཐབས་མེད་དང་འདྲ། །དེ་ལ་དབང་པོ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ། །རབ་ལ་འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་སྤང་མི་དགོས། །འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་ཉམས་ལེན་བསྲེ་ཞིང་བསྒོམ། །འདོད་ཡོན་མ་སྤངས་ལམ་ དུ་ཁྱེར་བ་སྟེ། །རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བོ་དྷི་ལྟ་བུ་ཡིན། །འབྲིང་ལ་འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་ཕལ་ཆེར་སྤངས། །རབ་བྱུང་དང་ཚུགས་བཟུང་ལ་ཉམས་སུ་ལེན། །བཟའ་བཏུང་ཟས་གོས་འབྱོར་པར་བྱ་བ་སྟེ། །རྒྱ་བོད་པཎ་གྲུབ་བླ་མ་ཕལ་ཆེར་ཡིན། །ཐ་མས་བློ་རྩེ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་མི་འགྲུབ། །ཆོས་དང་འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་གཉིས་མི་ལྕོགས། །ཚེ་འདི་བློས་གཏང་ལྟོ་གོས་རྒྱབ་བསྒྱུར་བསྒོམ། །མི་ལ་རྒོད་ཚང་ལ་སོགས་རྣམ་ཐར་ཡིན། །དེ་གསུམ་གང་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་གཉུག་བསྲིང་ནས། །མི་བསྐྱུར་ཉམས་སུ་བླང་བས་ཉམས་རྟོགས་འཆར། །དེ་ཡང་གང་ཟག་ཁམས་དང་དབང་པོ་ཡིས། །གཅིག་ལ་འཆར་བ་ཀུན་ལ་མི་འཆར་ཏེ། །ལ་ལ་དང་ནས་ཉམས་རྟོགས་མཐོན་པོ་འཆར། །ལ་ལ་རེས་འཆར་རེས་ནི་ཐབས་རྡུགས་འབྱུང་། །ལ་ལ་རིམ་པར་ཇེ་དྲག་ཇེ་དྲག་འཆར། །འོན་ཀྱང་ཤར་ལུགས་རིམ་གྱིས་བཤད་པར་བྱ། །དང་པོ་སེམས་ནི་སྐད་ཅིག་སྡོད་མི་ཉན། །གར་ཡང་རྒྱུག་ཅིང་མི་དྲན་དགུ་ཡང་དྲན། །དེ་ཚེ་ལུས་གནད་བསྲང་ ལ་ལྷོད་དེ་ཀློད། །གར་འགྲོ་བལྟས་ལ་རྒྱང་སོ་བཙུགས་པས་ནི། །ཚུར་ལ་འཁོར་ནས་ཅུང་ཟད་གནས་པ་འོང་། །གནས་དང་འགྱུ་བར་གཉིས་ག་ཞི་གནས་ཏེ། །ངོ་བོ་སྟོང་པར་རྟོགས་ན་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །གནས་སམ་འགྱུའམ་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་ནི། །དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ན་ཟུང་འཇུག་གོ །དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ། །རེས་འགའ་མེ་རེ་ཀྱི་ལེ་གནས་པའི་ཚེ། །འདི་ཉིད་རང་སེམས་རེད་སྙམས་དགའ་བ་སྐྱེ། །རེས་འགའ་མི་གནས་རླུང་ལྟར་འཚུབས་ཤིང་རྒོད། །བལྟས་ཀྱང་བལྟ་རྒྱུ་མི་སྙེད་བུན་བུན་འཚུབས། །མ་རེད་འདི་ཡིན་མེད་སྙམ་ཞེ་མི་དགའ། །དེ་དུས་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་གཅིག་ངོས་བཟུང་། །དེ་ཉིད་གང་ནས་བྱུང་དང་གར་འགྲོ་དང་། །གར་གནས་བལྟས་པས་མི་རྙེད་སྟོང་པ་
Chinese
霍！如今小引导的讲授者众多， 因此略知一二的人也很多， 然而精于欺骗此生表象，喜好享乐， 不将无常死亡铭记于心， 仅仅停留在知晓的层面实在太多。 听闻再多引导，领悟的热度反而减退， 不畏惧罪恶，行为比普通人还差劲， 对所听闻的引导，反而变本加厉地揭短。 因为缺乏厌离的禅修基础而接受（引导）， 即使知晓道路的端倪，却不去实践， 如同无法拜见觉沃（佛像）等。 对此，有上、中、下三种根器。 对于上等根器，不必舍弃世间事务， 将世间事务与修行融合并修持， 不舍弃欲妙，而将其转化为道用， 如同国王因陀罗菩提一般。 对于中等根器，则大多舍弃世间事务， 以出家和持戒来修持， 包括饮食、衣物、财富等事务， 如同大多数印度和藏地的班智达、成就者、上师。 下等根器者，心思二用则一事无成， 无法兼顾佛法与世间事务， 舍弃今生，背离衣食而修持， 如同米拉日巴、郭仓巴等的传记。 无论以上三种根器如何行事，都要守护本性， 不舍弃，通过修持来显现证悟。 这也要根据个人的根器和能力， 对一人显现的，不一定对所有人都显现， 有些人一开始就显现很高的证悟， 有些人时而显现，时而出现低劣的方法， 有些人则次第渐增，越来越好。 然而，将依次讲述显现的方式。 首先，心念片刻不停留， 到处游荡，不该想的想，该想的也想不起来。 这时，身体姿势要端正， 放松而松开。 看着它要去哪里，竖起警戒线， 它就会转回来，稍微安住。 安住和游动，两者都寂止， 如果证悟到本体是空性，那就是胜观。 安住、游动或者空性本身， 如果证悟到无别一体，那就是双运。 像这样证悟后，在修持的时候， 有时，明亮、清晰地安住时， 会生起“这就是自心”的喜悦。 有时，不安住，像风一样喧嚣狂暴， 即使观看，也找不到可看之物，嗡嗡作响。 会不高兴地想“不对，这不是”。 这时，抓住任何生起的分别念， 观察它从哪里来，要去哪里， 停留在哪里，却找不到，是空性。
English
Ho! Nowadays, due to the abundance of instructors teaching small guides, Many people seem to know just that much, However, they are skilled at deceiving appearances of this life, enjoying pleasure, Without piercing their hearts with impermanence and death, Too many are simply stuck at the level of knowing. Having received many instructions, the warmth of understanding diminishes, Not fearing sin, their behavior is worse than ordinary people, They aggressively expose the shortcomings of the instructions they have received. They take (instructions) without the foundation of renunciation meditation. Even if they know the beginning of the path, if they do not walk it, It is like having no way to meet Jowo (Buddha statue) and others. Regarding this, there are three types of faculties: superior, middling, and inferior. For the superior, there is no need to abandon worldly affairs, They mix worldly affairs with practice and meditate, Not abandoning desirable qualities but taking them onto the path, Like King Indrabodhi. For the middling, they mostly abandon worldly affairs, They practice by taking ordination and vows, Including affairs such as food, clothing, and wealth, Like most Indian and Tibetan pandits, siddhas, and lamas. For the inferior, they cannot accomplish anything with divided attention, They cannot manage both Dharma and worldly affairs, They give up this life, turn their backs on food and clothing, and meditate, Like the biographies of Milarepa, Gotsangpa, and others. However one acts among these three, by cherishing the innate nature, Without abandoning it, realization arises through practice. This also depends on the individual's disposition and faculties, What arises for one does not necessarily arise for all, For some, high realization arises from the beginning, For some, it arises sometimes, and sometimes inferior methods occur, For some, it arises gradually, becoming better and better. However, I will explain the manner of arising in order. First, the mind does not stay still for a moment, It wanders everywhere, remembering what it should not and forgetting what it should. At that time, straighten the posture of the body, Relax and loosen it. By looking at where it is going and setting up a boundary marker, It will turn back and stay for a while. When both staying and moving are pacified, If one realizes the essence is emptiness, that is vipassanā (insight). Staying, moving, or emptiness itself, If one realizes them as inseparable and one, that is union. Having realized in this way, when practicing, Sometimes, when it stays bright and clear, Joy arises, thinking, "This is my own mind." Sometimes, it does not stay, but is turbulent and wild like the wind, Even when looking, one cannot find anything to look at, buzzing and turbulent. One becomes unhappy, thinking, "No, this is not it." At that time, grasp any arising thought, Look at where it comes from, where it goes, And where it stays, but one cannot find it, it is emptiness.