Tibetan
ན་བདག་ཏུ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་གཞན་དག་ལ། །ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོར་ཤེས་བྱས་ནས། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དོར་བ་དང་། །གཞན་བླང་བ་ནི་སྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་ཉོན་མོངས་པ་ཆ་མཉམ་པའམ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤས་ཆེ་ན་རླུང་ལ་བསླབ་སྟེ། བགྲང་བ་དང་རྗེས་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་སྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ལས། བགྲང་དང་རྗེས་འགྲོ་འཇོག་པ་དང་། །རྟོག་པ་དང་ནི་བསྒྱུར་བ་དང་། །ཡོངས་དག་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་སྤང་སྒྲུབ་བསྒྱུར་གསུམ་མེད་པར་ཉམས་སུ་ ལེན་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལུགས་སམ། མར་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ཕྱག་སྲོལ་དང་བཞེད་པ་ནི་ཞལ་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་དང་དཔལ་ནཱ་རོ་པའི་ཆོས་དྲུག་རྣམས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ནི་སེམས་སྦྱོང་བའི་རིམ་པ་སྟེ་བསམ་གཏན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །བསམ་གཏན་དངོས་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་བསམ་གཏན་དང་། ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་སྣོད་དུ་རུང་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བཤད་ན། དང་པོ་མཐོང་པའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་བསམ་གཏན་ནི། བྱང་ས་ལས། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བསྐྱེད་པ། མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞི་བ། རློམ་སེམས་དང་ བྲལ་བ། རོ་མྱང་བ་མེད་པ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི། དེ་དག་གིས་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི། ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་གྱ་གྱུ་མེད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། །ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བསྐྱེད་ཞེས་པ་ནི། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་འཇིག་པའོ། །མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཞེས་པ་ནི། ངང་གིས་འཇུག་པའོ། །རློམ་སེམས་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པ་ནི། ལྟ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །རོ་མྱང་བ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་སྲིད་པའི་ཉོན་མོངས་མེད་པའོ། །མཚན་མ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་བྲལ་བའོ། །ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ལྟར་ན། བསམ་གཏན་བཞི་སྟེ། བསམ་གཏ
Chinese
应视为我。如《入行论》云：“自身具过 अन्येषु गुणसागरं ज्ञात्वा त्यजेदात्मग्रहं परं गृह्णीयात्” （梵文天城体，परं गृह्णीयात्，param gṛhṇīyāt，应取他），如是说。若自烦恼相等，或分别念较重，则应修风，修数息、随行等六法。如《俱舍论》云：“数随安住观，转净六次第。”如是说。若不以断、修、转三者而修习彼等烦恼，乃密宗之法，或玛尔巴师徒之手印与见解，应从口诀中得知，并从俱生和合与那若巴六法中得知。彼等乃修心之次第，即引入禅定。若就禅定本身分类，则有三种：于现法乐住之禅定、成办功德之禅定、利益有情之禅定。其中，第一种是使自相续堪为法器。第二种是自堪为法器后，成办佛法。第三种是利益有情。若说彼等各自之体性，则第一种于现法乐住之禅定者，《菩萨地》云：“复次，诸菩萨之禅定者，谓离一切分别，生起身心极调柔，最极寂静，离增上慢，无所受用，离一切相，是名彼等于此生中安乐住。”如是说。其中，离一切分别者，谓无有于有无等分别之意之散乱，而安住于一境。生起身心极调柔者，谓身心之一切粗重皆灭。最极寂静者，谓自然而入。离增上慢者，谓离见之烦恼。无所受用者，谓无有有之烦恼。离一切相者，谓离色等受用。又依一切之门而言，则有四禅定：
English
Should be regarded as self. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: "Knowing oneself to be faulty and others to be an ocean of good qualities, abandon self-grasping and cultivate taking others." It is said. If one's own afflictions are equal, or if conceptual thought is heavier, then one should train in wind, and meditate on the six practices such as counting and following. As it is said in the Abhidharmakośa: "Counting, following, abiding, observing, transforming, and purifying are the six stages." It is said. If those afflictions are practiced without abandoning, cultivating, or transforming, it is the method of Secret Mantra, or the handprints and views of Marpa and his sons, which should be known from oral instructions, and should be known from the Coemergent Union and the Six Dharmas of glorious Nāropa. These are the stages of mind training, which lead to entering into meditation. If meditation itself is divided, there are three types: meditation that dwells in bliss in this very life, meditation that accomplishes qualities, and meditation that benefits sentient beings. Among these, the first is to make one's own continuum suitable as a vessel. The second is to accomplish the Dharma of the Buddha after one's own vessel is suitable. The third is to benefit sentient beings. If we explain the characteristics of each of these, the first, meditation that dwells in bliss in this very life, is described in the Bodhisattvabhumi: "Furthermore, the meditation of the Bodhisattvas is that which is free from all conceptualizations, generates extreme pliancy of body and mind, is supremely peaceful, free from arrogance, without enjoyment, and free from all signs. This is known as dwelling in bliss in this life." It is said. Among these, being free from all conceptualizations means being without the distraction of the mind that conceptualizes existence, non-existence, and so forth, and abiding in one-pointedness. Generating extreme pliancy of body and mind means that all the coarse burdens of body and mind are destroyed. Being supremely peaceful means entering naturally. Being free from arrogance means being free from the afflictions of views. Without enjoyment means being without the afflictions of existence. Being free from all signs means being free from the enjoyment of forms and so forth. Furthermore, according to the door of all, there are four meditations:
Tibetan
ན་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི། རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི། དགའ་བ་ དང་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི། སིམ་པའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི། བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པའོ། །ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་ལ་གཉིས་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་། ཐུན་མོང་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། སྟོབས་བཅུའི་རིགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཚད་མེད་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མིང་ཙམ་ཡང་མི་ཤེས་ན། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། །ཐུན་མོང་བ་ནི། རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། ཟིལ་གྱིས་གནོན་བ་དང་། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་ཐུབ་མོང་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ཡང་མིང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི། བསམ་གཏན་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲུལ་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དགོས་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །འོ་ན་ཞི་ གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཞེས་གྲགས་པ་ལ། ཞི་གནས་ནི་ཅི་ཙམ། ལྷག་མཐོང་ནི་ཅི་ཙམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཞི་གནས་ནི་ཡང་དག་པའི་ཏིང་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ལ་སེམས་འཇོག་པ་དེའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི། དེའི་རྗེས་ལ་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དེའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཡང་དག་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ལ་སེམས་ནི་འཇོག་ཕྱིར་དང་། །ཆོས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་དང་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཞི་གནས་ནི་བསམ་གཏན་དངོས་སོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆའོ། །བསམ་གཏན་སྤེལ་བ་ནི། ཡེ་ཤེས་དང་། ཤེས་རབ་དང་། བསྔོ་བ་གསུམ་གྱིས་སྤེལ་བ་སྟེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་རོ། །བསམ་གཏན་དག་པར་བྱེད་པ་ནི། སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པ་སྟེ། གོང་དུ་བསྟན་བ་ལྟར་རོ། །བསམ་གཏན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི། མཐར་ཐུག་དང་། གནས་སྐབས་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མཐར་ཐུག་ནི། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་ བྱང་ས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུ
Chinese
第一、第二、第三和第四。其中，第一禅是具有寻和伺的。第二禅是具有喜的。第三禅是具有离喜妙乐的。第四禅是具有舍的。成就功德的禅定有两种，即不共的和共同的。其中，第一种是不共的，即以十力之族所摄的各种不可思议、无量无边的等持，是声闻和独觉们连名字都不知道的，更何况是入定呢？这些是不共的。共同的是指解脱、胜伏、灭尽定生处、各别正智等，是声闻和共同的。但这只是名字相同，而其自性本体并不相同。利益有情之禅是指，依靠禅定而化现无数的身体，做利益有情的帮助等十一事的禅定。那么，所谓的止和观，止是什么，观又是什么呢？其中，止是指依靠正确的等持，将心安住在心上。观是指，在此之后，辨别应作和不应作的法。如《经庄严论》中所说：依靠正确的安住，为了将心安住在心上，以及为了辨别诸法，即是止和观。如是宣说了。其中，止是真实的禅定，观是智慧的一部分。增长禅定是指，以智慧、般若和回向三者来增长，如前所述。清净禅定是指，以空性和慈悲来摄持，如前所述。禅定的果是指，应知究竟和暂时两种。其中，究竟是指获得无上菩提，如《菩提资粮论》中所说：菩萨圆满了禅定波罗蜜多后，现证无上正等菩提，现证成佛。
English
The first, second, third, and fourth. Among these, the first dhyana is with vitarka and vicara. The second dhyana is endowed with joy. The third dhyana is endowed with the bliss of detachment. The fourth dhyana is endowed with equanimity. There are two types of dhyana for accomplishing qualities: the uncommon and the common. Among these, the first is the uncommon, which refers to the various inconceivable and immeasurable samadhis gathered by the lineage of the ten powers, which even the Shravakas and Pratyekabuddhas do not know even the name of, let alone enter into. These are the uncommon ones. The common ones refer to liberation, overcoming, the birthplaces of cessation, individual perfect knowledge, etc., which are common to the Shravakas. However, this is only the same in name, and their own essence is not the same. The dhyana that benefits sentient beings refers to the dhyana that, relying on dhyana, emanates countless bodies and performs the eleven deeds such as helping sentient beings in need. Then, what are known as shamatha and vipashyana? What is shamatha, and what is vipashyana? Among these, shamatha refers to the act of placing the mind on the mind based on correct samadhi. Vipashyana refers to the subsequent act of thoroughly distinguishing between what should be done and what should not be done. As stated in the Ornament of the Sutras: 'Relying on correct abiding, in order to place the mind on the mind, and in order to distinguish the dharmas, are shamatha and vipashyana.' Thus it is said. Among these, shamatha is actual dhyana, and vipashyana is a part of wisdom. Increasing dhyana refers to increasing it through wisdom, prajna, and dedication, as mentioned above. Purifying dhyana refers to being grasped by emptiness and compassion, as mentioned above. The fruit of dhyana should be understood as being of two types: ultimate and temporary. Among these, the ultimate refers to attaining unsurpassed bodhi, as stated in the Bodhisattva-bhumi: 'The Bodhisattva, having perfected the paramita of dhyana, manifestly awakens to unsurpassed, perfectly complete bodhi, manifestly awakens to Buddhahood.'