Tibetan
ས། གཞན་དབང་། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པ། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་སོགས་མིང་དུ་མར་བཏགས་པ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཆོས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་སོགས་སྒྲིབ་པ་རྣམ་བཞི་བྱུང་བས་གནས་ལུགས་མི་རྟོགས་ཤིང་འཁོར་བར་འཆིངས་ལ། ཐེག་མཆོག་ལ་མོས་པ་སོགས་རྒྱུ་བཞིས་གནས་ལུགས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཏེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དྲུངས་ཕྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་དེ་ལ་གཟོད་མ་ནས་དྲི་མས་གོས་མ་མྱོང་བས་བསལ་བྱ་ཅིའང་མེད་དེ་དྲི་མ་ནི་བཅོས་མ་གློ་ བུར་ཡིན་པས་ཁམས་ལ་སྟོང་པ་དང་། ཡོན་ཏན་རང་ཆས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སྔར་མེད་གསར་དུ་བཞག་པར་བྱ་བ་མེད་དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ཁམས་མི་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན། མཁྲིས་ནད་ཅན་གྱི་དུང་སེར་པོར་མཐོང་བའི་ཚེ་དུང་གི་དངོས་གནས་ལ་སེར་པོས་སྟོང་ཞིང་དཀར་པོས་མི་སྟོང་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་དོན་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འཕེབས་པའི་ཚེ། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱིས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཞེས་པ་ལྟར་གཞན་སྟོང་གི་རིག་པས་དཔྱོད་ཅིང་། ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད་ཅིང་རྣམ་དབྱེར་མེད། །གཉིས་མེད་གསུམ་བྲལ་དྲི་མེད་རྣམ་རྟོག་མེད། །ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་གང་ཡིན་དེ་རྟོགས་པ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཐོང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱ་གཉིས་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཞེད་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པས། མཐའ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ཞེས་པ་དང་གནད་གཅིག་ལ་བཤད་སྲོལ་འདི་འཛིན་པའི་སྐྱེས་ཆེན་རྣམས་ལ་དབུ་མ་གཞན་སྟོང་པ་ཞེས་གྲགས་ཤིང་། དེའང་གཞན་གྱིས་སྟོང་ པའི་བརྡ་ཁྱད་ཙམ་མདོ་ལས་ཀྱང་དངོས་སུ་གསུངས་པ་དང་། བོད་འདིར་གྲུབ་ཆེན་ཡུ་མོས་གསལ་སྒྲོན་སྐོར་བཞི་མཛད་པ་ནས་བརྗོད་སྲོལ་དེ་བྱུང་ལ། དེའི་སྒྲ་དོན་རྒྱ་ཆེར་རྒྱས་པ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་དོལ་པོ་པ་ཡབ་སྲས་ལ་བྱུང་བ་དང་། དེ་དག་གི་ལྟ་སྒོམ་གྱི་གནད་ལ་མི་མཐུན་པ་གང་ཡང་མེད་ཀྱང་གནས་སྐབས་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ། གྲུབ་མཐའི་ཞལ་བཞེས་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཀུན་མཁྱེན་ཇོ་ནང་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གཙང་རྟག་བདེ་བ་བདག་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཆད་པ་ལ། བློས་བཞག་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་གོ་ནས་བོད་ཀྱི་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགག་པ་བརྗོད་ཀྱང་། དེའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱི་དོན་དབྱིངས་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཤིང་དེ་ཉིད་སྤྲོས་མཚན་ལས་གྲོལ་ཞིང་སྒྲ་རྟོག་ལས་འདས་པ་དང་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་བཞེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་ཡིན་པས་དཔྱད་པ་རང་གིས་འཁྲུལ་ཏེ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་གསུངས་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ བརྗོད་པ་སོགས་དང་མཚུངས་པར་གསུངས་སོ། །མདོར་ན། རྗེས་དཔག་དང་མངོན་སུམ་ལམ་གྱི་འཆད་ཚུལ་འདི་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་མེད་དང་། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་དབྱེ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གི་ཁམས་སྟོང་གི། །རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཅེས་པའི་དོན་ལ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ནང་བལྟས་ཀྱི་གོ་བ་ལས། དཔྱད་པ་དང་སྒོམ་དོན་གཉིས་སུ་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །བདུན་པ་ལ་གཉིས། བསྡུས་དོན་དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་ལམ་གྱི་འབྲེལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་ལས། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཚོགས་སོགས་ཀྱི་དབུ་ཞབས་ཀྱི་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས་སོགས་ཀྱིས་སྔ་ཕྱིའི་གོ་རིམ་གྱི་འགྲེལ་པ་བསྟན་ཏེ། དེའང་ཤེས་བྱའི་ཁོང་ན་འགྲན་ཟླ་བྲལ་བའི་དངོས་པོ་མི་བསླུ་བ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་བྱུང་གི་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པར་གྱུར་པས་ སངས་རྒྱས་ཉིད་བརྗོད་བྱ་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དམ་པའི་ཆོས་ནི། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གཟིགས་པ་ཁོ་ན་གཞན་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་ལམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པ་དང་། དགེ་འདུན་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཁྱོད་ནི་གང་ནས་གཤེགས་པ་ཡི། །ལམ་དེ་ཉིད་ནས་སློབ་མའང་མཆི། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལམ་དེ་ལ་ཞུགས་ཤིང་རྗེས་སུ་སློབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡོན་ཏན་བྱེད་ལས་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། འདིར་དེ་དག་གི་དོན་མདོར་སྦྱར་ནས་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་བཤད་གཞིར་མཛད་པ་སྟེ། དེའང་སངས་རྒྱས་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ། ལྷུན་གྲུབ། གཞན་རྐྱེན་གྱིས་མི་རྟོག་པ་སྟེ་རང་དོན་བྱང་ཆུབ་པའི་ཡོན་ཏན་གསུམ། མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་པས་གཞན་དོན་མཛད་པའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་སྟེ་དོན་གཉིས་དབྱེ་གཞིར་བྱས། དབྱེ་ངོ་དྲུག་ཏུ་བགྲངས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱད། ཆོས་འགོག་བདེན་ལ་བསམ་མེད་གཉིས་མེད་རྟོག་མེད་གསུམ། ལམ་བདེན་ལ་དག་གསལ་གཉེན་
Chinese
那，是他生起处，是世俗的错觉，是无明习气的地等多种名称所指。由此产生对佛法的嗔恨等四种障碍，使人无法理解实相，束缚于轮回。而对殊胜乘的信仰等四种原因，使人正确地理解实相，彻底清除暂时的污垢，显现佛陀的精华，这被称为法身。那自性光明，从一开始就没有被污垢沾染过，因此没有什么需要去除的，因为污垢是虚假的、暂时的，所以自性是空性的。功德是自有的本性，因此没有什么需要新设的，因为它是无分别的特征，所以自性不是空性的。例如，患有黄疸病的人看到海螺是黄色的，海螺的真实本性是空性的，但白色不是空性的。当通过闻思确定其含义时，正如“真实的终极是，由诸和合所，一切皆空寂”所说的那样，以他空的智慧进行分析。无始无中亦无终，无有分别无二元，离三垢染无分别，证悟法界之自性，瑜伽行者等持见。等等，认为通过禅修体验二空之智慧。尊者萨迦派说：“在确定无边之后，在双运中体验它。”持有这种说法的大德们被称为他空宗。这仅仅是他空的一种表达方式，经典中也有明确的说明。在藏地，自从成就者玉莫撰写了四部光明论以来，就出现了这种说法。昆钦·多布巴父子对此进行了广泛的阐释。虽然他们在见解和修行上没有任何分歧，但在确定见解时，各教派的观点存在一些差异。特别是，昆钦·觉囊巴按照字面意思解释如来藏是清净、常恒、安乐、真我和超越自我的彼岸。然而，所有藏地的论者都驳斥说，这是对虚构的真实存在的理解。然而，他的常恒等的含义是指不变的法界。
English
That, is the other-powered, the illusion of conventionality, the ground of ignorance imprints, and so forth, which are designated by various names. From this arise the four obscurations, such as anger towards the Dharma, which prevent one from understanding the true nature and bind one to samsara. However, through four causes, such as faith in the supreme vehicle, one correctly understands the true nature, completely eradicates the adventitious stains, and manifests the essence of the Buddha, which is called the Dharmakaya. That self-luminous nature has never been stained by defilements from the very beginning, so there is nothing to be removed, because the stains are artificial and adventitious, so the essence is empty. Qualities are the nature of inherent characteristics, so there is nothing to be newly established, because it is the characteristic of non-differentiation, so the essence is not empty. For example, when a person with jaundice sees a conch shell as yellow, the true nature of the conch shell is empty of yellowness, but not empty of whiteness. When its meaning is determined through hearing and thinking, as it is said, "The true ultimate is, by all compounded things, all are empty," analyze with the wisdom of other-emptiness. Without beginning, middle, or end, without differentiation, without duality, free from three stains, without conceptualization, realizing the nature of the Dharmadhatu, the yogi sees in equipoise. And so on, it is considered to experience the wisdom of the two emptinesses through meditation. The venerable Sakya said, "After determining the absence of extremes, experience it in union." The great beings who hold this explanation are known as the Shentongpas. This is merely a term for other-emptiness, which is explicitly stated in the sutras. In Tibet, since the great adept Yumo composed the four commentaries on the Clear Lamp, this expression has arisen. The meaning of this has been greatly expanded by Kunkhyen Dolpopa and his sons. Although there is no disagreement in their view and practice, there are some differences in the views of the different schools when establishing the view. In particular, Kunkhyen Jonangpa literally explains the Tathagatagarbha as pure, permanent, blissful, self, and the other shore of the ultimate self. However, all Tibetan speakers refute this, understanding it as a fabricated true existence. However, the meaning of his permanence and so on refers to the unchanging Dharmadhatu.
Chinese
远离戏论之名，超越言语分别，并且认为是不分别智慧无误的境界。由于它本身是能被理智分析的，所以分析本身会出错，因此，时轮金刚中所说的具足一切殊胜的空性影像，与大手印的宣说等等是相同的。总而言之，后得和现量这两种道路的讲解方式的根本是，如来藏存在与否，并且“对此没有什么需要去除，没有什么需要安立，如实地去看待如实，如实地见到即解脱，具有分别的自性，是刹那间空性的界，具有无分别的自性，不是空无至上法”。对于这句话的意义，从向外看和向内看的理解出发，就分成了分析和禅修两种。第七部分分为两点：总结的要义和顺带解释道路的关联。第一点是，经文中，显示了佛法僧等开头和结尾的总结意义，并且显示了从佛到法等的先后顺序的解释。也就是说，在所知的事物中，无与伦比且不欺骗的对境，只有圆满的佛陀。凭借彻底清净刹那间污垢的力量，能够自然而然地照见一切，因此佛陀本身就是一切所说的主体。殊胜的法，是胜者自己如何照见，完全出于慈悲而以道路的方式宣说。僧伽，正如所说：“您从何处而来？弟子也从那条道路而来。”以这种方式进入那条道路并随后学习，因此，佛教徒的所有佛经和论著都只是在阐述三宝的体性、功德和作用等等。因此，在这里将这些意义简要地结合起来，作为最初的讲解基础。也就是说，佛是不生不灭的，任运自成的，不被其他因缘所动摇的，这是为了自身成佛的三种功德。通过智慧、慈悲和能力来成办他利的三种功德，将二者作为区分的基础，列举了六种区分方式的八种功德。法，在灭谛方面，是无思、无二、无分别三种。在道谛方面，是清净、光明、亲
English
It is considered to be a realm free from the names of conceptual elaborations, beyond verbal distinctions, and the non-erroneous wisdom of non-discrimination. Because it is amenable to analysis by reason, the analysis itself errs. Therefore, the image of emptiness possessing all perfections as taught in the Kalachakra, is said to be similar to the expression of Mahamudra, etc. In short, the root of these two ways of explaining inference and direct perception is whether the Tathagatagarbha exists or not, and "There is nothing to be removed from this, there is nothing to be established. Look at reality as it is. Seeing reality is liberation. It has the characteristic of being with distinctions. It is the realm of momentary emptiness. It has the characteristic of being without distinctions. It is not empty of the supreme Dharma." From the understanding of looking outward and looking inward at the meaning of this statement, it has become divided into analysis and meditation. The seventh part has two points: the actual summarized meaning and the incidental explanation of the connection of the path. The first point is that the text shows the summarized meaning of the beginning and end of the Buddha, Dharma, Sangha, etc., and shows the explanation of the order of precedence from Buddha to Dharma, etc. That is, among the knowable things, the incomparable and non-deceptive object is only the perfect Buddha. By the power of completely purifying the momentary defilements, one is able to naturally see everything. Therefore, the Buddha himself is the main subject of all that is said. The sacred Dharma is how the Victorious One himself sees it, and out of compassion, he teaches it as a path. The Sangha, as it is said, "From where have you gone? The disciple also comes from that path." In this way, they enter that path and subsequently learn. Therefore, all the Buddhist scriptures and treatises of Buddhists only explain the nature, qualities, and functions of the Three Jewels, etc. Therefore, here, these meanings are briefly combined and made the basis of the initial explanation. That is, the Buddha is unconditioned, spontaneously accomplished, and not disturbed by other causes, which are the three qualities of self-benefit enlightenment. The three qualities of accomplishing the benefit of others through wisdom, compassion, and power, are taken as the basis of distinction, and the eight qualities of the six distinctions are enumerated. The Dharma, in terms of cessation, is the three of non-thought, non-duality, and non-discrimination. In terms of the path, it is pure, clear, and close.