Tibetan
ང་མི་རྟོག་པ་གཉིས་ངོ་མ་ཤེས་པར་ཡིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་གཟུང་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། སྔོན་རྟོག་པ་ངོ་མ་ཤེས་པས་སྒོམ་དུ་མ་སོང་ཞིང་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། ད་ངོ་ཤེས་ན་རྟོག་པ་ཁོ་རང་སྒོམ་པ་དང་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་འདུག །ད་སྒོམ་གྱི་རྩ་བ་རྟོག་པ་ལ་གྱིས། དེ་སྔ་རྟོག་པ་ཁོ་རང་གི་ཁོ་རང་བསྒྲིབས་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཡིན། མི་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་སྒོམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་ འཕགས་པ་ད་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་སྒོམ་ཤེས་པ་ཡིན་པས་གང་ཤར་བའི་རྟོག་པ་དེ་ངོས་ཟིན་པར་གྱིས་ལ་རྟོག་པ་མ་སྐྱེས་ན་མ་སྐྱེས་པའི་ངང་དུ་ཞོག་སྤྲོ་མི་དགོས། སྐྱེས་ན་སྐྱེས་པའི་ངང་དེར་ཞོག་ལ་བསྡུ་མི་དགོས་པས་རེ་དོགས་ཀྱི་བསམ་པ་གང་ཡང་མ་བྱེད་པར་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་རྟོག་པ་རང་ལ་གྱིས་དང་། རྟོག་པ་དེ་སེམས་ལས་མ་འདས། སེམས་དེ་ནི་རང་གྲོལ་ངོ་བོ་གསལ་སྟོང་རྗེན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གྲོལ་བྱ་གྲོལ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་རྟོག་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་ཡིན་པས་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཆོས་སྐུར་ངོ་འཕྲོད་པའོ། །མདོར་ན་གང་ཤར་ལ་ངོ་ཤེས་པར་གྱིས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་མ་བཅོས་ཤིང་མ་ཡེངས་པར་བཞག་ནས་སྐྱོང་བར་བྱ་དགོས། དེ་ལྟར་ངོ་སྤྲོད་དངོས་གཞི་གཉིས་པ་སྟེ་དེ་ངོ་འཕྲོད་པས་མི་ཆོག་རྒྱུན་སྐྱོང་བར་བྱ་བ་དང་དྲུག ༈ །ངོ་སྤྲོད་གསུམ་པ་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་སྣང་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལྔ་སོགས་གང་རུང་ལ་བལྟས་པས། ཡུལ་དེ་ཕ་གིར་འདུག་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བ་ཡང་མེད་པར་ཡུལ་ མ་འགགས་ཐལ་ལེ། དེ་ལ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་དེའང་འཛིན་མེད་དུ་ཤིགས་སེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱང་མེད་ལ་མེད་སྙམ་རྒྱུ་ཡང་མེད་ལ། ལུས་སེམས་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པར་དབྱེར་མེད་གསལ་སྟོང་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཚ་གྲང་སོགས་ཚོར་བའང་སྣང་བ་སྣང་སྟོང་དུ་མ་ཤེས་པས་སེམས་ཀྱིས་བཏགས་ནས་འཛིན་པ་མཐའ་ཡས་པ་མ་གཏོགས་དོན་དུ་གྲུབ་པར་ལུས་སེམས་གང་གིས་ཚོར་གྱི་གདགས་གཞི་དང་བྲལ་བར་འདུག་པར་རྟོགས་པ་དང་། སྣང་བ་གང་བྱུང་ཞིག་ལ་ལྟ་སྟངས་དང་སེམས་གཏད། དེ་ནས་ཅུང་ཟད་གློད་ནས་བཞག་པས་དང་པོར་ཡུལ་དེའི་སྤུ་རིས་ལམ་ཡོང་དེ་ནས་ཅུང་ཟད་ལྟ་མི་འདོད་པར་སྐྱུག་ལོག་པ་མིག་སྦྲིད་ཆིལ་བ་འོང་བས་དེ་རང་ལོག་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ནས་ཅུང་ཟད་བལྟས་པས་སྣང་བ་འཛིན་མེད་དུ་ལྷང་ངེ་བ་ཞིག་འོང་བ་དེ་རང་སར་ལོག་པ་བྱ་བ་ཡིན། དེའི་དུས་ན་རང་དང་སྣང་
Chinese
如果不能真正认识两种非概念，只是通过心来虚构执取，除此之外没有任何差别。之前因为不认识概念，所以没有成为禅修，是不觉。现在如果认识了，那么概念本身就是禅修，觉性就是智慧。现在把禅修的根本放在概念上。之前概念自己遮蔽了自己，所以没有看见。在非概念上禅修没有任何殊胜之处，现在知道在概念上禅修，所以要认识任何生起的概念，如果没有生起概念，就安住在没有生起的状态中，不需要造作。如果生起了，就安住在生起的状态中，不需要收摄，不要有任何希望和恐惧的想法，把禅修的本体放在概念本身上。概念没有超出心。心是自解脱的，本体是明空赤裸的，是法身，远离解脱者和解脱之行，这样认识就是在概念上生起了胜观，因此与明空双运法身相认。总之，要认识任何生起之物，安住在其上不作改变，不散乱，并加以培养。这是第二个介绍实相的正行，仅仅认识还不够，要持续培养，这是第六点。第三个介绍是显现与心无二无别，从显现上介绍：观看外境五种感官对象等任何事物时，甚至没有觉得事物在那里存在的念头，事物 没有阻碍，坦然开阔。观看事物的那个心也无执地消散。这两者既非一也非异，甚至没有认为它们不存在的想法。身心二者也非一非异，而是无二无别，明空，显空双运，如同水中的月亮。冷热等感觉，因为不认识显现是显空，所以心加以虚构并执取，无边无际，实际上身体和心都无法感知，安住在远离施设处的状态中。对于任何显现，都要观察并专注。然后稍微放松，首先会清晰地看到事物的细节，然后会稍微不想看，感到恶心，眼睛模糊，这是自解脱之行。然后稍微观看，会生起一种无执的清明显现，这就是回归自性之行。那时，自己和显现
English
If one does not truly recognize the two non-concepts, but merely fabricates and grasps them with the mind, there is no difference. Previously, because one did not recognize concepts, it did not become meditation and was ignorance. Now, if one recognizes them, then the concept itself is meditation, and awareness is wisdom. Now, place the root of meditation on concepts. Previously, the concept itself obscured itself, so it was not seen. There is no special excellence in meditating on non-conceptuality; now that one knows how to meditate on concepts, one should recognize whatever concept arises. If no concept arises, rest in the state of non-arising without fabrication. If it arises, rest in the state of arising without trying to gather it in. Do not have any thoughts of hope or fear, and place the essence of meditation on the concept itself. The concept does not go beyond the mind. The mind is self-liberated, its essence is clear, empty, and naked, it is the Dharmakaya, free from the agent and act of liberation. To realize this is to give rise to vipassanā (insight) on concepts, and thus to recognize the union of clarity and emptiness as the Dharmakaya. In short, recognize whatever arises, and rest upon it without alteration or distraction, and cultivate it. This is the second main introduction to reality; it is not enough to merely recognize it, one must continuously cultivate it, which is the sixth point. The third introduction is the inseparability of appearance and mind, introduced from the side of appearance: When looking at any of the five external sense objects, etc., there is not even a subtle sense of the object being 'over there'; the object is unobstructed and open. The mind that observes it also dissolves without grasping. These two are neither one nor different, and there is not even a thought that they do not exist. The two, body and mind, are also neither one nor different, but are inseparable, clear and empty, the union of appearance and emptiness, like the moon in water. Sensations such as heat and cold, because one does not recognize that appearance is empty appearance, are fabricated and grasped by the mind, endlessly. In reality, neither body nor mind can perceive them; they rest in a state free from any basis of imputation. Whatever appearance arises, observe and focus on it. Then, relax slightly. At first, the details of the object will become clear, and then one will feel a slight aversion to looking, nausea, blurred vision. This is the action of self-liberation. Then, after looking for a while, a clear, ungrasping appearance will arise; this is the action of returning to one's own nature. At that time, oneself and appearance
Tibetan
བ་དབྱེར་མེད་སྣང་སྟོང་ཡུལ་མེད་དུ་ལྷང་ངེ་འདུག་ན། དེ་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་སྣང་ངམ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ ཡིན་པས་ཕྱིའི་སྣང་བ་དང་ནང་གི་སེམས་གཉིས་ཐ་དད་མེད། སེམས་ཀྱི་རང་མདངས་མ་འགགས་པར་ཤར་བའོ། །སྣང་བ་ལ་ཡུལ་དུ་གཟུང་བས་འཛིན་ཤེས་ཀྱང་འཁྲུལ་པར་ཤར་བ་ཡིན། དེའི་དུས་དེ་གུད་དུ་སོང་བ་མིན་སེམས་རང་འཁྲུལ་པས་སྣང་བའོ། །དེས་ན་སེམས་སྣང་མ་གཏོགས་སྣང་བའམ་ཡུལ་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ལས། སྔར་མ་རིག་པའམ་ཡིད་འཛིན་གྱིས་བསྒྲིབས་ནས་མ་མཐོང་བ་ཡིན། ང་འཛིན་རྟོག་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཡུལ་མེད་དུ་རང་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན། སྣང་བ་ལ་འཛིན་པ་མེད་པར་སྟོང་སང་ངེ་ཡུལ་མེད་དུ་ལྷང་ངེ་སྣང་བ་ལ་སྣང་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་སྐུའི་འོད་ཟེར་བྱ་བ་ཡིན་པས། ད་བཟོ་མེད་དུ་སྐྱོང་ཚོགས་དྲུག་རྒྱ་ཡན་དུ་བཏང་ཉམས་ལེན་སྣང་ཐོག་ཏུ་སྐྱོང་། དེའི་ངང་ལས་ཤེས་པ་འབོལ་ལེ་ཤིགས་སེ་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མ་བཅོས་པར་འཇོག །དེ་ཡང་བདེ་བདེ་པོ་གསལ་གསལ་པོ་སྟོང་སྟོང་པོ་བཟང་བཟང་པོ་ཆེད་དུ་མི་སྒྲུབ་པར་འདས་པ་མི་སྨོན། མ་འོངས་པ་མི་བསམ། ད་ལྟར་བ་མི་སེམ་བློས་བྱས་མི་ སྒོམ། ཡིན་མིན་གྱིས་བརྟག་དཔྱད་མི་གཞུག་སེམས་ཁོ་རང་རང་བབས་ལྷུག་པ་སོ་མ་འབད་རྩོལ་མེད་པ་གཉེར་མེད་པའི་ངང་དུ་སེམས་ཁོ་རང་གི་རང་བཞིན་གྱི་ངང་དུ་ཞོག །སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་གྲགས་སྟོང་དབྱེར་མེད་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་སྣང་ལ་མ་འགགས་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བར་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་ནི་སྣང་བ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་ཡིན་པས་དེ་ནི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཆོས་སྐུར་ངོ་འཕྲོད་པ་ལགས་སོ། །དེ་ཉིད་རྒྱུན་དུ་སྐྱོང་བ་ལ་བརྟེན་ཉམས་རྟོགས་ཕུལ་ཕྱིན་སྐྱེ་བས། དེ་ནི་སྣང་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་སྟེ་ངོ་སྤྲོད་གསུམ་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ཉམས་ལེན་སྐྱོང་བ་དང་བདུན། ༈ །ཡང་གནས་འགྱུ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡིན་བལྟས་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། གནས་འགྱུ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་ལ་བརྟགས་པའི་ཚེ་དེ་གཉིས་ལས་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་དུ་ཤེས་ནས་གནས་འགྱུ་གཉིས་པོ་དེ་གཅིག་ལས་མེད་པར་འཆར་ལུགས་རེ་མོས་སུ་འཆར་ཞིང་གནས་དུས་མི་འགྱུ། འགྱུ་ དུས་མི་གནས་བྱེད་མཁན་ནི་སེམས་གཅིག་པུས་བྱེད་པར་འདུག་ཅིང་གཉིས་པོ་དེའི་ངོ་བོ་གསལ་སྟོན་རྗེན་པ་དེ་ལས་མ་འདས། དེའང་རྟོག་པ་ཚུར་བཀུག་ནས་གསལ་སྟོང་རྗེན་པར་མཐོང་བ་མིན། དྲན་རྟོག་ཡལ་བའི་རྗེ
Chinese
如果显空无别，空荡荡地安住于无处，那么，这是实相的自显，或者是心的体性，因此，外境的显现和内在的心二者没有差别。心的自性光芒不间断地显现。因为将显现执为境，所以能执之识也显现为错乱。那时，它并没有跑到别处，而是心自己错乱而显现。因此，除了心显之外，显现或者境没有丝毫在其他地方成立。以前是被无明或者意执所遮蔽而没有见到。我执分别念的相续断绝，在无处认识自性。不对显现进行执著，空空荡荡，在无处空荡荡地显现上，显现和显现一同生起，这被称为法身的明光。现在无造作地修持，六根放任自流，在显现上修持。在那样的状态中，觉性松坦坦、赤裸裸，安住在本来的状态上，不作修饰。也就是舒舒服服、清清楚楚、空空荡荡、好好地，不特意去追求，不对过去感到惋惜，不对未来进行思虑，不对现在进行造作，不做作地禅修，不进行是否的分析，心自然而然地放松，不费力气，不勉强，安住在心自己本性的状态中。安住在显空无别、声空无别、乐空无别、觉空无别、明空无别的状态中。像这样，显空无别，显现不间断，无有执著，现量证悟，这就是在显现上生起胜观，因此，这就是显空双运，与法身相认。依靠不断地修持，生起殊胜的证悟，这就是从显现上进行认识，也就是第三个认识，因此，像这样修持和七。 ༈ །再次，观察住和动二者是一还是异，从而进行认识。观察住和动二者是一还是异时，从二者中认识到分别念是修持，住和动二者以轮流的方式显现为不离一体，住时不动，动时不常住，能做这些的是唯一的心，二者的体性没有超出明空赤裸。也不是将分别念收回来而见到明空赤裸。是忆念分别念消失的痕迹。
English
If appearance and emptiness are inseparable, and it abides emptily in no-place, then, this is the self-appearance of reality, or the nature of mind, therefore, there is no difference between the appearance of external objects and the inner mind. The self-luminous radiance of the mind appears uninterruptedly. Because the appearance is grasped as an object, the grasping consciousness also appears as confusion. At that time, it did not go elsewhere, but the mind itself was confused and appeared. Therefore, apart from the mind's appearance, there is not even a little bit of appearance or objects established elsewhere. Previously, it was obscured by ignorance or conceptual clinging and was not seen. The continuum of ego-grasping thoughts is cut off, and self-recognition occurs in no-place. Without clinging to appearances, empty and clear, in the empty and clear appearance in no-place, appearance and appearance arise together, which is called the clear light of the Dharmakaya. Now, cultivate without fabrication, let the six senses run wild, and cultivate on the basis of appearance. In that state, awareness is relaxed and naked, and rests on the original state without modification. That is, comfortable, clear, empty, and good, without deliberately pursuing, not regretting the past, not thinking about the future, not fabricating the present, not meditating artificially, not analyzing whether it is right or wrong, let the mind relax naturally, without effort, without forcing, and rest in the state of the mind's own nature. Abide in the state of appearance and emptiness inseparable, sound and emptiness inseparable, bliss and emptiness inseparable, awareness and emptiness inseparable, and clarity and emptiness inseparable. In this way, appearance and emptiness are inseparable, appearance is uninterrupted, there is no clinging, and direct realization occurs, which is the arising of insight on appearance, therefore, this is the union of appearance and emptiness, recognizing the Dharmakaya. Relying on continuous cultivation, excellent realization arises, which is recognition from appearance, that is, the third recognition, therefore, cultivate and seven in this way. ༈ Again, observe whether the abiding and moving are one or different, and then recognize. When observing whether the abiding and moving are one or different, recognize from the two that conceptual thought is cultivation, and the two, abiding and moving, appear in a rotating manner as inseparable, abiding without moving, and moving without abiding, the one who can do these is the only mind, and the nature of the two does not go beyond clear emptiness and nakedness. It is also not seeing clear emptiness and nakedness by retracting conceptual thoughts. It is the trace of the disappearance of recollection and conceptual thought.