Tibetan
ས། བསམ་གཏན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་འགོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ནི། ཞི་གནས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ནང་དུ་དགེ་བ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། བྱང་སའི་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པའི་སྐབས་ནས། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དགེ་བ་ལ་སེམས་གནས་པ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་ གཏན་དེ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་པ་ལས་ཐོབ་པ་ཡིན་པས། དང་པོ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤང་བ་ནི་དབེན་པ་སྟེ། ལུས་འདུ་འཛི་ལས་དབེན་པ་དང་། སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དབེན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལུས་དང་སེམས་ནི་དབེན་པ་ཡིས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལུས་འདུ་འཛི་ལས་རྣམ་པར་དབེན་པར་བྱ་བ་དོན་དྲུག་གིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདུ་འཛིའི་མཚན་ཉིད་དང་། འདུ་འཛིའི་རྒྱུ་དང་། འདུ་འཛིའི་ཉེས་པ་དང་། དབེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། དབེན་པའི་རྒྱུ་དང་། དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དེ་ལ་འདུ་འཛིའི་མཚན་ཉིད་ནི། བདག་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་འཁོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཡེངས་པའོ། །འདུ་འཛིའི་རྒྱུ་ནི། ཆགས་པ་སྟེ་བུ་སྨད་དང་གཡོག་འཁོར་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་དང་། ཟས་ནོར་ལ་སོགས་པ་རྙེད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་། བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྙན་གྲགས་ལ་ཆགས་པས་འདུ་ འཛིའི་མི་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཆགས་པའི་ཕྱིར་དང་རྙེད་སོགས་ལ། །སྲེད་པས་འཇིག་རྟེན་མི་སྤོངས་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདུ་འཛིའི་ཉེས་པ་ནི། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐུལ་བའི་མདོ་ལས། བྱམས་པ་འདུ་འཛིའི་ཉེས་དམིགས་ཉི་ཤུ་པོ་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཤུ་གང་ཞེ་ན། ལུས་ཀྱིས་མ་བསྡམས་པ་ཡིན། ངག་གིས་མ་བསྡམས་པ་ཡིན། ཡིད་ཀྱིས་མ་བསྡམས་པ་ཡིན། ཉོན་མོངས་པ་ཆེ་བ་ཡིན། འཇིག་རྟེན་པའི་གཏམ་གྱིས་ཀྱང་གོས་པ་ཡིན། བདུད་ཀྱིས་གླགས་རྙེད་པ་ཡིན། བག་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་མི་ཐོབ་པ་ཡིན། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །བྱེ་བྲག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན། སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པའི་ཉེས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་མི་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། འདོད་པ་དག་ནི་རབ་ཏུ་བསྟེན་བྱེད་ཅིང་། །བུ་དང་ཆུང་མ་དག་ལ་སྲེད་བསྐྱེད་ནས། །སྨད་པར་བྱ་བའི་ཁྱིམ་ལ་བརྟེན་པ་དེས། །ནམ་ཡང་བླ་ མེད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་མི་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཉིད་ལ་ཆགས་བྱས་ན། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཀུན་ནས་བསྒྲིབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེས་ནི་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་། དེས་ཀྱང་བདག་དོན་མི་བྱེད་ལ། །བདག་ཀྱང་དེ་དོན་མི་འགྱུར་བས། །བྱིས་ལས་ཐག་རིང་བྱོལ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་སྤངས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་། ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། བུ་དང་ཆུང་མ་དག་ལ་སྲེད་སྤངས་ནས། །ཁྱིམ་གྱིས་སྐྲག་ཏེ་ཁྱིམ་ལས་མངོན་བྱུང་བ། །དེ་དག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ནི་རྙེད་མི་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྙེད་པ་དང་གྲགས་པ་ལ་ཆགས་པའི་ཉེས་པ་ཡང་གཉིས་ཏེ། རྙེད་གྲགས་དེ་གཏན་དུ་གཟུང་བར་མི་ནུས་པ་དང་། དེ་དག་གིས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྙེད་དང་གྲགས་པའི་ཚོགས་བཅས་ཏེ། །གང་དུ་འགྲོ་བའི་གཏོལ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གང་དང་གང་ལ་ཆགས་གྱུར་པ། །དེ་དང་དེ་སྡོངས་སྟོང་འགྱུར་དུ། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་ འགྱུར་ཞིང་ལྡང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དབེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། འདུ་འཛི་དེ་དག་དང་བྲལ་བའོ། །དབེན་པའི་རྒྱུ་ནི། གཅིག་པུར་དགོན་པར་གནས་པའོ། །དེ་ལ་དགོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུར་ཁྲོད་དམ་ནགས་གསེབ་བམ་བྱ་སྐྱིབས་སམ་ཐང་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་ནའང་ཡིན་ཏེ། གཞུ་འདོམ་ལྔ་བརྒྱ་སྲིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལ་རྒྱང་གྲགས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གྲོང་ལས་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ཕན་ཆད་འདས་པ་དེ་ལ་དགོན་པ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ལས་ཀྱང་། གཞུ་ུའདོམ་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ལ་ནི། །རྒྱང་གྲགས་དེ་ལ་དགོན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། བྱང་ཆུབ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཆེད་དུ། འདུ་འཛི་ལས་བྲོས་ཏེ་དགོན་པ་བསྟེན་ན་ཡོན་ཏན་མང་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བསྙེན་བཀུར་གྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མི་འཕེལ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཤད་ན། ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཟས་སྐོམ་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཕུལ་བ་བས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དགོན་པར་བསྡད་པའི་བསམ་པས། དགོན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གོམ་པ་བདུན་བོར་བ་ཙམ་ལ་མཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ཟས་དང་སྐོམ་དང་དེ་བཞིན་གོས་རྣམས་དང་། །མེ་ཏོག་སྤོས་དང་འཕྲེང་བ་
Chinese
萨。禅定本身也能使一切众生安住于三种菩提。如是说。禅定的体性是，寂止的自性，心于内心之中，一心安住于善法。如是，在《菩萨地》中宣说禅定之体性时说：心一境性，心安住于善法。如是之禅定，也是从舍弃不顺品散乱而获得的。因此，首先应当舍弃散乱。而舍弃散乱即是寂静处，即身体从喧嚣中寂静，心从分别念中寂静。如是《入行论》中说：身心住寂静，分别念不生。因此，首先身体从喧嚣中寂静，应当通过六种方式来了解：喧嚣的特征，喧嚣的原因，喧嚣的过患，寂静处的特征，寂静处的原因，寂静处的功德。其中，喧嚣的特征是：与我、子女、妻子、眷属和受用等一同散乱。喧嚣的原因是：贪执，即对子女妻妾和仆役等有情众生贪执，对食物财富等利养贪执，以及对赞颂等名声贪执，因此不舍弃喧嚣。如是说：因贪著利养等，渴爱故不舍世间。喧嚣的过患是：分为共同和个别两种来了解。其中，从共同方面来说，《策发增上意乐经》中说：慈氏，这些是喧嚣的二十种过患。何为二十？即身体未调伏，语言未调伏，心意未调伏，烦恼粗重，也被世间语所染污，被魔所乘，依赖放逸，不能获得寂止和胜观等等。从个别方面来说，贪著有情的过患是不能获得菩提。如是，《月灯经》中说：诸欲皆为极亲近，于子与妻生贪著，依止可呵之居家，何时能得无上果。
English
Sa. Samādhi itself also establishes all beings in the three bodhi. Thus it is said. The nature of samādhi is: the nature of śamatha, the mind abiding single-pointedly in virtue within the mind. Thus, in the context of explaining the nature of samādhi in the Bodhisattvabhūmi, it is said: the mind is one-pointed, the mind abides in virtue. Such samādhi is also obtained from abandoning the opposing factor of distraction. Therefore, first one should abandon distraction. And abandoning distraction is solitude, that is, the body is solitary from busyness, and the mind is solitary from conceptual thoughts. Thus, in the Bodhicaryāvatāra it is said: By solitude of body and mind, conceptual thoughts do not arise. Therefore, first, the body should be solitary from busyness, which should be understood through six points: the characteristics of busyness, the causes of busyness, the faults of busyness, the characteristics of solitude, the causes of solitude, and the benefits of solitude. Among these, the characteristics of busyness are: being distracted together with self, children, wife, retinue, and possessions. The cause of busyness is: attachment, that is, attachment to sentient beings such as children, wives, and servants, attachment to gains such as food and wealth, and attachment to fame such as praise, therefore not abandoning busyness. Thus it is said: Because of attachment and craving for gains etc., one does not abandon the world. The faults of busyness are: to be understood in two ways, common and specific. Among these, from the common aspect, in the Adhyāśayasamcodana Sūtra it is said: Maitreya, these are the twenty faults of busyness. What are the twenty? That is, the body is not restrained, the speech is not restrained, the mind is not restrained, the afflictions are heavy, one is also tainted by worldly talk, the demon finds an opportunity, one relies on carelessness, one does not attain śamatha and vipaśyanā, and so on. From the specific aspect, the fault of attachment to sentient beings is that one does not attain bodhi. Thus, in the Candrapradīpa Sūtra it is said: Desires are always closely followed, craving is generated for children and wives, by relying on a blameworthy household, when will one attain the unsurpassed fruit?
Chinese
不能获得殊胜菩提。如是说。入行论中也说：若于有情起贪著，则于真实悉皆障蔽。如是说。因此应当舍弃对彼之贪著，如是说：彼亦不为我义利，我亦不为彼义利故，应如童子远逃避。如是说。舍弃彼等之利益又，月灯经中说：于子与妻等断贪爱，畏惧居家而出家，彼等获得殊胜菩提不为难。如是说。贪著利养与名声之过患又有二，即利养名声彼不能恒常执持，及彼等生起痛苦。初者，入行论中说：与利养名声众俱，无有自在往何处。如是说。二者也于彼中说：于何何者而贪著，于彼彼等穷尽时，唯成痛苦而增长。如是说。寂静之相为，远离彼等愦闹。寂静之因为，独自住于寂静处。其中，所谓寂静处者，或为尸林，或为森林深处，或为鸟巢，或为旷野等任何处皆可，以弓箭射程五百弓的距离存在者，名为遥呼，超过村落一遥呼以上者，名为寂静处。俱舍论中也说：弓箭五百之量者，名为遥呼彼为静。如是说。寂静之功德为，为菩提与有情之故，逃离愦闹而依止寂静处则功德多，即成为对诸佛之供养中殊胜者，及对轮回生起厌离，及远离世间八法，及烦恼不增，及于相续中生起等持。其中，初者若说，较之于圆满正等觉以饮食及鲜花等各种供养作供养，以菩提心为有情之义而住于寂静处之念，仅于寂静处方向行走七步，亦令其欢喜。月灯经中也说：饮食及饮用，以及如是衣物等，鲜花香及花鬘
English
Supreme enlightenment cannot be attained. Thus it is said. Also in the Bodhisattvacharyavatara, it says: "If one is attached to sentient beings, then one is completely obscured from the truth." Thus it is said. Therefore, attachment to them should be abandoned, as it is said: "They do not work for my benefit, nor do I work for their benefit, so one should flee far away like a child." Thus it is said. The benefit of abandoning these is also stated in the Moon Lamp Sutra: "Those who have abandoned craving for sons and wives, who are afraid of home and have renounced it, will not find it difficult to attain supreme enlightenment." Thus it is said. The faults of attachment to gain and fame are also twofold: one cannot permanently hold onto gain and fame, and they cause suffering. The first is stated in the Bodhisattvacharyavatara: "Together with the accumulation of gain and fame, one has no freedom to go anywhere." Thus it is said. The second is also stated therein: "Whatever one is attached to, when those things are exhausted, it only becomes suffering and increases." Thus it is said. The characteristic of solitude is being separated from those distractions. The cause of solitude is staying alone in a solitary place. Among these, a solitary place is any place such as a charnel ground, a dense forest, a bird's nest, or a wilderness. A distance of five hundred bow-lengths is called a "distant call," and a place beyond one distant call from a village is called a solitary place. The Abhidharmakosha also says: "A measure of five hundred bow-lengths is called a distant call, and that is considered solitude." Thus it is said. The benefits of solitude are many: for the sake of enlightenment and sentient beings, fleeing from distractions and relying on solitude brings many benefits, such as becoming the best of offerings to the Buddhas, developing revulsion for samsara, being separated from the eight worldly dharmas, not increasing afflictions, and generating samadhi in the mindstream. Among these, to explain the first, compared to offering various offerings such as food, drink, and flowers to the fully enlightened Buddha, the thought of staying in solitude for the sake of sentient beings with the mind of enlightenment pleases them even by taking seven steps in the direction of solitude. The Moon Lamp Sutra also says: "Food and drink, as well as clothing, flowers, incense, and garlands"