Tibetan
སྣང་ཡང་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོང་ཞིང་རང་བཞིན་མེད་པའོ། ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ནས། སླར་བཀའི་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ ངེས་པའི་གསུང་རབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་མང་པོ་འདིར་རྒྱལ་བ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བདེན་པ་གསུངས་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འོད་གསལ་བ་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་གསུངས། སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་གསུང་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ཡང་དག་མིན་འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར། །བདག་ཅག་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤང་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོ་སྔ་ཕྱི་དགོངས་པ་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་འོག་ཏུ་འཆད་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་དགོས་པ་གཞུང་འདིས་འཆད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བརྩོན་པའི་གེགས་སེམས་ཞུམ་པ་དང་། གཞན་ལ་བརྩེ་བའི་གེགས་སེམས་ཅན་དམན་པ་ལ་བརྙས་པ་ དང་། ཡང་དག་པའི་གནས་ལུགས་སུ་མི་འཛིན་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཆོས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང་། བདག་ཉིད་ལྷག་པར་ཆགས་པ་སྟེ། སྐྱོན་ལྔ་པོ་འདི་གང་དག་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་གི་སྐྱོན་དེ་རྣམས་སྤང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་གསུམ། བཀའ་བར་པར་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོངས་པ། ཐ་མར་ཁམས་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེ་རྒྱས་བཤད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་དོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱིས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དོན། །སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། བཀའ་བར་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། གནས་ལུགས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དབེན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་ཉོན་མོངས་དང་། ལས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་དང་། ལས་ཉོན་དེ་དག་གི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་སོགས་དོན་དུ་སྣང་བ་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ རྣམས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ། སྤྲིན་པ་དང་། ལ་སོགས་པས་རྨི་ལམ་དང་། སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉོན་མོང
Chinese
广泛地说，显现的一切事物都完全是空性且无自性的。后来，在最终的、确定究竟意义的经典，如《如来藏经》等众多经典中，诸佛圆满正等觉所宣说的真实是，一切众生都具有佛陀的种子，法界自性清净且光明，从原始以来就自然成就，这是为什么呢？如果说前后矛盾，那不是不应该说吗？回答是：第二，为了断除那些具有怯懦、轻蔑劣等众生、执持非真、诋毁真实之法、以及过分执着自我的五种过失的人，才这样说的。意思是说，前后经典的意趣并不矛盾，这一点将在后面解释。这部论典将解释在《如来藏经》等经典中宣说具有如来藏的必要性。因此，宣说众生具有佛陀的种子是有必要的，因为这可以阻止自己精进于菩提的障碍——怯懦，以及阻止对他人慈爱的障碍——轻蔑劣等众生，以及不执持正确的实相而颠倒执持，以及诋毁正确的法——如来藏，以及过分执着自我。因为是为了断除那些具有这五种过失的人的过失，所以才这样说的。第二，广说分为三：中间的教言是如何显示的意趣，最终宣说界的原因，以及对此进行广说。第一部分分为二：略说和广说。第一部分是：真实的边际是与有为法，在一切方面都分离的，烦恼、业和异熟的意义，像云等一样宣说。意思是说，中间的教言宣说一切法无自性的意趣是什么呢？真实的边际是指与有为的、突发的垢染在一切方面都分离的，指的是烦恼的烦恼，以及业的烦恼，以及这些业烦恼的异熟的蕴等，显现为实有的生起烦恼，这些都不是真实成立的，像云彩一样，以及像梦、幻觉和化现一样宣说。第二是：烦恼
English
It is widely stated that all phenomena are completely empty and without inherent existence. Later, in the final scriptures that definitively establish the ultimate meaning, such as the Tathagatagarbha Sutra and many others, the truth spoken by the Buddhas, the complete and perfect Awakened Ones, is that all sentient beings possess the seed of Buddhahood, the realm of Dharma is naturally pure and luminous, and it has been spontaneously accomplished from the beginning. Why is this said? If it is said that there is a contradiction between the earlier and later teachings, isn't it inappropriate to say so? The answer is: Secondly, it is said for the purpose of abandoning the five faults that some people have: discouragement, contempt for inferior sentient beings, holding onto what is not true, denigrating the true Dharma, and excessive attachment to self. It is said that the meaning of the earlier and later sutras is not contradictory, which will be explained later. This treatise will explain the necessity of stating that there is the Tathagatagarbha in the Tathagatagarbha Sutra and others. Therefore, it is necessary to say that sentient beings have the seed of Buddhahood, because it prevents the obstacle to one's own striving for enlightenment, which is discouragement, and the obstacle to love for others, which is contempt for inferior sentient beings, and not holding onto the correct reality but holding onto it in a reversed way, and denigrating the correct Dharma, which is the Tathagatagarbha, and excessive attachment to self. Because it is for the purpose of abandoning the faults of those who have these five faults, it is said in this way. Secondly, the detailed explanation has three parts: the intention of how the intermediate teachings are shown, the reason for stating the element in the end, and the detailed explanation of that. The first part has two parts: a brief explanation and a detailed explanation. The first part is: The true limit is separated from all aspects by compounded things. The meaning of afflictions, actions, and maturation is spoken of like clouds and so on. It is said that what is the intention of the intermediate teachings stating that all dharmas are without inherent existence? The true limit of reality refers to being separated in all aspects from the compounded, sudden defilements. It refers to the afflictions of afflictions, and the afflictions of actions, and the aggregates of maturation of these afflictions of actions, etc., the arising of afflictions that appear as real. These are not truly established, like clouds, and like dreams, illusions, and emanations. The second is: Afflictions.
Tibetan
ས་སྤྲིན་འདྲ་བྱ་བ་ཡིན། །ལས་ནི་རྨི་ལམ་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན། །ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན། །ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་བཞིན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདོད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་སྤྲིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ཁྱབ་ཅིང་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་མི་དགེ་བ་སོགས་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྨི་ལམ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན་ཡིན་ཏེ། བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསྐྱེད་ཅིང་འཁྲུལ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུས་ཕུང་སོགས་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ནི། སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པ་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ཤིང་བདེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཐ་མར་ཁམས་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྔར་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་བཞག་ནས། །སླར་ཡང་བླ་མའི་རྒྱུད་འདིར་ནི། །ཉེས་པ་ལྔ་དག་སྤང་བའི་ ཕྱིར། །ཁམས་ཡོད་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། གདུལ་བྱ་རྣམས་རིམ་གྱིས་དྲང་བའི་ཕྱིར། བཀའ་དང་པོ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ། འགའ་ཞིག །གཟུགས་སོགས་བདེན་པར་ཡོད་དམ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་སྔར་བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་སྐབས་སུ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྤྲིན་དང་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས། དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གཙོ་ཆེར་སྟོན་པའི་རྣམ་བཞག་མཛད་ནས། དེ་ཙམ་གྱིས་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བས་སླར་ཡང་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་སྟོན་པས་ན། བླ་མའམ་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལས་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟོན་པས་ན་ཕྱི་མ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་སྟོན་པས་ན་རྒྱུད་དང་འདྲ་བར་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་སེམས་ཞུམ་པ་སོགས་ཉེས་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་སྤངས་ནས་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཁམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དཔེ་དང་རྒྱུ་མཚན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཉེས་པ་ལྔ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཚུལ། སྐྱོན་ལྔ་སྤངས་པས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་དེ་ནི་མ་ཐོས་པར། །བདག་ལ་བརྙས་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །སེམས་ནི་ཞུམ་པ་
Chinese
如云般是行，业如梦境受用般，烦恼业之成熟，蕴如幻术化现般。如是说，贪欲等烦恼之普皆烦恼如同云，因其遍布心之自性如虚空般且是突发性的缘故；由贪欲等所普皆引发之不善等行为业之普皆烦恼如同梦境之受用，因其由颠倒错乱之智所生且是错觉之对境的缘故；烦恼和业之成熟之果，由蕴等产生之普皆烦恼，如同幻术和化现，因其依赖于因缘且无有真实的缘故。第二，最后宣说界之理由是：先前如是安立后，复于上师之续部中，为断除五种过失故，说有界性之存在。如是说，为了逐渐引导所化众生，在最初的教言中，转动四谛法轮时，有些人认为色等真实存在，为了断除这种显现执着，所以在先前的中间教言中，转动无相法轮时，说一切法皆是空性，显现却无自性，如云、如梦、如幻术般。如是作了主要宣说无自性的安立后，仅凭这些不会舍弃精进，所以再次宣说最为甚深之义，因此，在上师或三法轮中最后的，宣说究竟真实义之法轮，所以是最后的，因为宣说法界恒常不断，所以如同续部般，在此宣说究竟义之时，为了断除怯懦等五种过失，从而获得欢喜等功德，界自性清净，如来藏遍布于一切众生之中。如是凭借比喻和理由等多种方式非常清晰地宣说了。第三，对此广说分为二：五种过失如何产生之方式，断除五过获得功德之方式。第一是：如此，若未听闻此，以轻蔑自己之过失，心则怯懦。
English
Like clouds is action. Karma is like dream enjoyment. The ripening of afflictions and karma. Aggregates are like illusion and emanation. It is said that the all-pervasive afflictions of desire and other afflictions are like clouds, because they pervade the nature of the mind like the sky and are sudden. The all-pervasive afflictions of action, such as non-virtue, caused by desire and other afflictions, are like the enjoyment of dreams, because they are produced by inverted wisdom and are objects of delusion. The all-pervasive afflictions that arise from the ripening of afflictions and karma, such as the aggregates, are like illusion and emanation, because they depend on conditions and have no truth. Second, the reason for teaching the element at the end is: Having established it in this way before, again in this lineage of the Lama, in order to abandon the five faults, it is taught that the element exists. It is said that in order to gradually guide the disciples, in the first teaching, when the wheel of Dharma of the four truths was turned, some people thought that form and other things really existed. In order to abandon this manifestation of attachment, in the previous middle teaching, when the wheel of Dharma of no characteristics was turned, it was said that all dharmas are emptiness, and that although they appear, they have no self-nature, like clouds, dreams, and illusions. Having thus made the establishment of mainly teaching no self-nature, one will not abandon diligence with just that, so again, by teaching the most profound meaning, therefore, in the last of the Lama or the three wheels, the wheel of Dharma that definitively determines the ultimate truth, so it is the last, because it teaches that the realm of Dharma is constant and uninterrupted, so like a continuum, at this time of explaining the ultimate meaning, in order to abandon the five faults such as discouragement and to obtain the qualities such as joy, the element is naturally pure, and the Tathagatagarbha pervades all beings. Thus, it is very clearly explained in many ways, such as with examples and reasons. Third, the detailed explanation of this is divided into two: how the five faults arise, and how the qualities are obtained by abandoning the five faults. The first is: Thus, if one has not heard this, due to the fault of despising oneself, the mind becomes discouraged.