Tibetan
པས་བདེ་བ་དམ་པ། བཞི་པས་ཆོས་སྐུ་རྟག་པ་དམ་པ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་རྣམས་དག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་རྣམས་དང་། ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚད་མེད་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ་ལམ་གྱི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐེག་མཆོག་ལ་མོས་ས་བོན་ཤེས་རབ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་བསྐྱེད་མ་དང་བསམ་གཏན་གྱི། །བདེ་བའི་མངལ་གནས་སྙིང་རྗེའི་མ་མ་ཅན། །གང་ཡིན་དེ་དག་ཐུབ་པའི་རྗེས་སྐྱེས་སྲས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་གྱི་སྲས་ནི་རྒྱལ་པོའི་ས་བོན་དང་། དེའི་བཙུན་མོ་དམ་པ་དང་། དེའི་མངལ་གྱི་གནས་མ་ཉམས་པ་དང་། སྐྱེད་བསྲིང་བའི་མ་མ་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ་རྒྱུ་བཞིས་རྒྱལ་པོའི་གདུང་འཚོབ་པར་བྱེད་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཐེག་པ་མཆོག་ལ་མོས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བོན་དང་། གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མ་དང་། ནམ་མཁའ་མཛོད་སོགས་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ནི་འཕེལ་བྱེད་ཡིན་པས་མངལ་གྱི་གནས་ལྟ་བུ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་བསྲིང་བྱེད་ཡིན་པས་མ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཆོས་བཞི་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐུབ་པའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་ཤིང་གདུང་འཚོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་དང་ལས་ཀྱི་དོན་ལ་གཉིས། འཐོབ་བྱ་འཐོབ་བྱེད་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ་དང་། སོ་སོའི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ ནི། གཙང་བདག་བདེ་དང་རྟག་ཉིད་ཀྱི། །ཡོན་ཏན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འབྲས། །སྡུག་བསྔལ་ཡིད་འབྱུང་ཞི་ཐོབ་པར། །འདུན་དང་སྨོན་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་དེ་ཁྱད་པར་གཉིས་དང་ལྡན་ཏེ། གཙང་བ་དམ་པ་དང་། བདག་དམ་པ། བདེ་བ་དམ་པ། རྟག་པ་དམ་པ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་བཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དང་། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་། ཞི་བ་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་འདུན་པ་དང་། སྨོན་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་པས་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུའི་དོན་དང་། ཐོབ་བྱེད་ལས་ཀྱི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྤང་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤོང་ཚུལ། སྤང་པས་འབྲས་བུ་བཞི་འཐོབ་ཚུལ། ཐོབ་པས་མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། འདི་དག་འབྲས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག ། རྣམ་པ་བཞི་ལས་ལྡོག་པ་ཡི། །གཉེན་པོས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། མོས་པ་དང་། ཤེས་རབ་དང་། བསམ་གཏན་དང་། སྙིང་རྗེ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་བཞི་པོ་འདི་ དག་གི་འབྲས་བུ་ནི། མདོར་བསྡུ་ན། རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བྱིས་པས། གཙང་། བདག །བདེ་དང་། རྟག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཉན་རང་གིས། མི་གཙང་། བདག་མེད། སྡུག་བསྔལ། མི་རྟག་པར་ཞེན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་ཆོས་སྐུ་གཙང་སོགས་བཞིའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཉིད་ཐོབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ནི་རང་བཞིན་དག་ཕྱིར་དང་། །བག་ཆགས་སྤངས་ཕྱིར་གཙང་བ་ཡིན། །བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག ། ཉེ་བར་ཞི་བས་དམ་པའི་བདག ། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕུང་པོ་དང་། །དེ་རྒྱུ་ལོག་ཕྱིར་བདེ་བ་ཉིད། །འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཕྱིར་རྟག །གསུངས་ཏེ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་གདོད་མ་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གཙང་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ལ། མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པའི་བདག་མེད་པར་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བས་ཏེ། དམ་པའི་བདག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཞིང་། སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་འགགས་པས་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཀུན་འབྱུང་མཐའ་དག་སྤངས་པས་དེའི་རྒྱུ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་སའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལོག་ཅིང་ཟད་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བླང་དོར་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དོན་གཉིས་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅིང་རྟག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཀུན་མཁྱེན་དོལ་པོ་པ་ཆེན་པོས། དེའང་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར། འཁོར་བ་མི་རྟག་པའི་སྐྱོན་དབྲི་བར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་ཞིང་། གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་པའི་ཡོན་ཏན་བསྣན་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་རྟག་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བས། མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ
Chinese
以清净的安乐殊胜，第四者遮蔽法身常恒殊胜，能清净彼等之因是，对殊胜之法特别爱乐者等，以及等字所包括的般若波罗蜜多，等持无量，以及大悲，即是道的法类四者。第二者是， 胜乘爱乐种子智慧是， 佛陀生法母与禅定的， 安乐胎处大悲之乳母， 何者彼等能仁之后生子。 如是说，譬如，轮王之子是国王的种子，以及彼之殊胜妃子，以及彼之胎处未衰损，以及养育之乳母特别，以四因能继承王位一样，胜乘之爱乐是佛陀的种子，证悟实相之智慧是能生佛陀之母，如虚空藏等禅定的安乐是增长之因故如胎处，大悲是养育之因故如乳母，从四法所生者何者，彼即是菩提萨埵胜者之子，是能仁之后生且能继承血统之故。第二，果与业之义有二，所证与能证共同宣说，各自之体性分别解说。第一者是， 清净我乐与常恒之， 功德波罗蜜多是果， 痛苦厌离寂灭得， 欲与愿之业者也。 如是说，胜义谛之界彼具足二种差别，即清净殊胜与，我殊胜，乐殊胜，常恒殊胜即是功德四种波罗蜜多果之差别，以及从轮回之痛苦生起厌离，欲得寂灭涅槃，是具有欲求与，愿望之业者故是作用之差别，即具足二种。第二有二，所证果之义，与能证业之义。第一有三，所断颠倒之断除方式，断除后获得四果之方式，获得后从二边解脱之方式。第一者是，此等果总摄而言，法身是
English
The fourth obscures the Dharmakāya's permanence and bliss, and the cause for purifying them is those who are particularly fond of the sacred Dharma, and the Prajñāpāramitā included in the word "etc.", immeasurable samādhi, and great compassion, which are the four aspects of the path. The second is: Devotion to the supreme vehicle is the seed, wisdom is the mother who gives birth to the Buddhas, The womb of bliss of meditation, and the nurse of great compassion. Whoever they are, they are the heirs of the Thubpa (Buddha). It is said that, for example, just as the son of a Chakravartin is the seed of a king, and his noble queen, and his womb is not diminished, and the nurse who raises him is special, so that the four causes can inherit the throne, so devotion to the supreme vehicle is the seed of the Buddha, and the wisdom that realizes the nature of reality is the mother who gives birth to the Buddhas, and the bliss of meditation such as the Akashagarbha is the cause of growth, like a womb, and great compassion is the cause of nurturing, like a nurse, so whoever is born from the four dharmas is called the son of the Bodhisattva Victorious One, because he is born after the Thubpa and can inherit the lineage. Secondly, there are two meanings of fruit and karma: the common explanation of what is to be attained and what is to be attained, and the separate explanation of their respective natures. The first is: The qualities of purity, self, bliss, and permanence The perfection of qualities is the fruit. To renounce suffering and attain peace Is the action of desire and aspiration. It is said that the realm of ultimate truth has two distinctions: purity, self, bliss, and permanence are the distinctions of the fruit of the four perfections, and renunciation arises from the suffering of samsara, and the desire to attain peace and nirvana is the distinction of action because it is the agent of desire and aspiration, that is, it has two aspects. The second has two: the meaning of the fruit to be attained, and the meaning of the karma to be attained. The first has three: the way to abandon what is to be abandoned, the way to obtain the four fruits after abandoning, and the way to be liberated from the two extremes after obtaining. The first is: These fruits, in short, are the Dharmakāya.
Chinese
颠倒。从四种颠倒中解脱，以对治彻底区分之。如是说，即是信解、智慧、禅定和慈悲。这四种使法界清净之因的果，简而言之，有四种，即凡夫对于法身，执著于净、我、乐、常，从这四种颠倒的增益中解脱，声闻缘觉执著于不净、无我、苦、无常，因此，以其对治，使法身达到净等四种彼岸，从而获得彻底的区分。第二，彼以自性清净故，断除习气故为净。我与无我戏论皆，以寂灭故为胜我。意之自性蕴与彼，彼因还灭故为乐。轮回以及寂灭，以证悟平等性故常。如是说，果位佛的法身，总的体性，以自性从原始以来完全清净之故，以及特殊的体性，突发的垢染连同习气全部断除之故，是为清净的彼岸。外道等所计度的我执戏论，以及声闻等所计度的无我执戏论全部寂灭，是为胜我的彼岸。一切痛苦止息，因此，意的自性之蕴，以及断除一切集起，因此，其因无明习气之地的烦恼，以及一切无漏之业也还灭穷尽之故，是为安乐的彼岸。对于轮回和涅槃，不作取舍的差别，以证悟平等性之故，二利相续不断，是为常的彼岸。此处全知多波巴大师说，彼胜义谛之界，以自性清净之故，轮回无常的过患，没有丝毫可减损之处，故不堕入断灭边；从原始以来任运成就之故，涅槃常有的功德，没有丝毫可增益之处，故不堕入常边，因此，成立为远离二边的涅槃。
English
Inverted. Liberation from the four inversions, thoroughly distinguished by antidotes. Thus it is said, namely faith, wisdom, meditation, and compassion. The result of these four causes that purify the Dharmadhatu, in short, is fourfold, namely, ordinary beings' attachment to purity, self, bliss, and permanence in the Dharmakaya. Liberating from these four inverted superimpositions, the Shravakas and Pratyekabuddhas attach to impurity, non-self, suffering, and impermanence. Therefore, by their antidotes, the Dharmakaya attains the other shore of purity and so on, thereby obtaining thorough distinction. Secondly, it is pure because it is pure in nature, and because it has abandoned habitual tendencies. All the elaborations of self and non-self are the supreme self because of being pacified. The aggregates of the nature of mind, and because their cause is reversed, it is bliss. Samsara and Nirvana are constant because they are realized as equality. Thus it is said, the Dharmakaya of the fruition Buddha, the general characteristic, is the other shore of purity because it is completely pure from the beginning by its own nature, and the special characteristic, because all sudden stains together with habitual tendencies are completely abandoned. The elaborations of self-attachment contemplated by non-Buddhists and so on, and all the elaborations of non-self-attachment contemplated by Shravakas and so on are completely pacified, which is the other shore of the supreme self. Because all suffering has ceased, therefore, the aggregates of the nature of mind, and because all arising is abandoned, therefore, its cause, the afflictions of the ground of ignorance and habitual tendencies, and all uncontaminated actions are also reversed and exhausted, which is the other shore of bliss. Regarding Samsara and Nirvana, there is no difference in acceptance and rejection, because of realizing equality, the two benefits continue uninterrupted, which is the other shore of constancy. Here, Omniscient Dolpopa the Great said, that ultimate realm, because of its pure nature, the faults of impermanence in Samsara have nothing to be diminished, therefore it does not fall into the extreme of annihilation; because it is spontaneously accomplished from the beginning, the merits of permanence in Nirvana have nothing to be added, therefore it does not fall into the extreme of permanence, therefore, it is established as Nirvana that is free from the two extremes.