Tibetan
། སེར་པོའམ། དམར་པའམ། དཀར་པོའམ། བཙོད་ཁའམ། ཤེལ་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའམ། ཡང་དག་པའམ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའམ། རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ། གཟུགས་ཅན་ནམ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ཅེས་སོ་སོར་རྟོགས་ཤིག སེམས་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། སྣང་བ་མེད་པ། ཐོགས་པ་མེད་པ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པས། ནང་ན་མི་གནས། ཕྱི་རོལ་ན་མི་གནས། གཉིས་ཀའི་བར་ན་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་དག་པ། །ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིས་ཞིང་དེ་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མེད་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཤེས་བྱ་མེད་ན་ཅི་རིག་ན། །གང་གིས་ཤེས་པ་དེ་བརྗོད་བྱེད། ཅེས་པ་དང་། དེ་ན་ཤེས་བྱ་ཉེར་གནས་པ། ། མེད་པར་ཤེས་པ་མེད་ཅེས་ངེས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་ནང་འཛིན་པའི་སེམས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་དངོས་པོར་འཛིན་པ་བཀག་ནས། དོན་གཉིས་པ་དངོས་མེད་དུ་འཛིན་པ་དགག་པ་ལ། གལ་ཏེ་བདག་གཉིས་པོ་དེ་དངོས་པོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་དངོས་མེད་ཅིག་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དངོས་མེད་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། །བདག་གཉིས་པོའམ། སེམས་དེ་སྔར་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལ། ཕྱིས་མེད་པ་ཡིན་ན་དངོས་མེད་ཅེས་བྱར་རུང་སྟེ། བདག་གཉིས་སམ། སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱི་མ་གྲུབ་པས་ནི། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་མཐའ་ལས་འདས་སོ། །ས་ར་ཧ་པས། །དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཕྱུགས་དང་འདྲ་བ་སྟེ། །དངོས་མེད་འཛིན་ན་དེ་བས་ཀྱང་ནི་བླུན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། །ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་མིན། །སེམས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མེད། །ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་སྤངས་པ། །དེ་ནི་སྐྱེ་མེད་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་ཆེན་ འཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། གང་ཚེ་དངོས་པོ་མི་རྙེད་པ། །དེ་ཚེ་དངོས་མེད་ག་ལ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་གསུམ་པ་མེད་པར་འཛིན་པའི་སྐྱོན་འཆད་པ་ལ། འོ་ན་དོན་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ནི་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འདུག་ན། དངོས་མེད་དུ་བལྟས་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། སྔ་མ་བས་ཕྱི་མ་སྐྱོན་ཆེ་སྟེ། ས་ར་ཧས། དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཕྱུགས་དང་འདྲ་བ་སྟེ། །དངོས་མེད་འཛིན་ན་དེ་བས་ཀྱང་ནི་བླུན། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་གང་ཟག་ཏུ་བལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ནི་བླའི། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས
Chinese
是黄色吗？是红色吗？是白色吗？是茜草色吗？是像水晶的颜色吗？是真实的吗？是不真实的吗？是常吗？是非常吗？是有色的吗？是无色的吗？像这样分别辨别。心是无色的，不可指示的，无显现的，无阻碍的，非能辨识的，因此不在内住，不在外住，不在二者之间。完全清净。以未成立而于彼刹土无有解脱，是法界之自性。如是说。入菩萨行论中也说：若无所知，何能知？以何知者，彼为能说。以及，于彼所知近住，无有所知，无有知，如是决定。如是说。彼等之中显示执著之心未成立，如是遮止执著事物后，为了遮止第二义执著无事物。如果彼二我于任何事物皆未成立，是否为无事物呢？彼亦未成立为无事物。如何呢？彼二我或心，若先前存在于事物中，后来消失，则可称为无事物。然我二者或名为心之法，从一开始就非自性成立，因此超越了存在于事物中与不存在之边。萨ra哈巴说：执著事物如同畜生，执著无事物则比彼更愚蠢。如是说。楞伽经中也说：外境非有非无，心亦无有执取，完全舍弃一切见，彼是无生之体性。如是说。宝鬘论中也说：何时事物不可得，彼时如何变为无事物？如是说。第三义阐述执著不存在之过患。如果执著事物为轮回之根本，那么观待无事物则不会从轮回中解脱吗？后者比前者过患更大。萨ra哈说：执著事物如同畜生，执著无事物则比彼更愚蠢。如是说。如是如《宝积经》中所说：憍尸迦，于人想执著如须弥山般安住是好的，以慢心执著空性则不如是。
English
Is it yellow? Is it red? Is it white? Is it madder-colored? Is it like the color of crystal? Is it real? Is it unreal? Is it permanent? Is it impermanent? Is it with form? Is it without form? Discern them separately like this. The mind is without form, cannot be pointed out, has no appearance, is without obstruction, is non-cognitive, therefore it does not abide within, it does not abide without, it does not abide between the two. Completely pure. There is no liberation in that field with the unestablished, it is the nature of the dharmadhatu. Thus it is said. In the Bodhisattvacaryāvatāra it is also said: If there is nothing to be known, what can be known? By what is it known, that is the speaker. And, there the knowable abides near, without something to be known, there is no knowing, thus it is determined. Thus it is said. Among these, it is shown that the mind that grasps is not established. Thus, having stopped grasping at things, in order to negate the second meaning of grasping at non-things. If those two selves are not established in anything, are they non-things? That is also not established as a non-thing. How is it? Those two selves or the mind, if they previously existed in things, and later disappeared, then they could be called non-things. But the two selves or the dharma called mind, from the beginning are not established by their own nature, therefore they have transcended the extremes of existing in things and not existing. Saraha said: Grasping at things is like an animal, grasping at non-things is even more foolish than that. Thus it is said. In the Laṅkāvatāra Sūtra it is also said: External things are neither existent nor non-existent, the mind also has no grasping, completely abandoning all views, that is the nature of unborn. Thus it is said. In the Ratnāvalī it is also said: When things cannot be found, how can they become non-things? Thus it is said. The third meaning explains the fault of grasping at non-existence. If grasping at things is the root of samsara, then wouldn't looking at non-things lead to liberation from samsara? The latter is more faulty than the former. Saraha said: Grasping at things is like an animal, grasping at non-things is even more foolish than that. Thus it is said. As it is said in the Ratnakūṭa Sūtra: Kauśika, it is better to abide with the thought of a person as great as Mount Meru, but it is not like that to grasp emptiness with pride.