Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༡༠༡ ནས་ ༢༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༡༠༡ ནས་ ༢༠༠ བར། ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞི་དུས་སུ་འཁོར་འདས་སོ་སོའི་བག་ཆགས་འཇོག་པའི་རྟེན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་བཞག་དང་། ལམ་དུས་སུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སྤང་བྱར་བཤད་ནས། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མྱོང་བྱར་ཁས་ལེན་པ་དང་། འབྲས་དུས་སུ་གནས་འགྱུར་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། གཞུང་འདིའི་བཤད་གཞི་དེ་ལྟར་ལ། འཆད་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་གཉིས་སུ་བྱུང་སྟེ། དབུ་མའི་གཞུང་ལ་བསྟེན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ལམ་གྱིས་བཤད་པ་དང་། སྙིང་པོའི་དོན་མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་གྱིས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྔོག་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པའི་བཤད་སྲོལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བཞེད། དེ་ནི་རིག་པའི་ཚོགས་ལས་བཤད་པའི་མེད་པར་དགག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས། དོན་དམ་བདེན་པ་དེའང་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་དང་གཙང་ནག་པས་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་ལྟ་ཞོགཞེན་པའི་ཡུལ་དུའང་མི་རུང་གསུངས། སློབ་དཔོན་ཕྱྭ་པ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་པས་ སྟོང་པའི་མེད་དགག་དེ་ཉིད་ཡིན་ཅིང་སྒྲ་རྟོག་གི་ཞེན་པའི་ཡུལ་དུའང་རུང་བར་བཞེད། ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་གྱིས་ལྡན་པའི་དོན་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་དེ་ལ་དམིགས་ན་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འདུ་བ་ལ་དེར་བཏགས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམ་བྱང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་པ་བདག་མེད་གཉིས་ལ་བྱས་ནས་དེ་གསར་དུ་བཞག་ཏུ་མེད་པ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཀུན་ཉོན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ལ་བྱས་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་དམིགས་པ་དེ་གཏན་ནས་མ་གྲུབ་པས་སྔར་ཡོད་ཕྱིས་བསལ་དུ་མེད་པ་ལ་འཆད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་པའི་དོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱིས་ཆོས་སྐུ་དེ་ཐོབ་ཏུ་རུང་བའི་དོན་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ལོ་ཙཱ་གཟུ་བཙན་རྣམ་གཉིས་ལས་བརྒྱུད་པའི་བྱམས་ཆོས་སྒོམ་ལུགས་པ་རྣམས་དང་། མངའ་བདག་མཻ་ཏྲི་ཞབས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གདམས་ངག་བརྙེས་ནས་སྔགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་མན་ངག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་པ་སོགས་མཛད། དེ་ལས་རྗེ་མར་པས་གསན་ཏེ། ཐེག་པའི་མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་དོན། ། མཐའ་བྲལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ། །ཆོས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལ་ངོ་སྤྲོད་བགྱིས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་། རྗེ་སྒམ་པོ་པའི་ཞལ་ནས། འོ་སྐོལ་གྱི་ཕྱ
Chinese
第101页至第200页。 第101页至第200页。 是的。因此，在基础时，安立轮涅各自习气之所依阿赖耶识的体性，在道时，宣说将客尘垢染作为所断，承认各自本性清净之分作为自证智慧所体验，在果时，成立有究竟转依之智慧，这没有差别。此论的立论基础是这样，而讲述的方式分为两种次第：依靠中观之论，以随念的途径讲述，以及以现量的途径讲述心要之义。第一种是：俄·洛扎瓦大师及其随从的讲说传统，他们认为如来藏是胜义谛。这承许为理智之聚中所说的以遮遣无的体性之空性。洛扎瓦大师和藏纳巴说，胜义谛甚至不能成为声音和分别的对境，更不用说是执着的对境了。学 आचार्य（梵文天城体：आचार्य，梵文罗马拟音：ācārya，汉语字面意思：导师） ཕྱྭ་པ་（Phywa pa）尊者则认为，胜义谛是诸法以真实空性的无遮，并且可以成为声音和分别的执着对境。具有功德自性的意义，也是如果缘于空性，则一切功德自性聚集于此而安立于此。清净之因，是对清净的智慧所缘的二无我而作，因此不能新立。不清净之因，是对由一切烦恼所增益的补特伽罗和法之我而作，由于烦恼所缘的此我完全不成立，因此宣说为先前存在之后消除是不可能的。法身遍布的意义，也解释为众生能够获得法身之义。第二种是：从洛扎·祖赞二位译师传下来的噶当派修法者们，以及曼达拉瓦（梵文：Mandāravā）自在王获得了大婆罗门父子的教言后，造了与密咒相顺的般若波罗蜜多之窍诀《唯识十法》等。玛尔巴尊者从中听闻后说：“胜乘之究竟心要义，离边不作意，于大法印作介绍。”等等。噶当巴大师说：“我们
English
Pages 101 to 200. Pages 101 to 200. Yes. Therefore, at the ground stage, the establishment of the ālaya-vijñāna, the basis for the imprints of saṃsāra and nirvāṇa, is explained. At the path stage, adventitious stains are taught as what is to be abandoned, and the aspects of self-nature purity are acknowledged as what is experienced by self-cognizant wisdom. At the result stage, it is established that there is ultimate transformational wisdom, and there is no difference. The basis of this treatise is like that, and the way of explaining it occurs in two stages: relying on the treatises of Madhyamaka, it is explained through the path of inference, and the meaning of the essence is explained through the path of direct perception. The first is: the explanatory tradition of the great translator Ngok and his followers, who consider the tathāgatagarbha to be the ultimate truth. This is acknowledged as emptiness, which is characterized by the negation of existence as explained in the collection of reasoning. The great translator and Tsang Nakpa said that the ultimate truth cannot even be the object of sound and conceptualization, let alone the object of attachment. Ācārya Phywa pa considers the ultimate truth to be the non-affirming negation of things being empty of truth, and that it can be the object of attachment to sound and conceptualization. The meaning of possessing qualities by nature is also that if one focuses on emptiness, all qualities naturally gather there and are established there. The reason for purification is that the wisdom of purification focuses on the two selflessnesses, and therefore it cannot be newly established. The reason for defilement is that it is made to the self of the person and phenomena imputed by all defilements, and since this self focused on by defilements is completely unestablished, it is said that it is impossible to eliminate what existed before. The meaning of being pervaded by the dharmakāya is also explained as the meaning that sentient beings can attain the dharmakāya. The second is: the Kadampa practitioners who transmitted from the two translators Lo and Zuzan, and the lord Maitrīpada, having obtained the instructions of the great Brahmin father and son, composed the ten aspects of suchness and other Prajñāpāramitā instructions that are in accordance with mantra. Lord Marpa heard from them and said, "The ultimate meaning of the heart essence of the vehicle, free from extremes, without mental fabrication, I introduce the great mudrā of Dharma." And so on. Lord Gampopa said, "Our