Tibetan
ད་གང་ཡིན་ལྟ། གཅིག་ན་ལུས་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དང་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་བྲལ་བ་རྟག་པ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ན་ལུས་སེམས་གཉིས་སོ་སོར་ངོས་གཟུང་དགོས་པ་ལ། སེམས་ནི་འདི་ན་གནས་མེད་པར་ལུས་མགོ་མཇུག་མེད་པར་ཁྱབ་ནས་ཚོར་བ་མྱོང་བ་དེ་ཅི་ཡིན། ལུས་སེམས་རྟེན་བརྟེན་པ་ཡིན་ཞིང་ལུས་ཕྱི་སེམས་ནང་ན་མི་དང་གོས་བཞིན་དང་ཚོར་བ་མྱོང་བ་དེའང་ལུས་གཅིག་པུས་ཚོར་སྙམ་དུ་སེམས་ན་རོས་ཀྱང་ཚོར་དགོས་ལ་སེམས་ཀྱིས་ཚོར་ནས་དེ་གཉིས་ཐ་དད་ན། སེམས་ལ་ནི་གསོད་གཅོད་གང་ཡང་བྱེད་མི་ཐུབ་པ་ལ། ལུས་ལ་ཚེར་མ་ཟུག་པ་སེམས་ཀྱིས་ཚོར་ན་དཔེ་རྟེན་གོས་མེས་ཚིག་ན་བརྟེན་པ་མི་མེས་ཚིག་པ་དང་ཅིས་མི་མཚུངས། དེས་ན་ལེགས་པར་བལྟས་ཏེ་ཐག་ཆོད་པར་བྱ་དགོས་པས། འདི་སྐབས་སུའང་བྱུང་ཚོར་ཐམས་ཅད་ཆུ་དང་རླབས་ལྟར་སེམས་སུ་ ཤེས་ཏེ་བཞག་ལ་དེའི་ངང་ནས་གནས་ལུགས་ཕུ་ཐག་བཅད་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ལྟ་བ་དང་གསུམ། ༈ །ཡང་སེམས་བསལ་སྟོང་དུ་ཡེ་རེ་གནས་དུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ། ཡང་རྣམ་རྟོག་ཞིག་འགྱུར་བཅུག་ནས་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ། གནས་འགྱུ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ལྟ། དེ་ལྟར་བལྟས་པས་ཐ་དད་པར་མཐོང་ན་ཐ་དད་ལུགས་ཇི་ལྟར་འདུག །གནས་འགྱུ་གཉིས་པོ་དེ་སྐུད་པ་ཐང་ལ་བརྐྱང་བ་ལྟར་ཤེད་མཉམ་དུ་སྒྲིལ་ནས་རེས་མོས་ཀྱིས་འཆར་འདུག་གམ། གནས་པ་ས་གཞི་ལྟ་བུ་ལ་འགྱུ་བ་ཤིང་སྐྱེས་པ་ལྟར་སྐྱེ་བར་འདུག་གམ། སྦྲུལ་ལམ་ཐག་པ་འཁྱོག་པ་ལྟར་གཉིས་པོ་གཅིག་ཡོད་ན་གཅིག་མི་ཡོང་བ་གནས་ཙ་ན་མི་འགྱུ་འགྱུ་ཙ་ན་མི་གནས་པ་ཞིག་འདུག་དེའང་འགྱུ་བ་ནི་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བ་ཡིན། གནས་པ་མི་འགྱུ་བར་གནས་པ་ཡིན་པས་དེ་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཞིང་། ངོ་བོ་ཐ་དད་སྙམ་ན་དེ་གཉིས་ལ་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་ལ་ཁྱད་པར་འདུག་གམ་སྐྱེ་གནས་འགག་གསུམ་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་སོགས་དང་། རྟག་མི་རྟག་ལྟ་བུ་གང་འདྲ་ ཞིག་གི་ཁྱད་པར་འདུག་ཀྱང་ལྟ། ཡང་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་དུ་ཤེས་ན་གནས་འགྱུ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་མི་འདུག །འཆར་ལུགས་རེ་མོས་སུ་འཆར་ཞིང་གནས་དུས་འགྱུ་མཁན་དང་འགྱུ་དུས་གནས་མཁན་གང་ཡང་མི་གདའ། ཆུ་དང་རླབས་བཞིན་དུ་སེམས་གཅིག་པུའི་འགྲོས་སམ་བྱེད། འབའ་ཞིག་ཏུ་འདུག་པ་གནས་འགྱུ་གཉིས་ཀ་གསལ་སྟོང་རྗེན་པ་དེ་ལས་མ་འདས་པར་འདུག་པར་རྟོགས་ན་ཅུང་ཟད་རྟོགས་པ་ཡིན། འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་ཚུར་བཀུག་ནས་སྒོམ་ལ་བཞག་པས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྟོག་པ་ཡལ་བའི་རྗེས་སུ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྟོག་པ་ཐོ
Chinese
那么，无论如何，一是身体是生灭之物，心性是无生灭的常法，二者是一体还是他体呢？如果身体和心识需要分别认知，那么心识不住于此，身体无始无终地遍布，感受觉受的是什么呢？身体和心识是所依和能依的关系，身体在外，心识在内，如同人和衣服一样，如果认为感受觉受仅仅是身体所为，那么舌头也应该能感受。如果心识能感受，而二者是他体，那么心识是无法杀害或斩断的。如果身体被刺扎到，心识能感受到，那么如同衣服被火烧着，所依者被烧，能依者也应该被烧一样。因此，要好好观察，做出决断。此时，也要将所有生起的感受都视为水和波浪一样，安住在心中，并从中决断其真实状态，这就是如此观察的三种方式。 再者，观察心识清空澄澈的原始状态。再让一个念头生起变化，观察它的本质。观察安住和变动二者的本质是一体还是他体。如果这样观察后，认为是它体，那么他体的状态是怎样的呢？安住和变动二者，是像拉直的绳子一样，力量均衡地缠绕在一起，轮流显现吗？安住是像大地一样，变动是像树木生长一样生起吗？还是像蛇或弯曲的绳子一样，二者有其一，另一个就不会出现，安住时就不会变动，变动时就不会安住呢？而且变动是不会停止的，会产生各种各样的变动。安住是不变动的，因此这二者的差别非常大。如果认为是本质不同，那么这二者在颜色、形状等方面有什么差别吗？或者在生、住、灭三者，过去、未来、现在等方面，或者在常与无常等方面，有什么样的差别呢？也要观察。 再者，如果认识到念头是修行的助益，那么安住和变动二者的本质就是一体的。显现的方式是轮流显现，没有安住时变动者，也没有变动时安住者。如同水和波浪一样，只是心识的运行或作用。如果认识到唯一存在的是，安住和变动二者都没有超出清明空性的赤裸状态，那么就稍微有所领悟了。然而，将念头收回来安住在修行中，是安住在清明空性中，还是在念头消失后安住在清明空性中，还是念头刚
English
Now, whatever the case, firstly, is the body, which is subject to birth and death, and the mind, which is free from birth and death and is permanent, one or separate? If the body and mind need to be recognized separately, then what is it that experiences feelings when the mind does not reside here and the body pervades without beginning or end? The body and mind are the supported and the supporter, with the body outside and the mind inside, like clothes on a person. If you think that feelings are experienced by the body alone, then the tongue should also be able to feel. If the mind feels and the two are separate, then the mind cannot be killed or cut. If a thorn pricks the body and the mind feels it, isn't it like clothes being burned by fire, where the supported is burned and the supporter should also be burned? Therefore, you must look carefully and make a decision. At this time, all arising feelings should be regarded as water and waves, and placed in the mind, and from that, the true state should be determined. These are the three ways of looking at it. Furthermore, observe the original state of the mind, which is clear, empty, and pure. Then, let a thought arise and change, and observe its essence. Observe whether the essence of stillness and movement are one or separate. If, after observing in this way, you see them as separate, then what is the state of separateness like? Are stillness and movement like a stretched rope, wound together with equal force, appearing in turn? Is stillness like the earth, and movement like a tree growing? Or, like a snake or a twisted rope, if one exists, the other will not appear, so that when there is stillness, there is no movement, and when there is movement, there is no stillness? Moreover, movement never stops and produces all kinds of changes. Stillness remains without movement, so the difference between the two is very great. If you think they are different in essence, then are there differences in color, shape, etc.? Or in the three stages of birth, dwelling, and cessation, or in the past, future, and present, or in permanence and impermanence? You should also observe. Furthermore, if you recognize that thoughts are helpful for practice, then the essence of stillness and movement are one. The way they appear is in turn, and there is no mover when there is stillness, nor a stayer when there is movement. Like water and waves, it is just the movement or action of the mind. If you realize that what exists solely is that both stillness and movement do not go beyond the naked state of clarity and emptiness, then you have gained some understanding. However, when you bring thoughts back and place them in practice, are you dwelling in clarity and emptiness, or are you dwelling in clarity and emptiness after the thoughts have disappeared, or are the thoughts just
Tibetan
ལ་ལེ་བ་དེ་ཀ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག །དང་པོ་གཉིས་ལྟར་སྙམ་ན། ད་དུང་ཀྱང་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་བཏབ་ལ་སླར་ལྟ་བ་ལ་འབད་པས་ཅི་ཞིག་ན་མཐོང་བར་ངེས་སོ། །ངོ་ལྟ་འདི་རྣམས་བྱས་པས་ཐོད་རྒལ་བའི་རིགས་ཐོག་མར་ལྷག་མཐོང་དེ་ནས་ཞི་གནས་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀ་མེད་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀ་འཆར། གཅིག་ཆར་བ་ནི་སྔོན་སྦྱངས་ཀྱི་མཐུ་ལས་ཞི་ལྷག་དུས་མཉམ་དུ་བརྡ་བསྟན་ ཙམ་གྱིས་སྐྱེ། རིམ་སྐྱེས་པ་ནི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བས་འདིར་ཕྱི་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས། འཆར་ཚུལ་ལ་དཔགས་ནས་སྟོན་དགོས་ལ་ལྟ་བའང་གསལ་ཆ་ཡོད་ལ་འཛིན་ཆ་མེད་པ་བུ་ཆུང་ལྟ་ཁང་ལྟ་བ་ལྟར་བཞག་ལ་དེའི་ངང་ནས་ལྟ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་འབད་དེ་ལེ་ལོ་སྤངས། ཞེན་ལོག་དགོས་མེད་ངེས་འབྱུང་མོས་གུས་དད་པ་ཡེངས་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་བརྟན་པ་མ་བཅོས་པའི་ངང་ནས་རེ་དོགས་གང་གིས་མ་བཅིངས་པར་ཉམས་ལེན་བྱས་རྒྱུ་བའི་ཟབ་ཟོབ་ལ་མ་སོང་བར་ཚེ་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་དོན་དུ་གཉེར་ནས་སེམས་ལ་ལྟ་བ་འདི་དག་འབད་ན་ངེས་པར་མྱུར་དུ་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་འདི་ཙམ་གྱིས་མི་སྐྱེ་ཀ་མེད་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་གནས་འགྱུ་གཉིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་བཞི། ༈ །དེ་ལྟར་ངོར་བལྟ་དང་སེམས་ཀྱི་མན་ངག་དེ་ལྟར་བསྐྱངས་པས་ཕལ་ཆེར་ངོ་སྤྲོད་མ་དགོས་པར་ནང་ནས་རང་རྡོལ་ཡོང་ཞིང་། འགའ་ཞིག་སྐྱེས་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས་པ་དང་། འགའ་ཞིག་གོ་བ་དང་རྣ་ཐོས་སྐམ་པོ་དང་མགྱོགས་པོར་ཉམས་རྟོགས་བཟང་པོ་སྐྱེས་རྒྱུ་བར་འདོད་ནས་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ ཆོས་སྐད་མ་འཛོལ་བར་སྨྲ་ཉན་ཡོད་པས། དེ་ལ་བླ་མས་ཀྱང་ཤན་འབྱེད་པར་བྱེད་དགོས། སློབ་མས་ཀྱང་གནད་དུ་བསྣུན་ནས་ཉམས་ལེན་བྱེད་དགོས་པ་ལས་དང་པོ་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་དུས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་ཚུལ་དང་པོ་ནི། སྔར་གནས་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་ཚུལ་སོགས་སྔར་བཞིན་བྱས་པས་གནས་པའི་ངོ་བོ་དེའང་གསལ་ལེ་ཧྲིག་གེ་བ་རྗེན་ནེ་བ་སྟོང་རྐྱང་མིན་པའི་གནས་པའི་ངང་ནས་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་ཤེས་པ་སལ་ལེ་ཧ་རེ་ལྷང་ངེ་ཡེ་རེ་ལྷོད་དེ་བ་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་འདི་འདྲ་དང་། ངག་ཏུ་སྨྲ་རྒྱུ་འདི་དང་འདི་བཞིན་ཡིན་ཟེར་རྒྱུ་མེད་པར་ངོས་གཟུང་མེད་བཞིན་གསལ་ལ་མ་འགགས་པའི་ཤེས་སེང་ངེ་ཡེར་རེ་རྗེན་ནེ་ལྷང་ངེ་ཧྲིག་གེ་བ་མ་མཐོང་བའི་མཐོང་རྒྱུ་མ་མྱོང་བའི་མྱོང་རྒྱུ་མི་ཤེས་པའི་ཤེས་རྒྱུ་འདི་འདྲ་རང་སྙམ་རྒྱུ་མེད་པར་རང་ལ་ཤར་རྒྱུ་ཞིག་ཡོད་པར་ཁར་འདོན་རྒྱུ་འདི་བཞིན་ཞེས་པའང་མེད་ལ་གཏིང་ནས་ཐག་ཆོད་པ་ཞིག་གིས་གསལ་ལ་སྟོང་པ་ངོས་གཟུང་མེད་པ་གསལ་ལྷ
Chinese
啊，那个本身就在明空中存在。如果觉得像前两种情况，那么还是应该猛烈地向上师祈祷，努力再次观察，这样一定能见到。做了这些面见之后，对于顿超的种类，首先是胜观，然后是止观，在二者皆无的时候，二者都会显现。一下子生起，是因为以前串习的力量，止观同时通过暗示而生起。次第生起，是次第生起，所以这里是以后者的角度来说的。应该根据显现的方式来指示，观察也要有清晰的部分，没有执着的部分，像小孩子看房间一样安住，在那样的状态中，以极大的精进努力观察，抛弃懒惰。需要厌离，不需要出离，具有信解，信仰，不散乱的忆念，稳固，在不造作的状态中，不被任何希望和恐惧束缚而修习，不要陷入深奥的表面，只追求来世，如果努力观察这些心，一定能迅速生起胜观的智慧，仅仅这样是不可能不生起的。像这样，确定了住和动两种情况，这是第四。就这样，通过面见和心的窍诀这样修习，大部分不需要介绍，会从内心自然涌现。有些人虽然生起了，但是不认识。有些人理解了，或者只是听闻，或者想要迅速生起好的证悟，即使没有生起，也能毫不混淆地说和听佛法。对此，上师也需要进行辨别。弟子也需要抓住要点进行修习，首先在观察自性的时候，最初的介绍方式是：像以前一样观察安住的心的自性，这样安住的自性也是明亮、清晰、赤裸、不是空无的安住状态中，没有能指的觉性，清澈、明亮、坦然、放松，像颜色、形状等等这样。嘴里说这个和这个一样，没有必要说，在没有能指的情况下，清晰而不停滞的觉性，清醒、明亮、赤裸、坦然、清晰，没有见过的事物，没有经历过的事物，不了解的事物，像这样，不需要认为自己有什么，自己会显现什么，也没有必要强调说就像这样，从内心深处确定的，清晰而空性，没有能指，清晰明亮。
English
Ah, that itself exists in clear emptiness. If it seems like the first two cases, then one should still pray intensely to the lama and strive to look again, and then one will surely see. Having done these face-to-face viewings, for the category of sudden breakthrough, first is insight, then calm abiding, and when both are absent, both arise. Arising all at once is due to the power of previous practice, where calm abiding and insight arise simultaneously through mere indication. Arising gradually is arising gradually, so here it is considered from the perspective of the latter. One should indicate according to the way it appears, and the view should also have a clear aspect and no grasping aspect, abiding like a small child looking at a room, and in that state, strive to look with great diligence, abandoning laziness. There is a need for renunciation, no need for renunciation, having faith and devotion, unwavering mindfulness, stable, in an unfabricated state, practicing without being bound by any hope or fear, not falling into profound superficiality, only pursuing the next life, and if one strives to look at these minds, one will surely quickly generate the wisdom of insight, and it is impossible not to arise with just this much. Like that, having determined the two situations of abiding and moving, this is the fourth. Thus, by cultivating the face-to-face viewing and the mind's pith instructions in that way, for the most part, there is no need for introduction, and it will spontaneously arise from within. Some arise but do not recognize it. Some understand, or just hear, or want to quickly generate good realization, and even if it has not arisen, they can speak and listen to the Dharma without confusing the words. The lama also needs to discern this. The student also needs to focus on the key points and practice, and the first way to introduce when looking at the essence is: like before, observe the essence of the abiding mind, and in that way, the essence of abiding is also clear, distinct, naked, not merely empty, and in the state of abiding, there is a non-conceptual awareness, clear, bright, open, relaxed, like color, shape, and so on. There is no need to say in words that it is like this and that, and in the absence of conceptualization, the clear and unceasing awareness, awake, bright, naked, open, distinct, something that has not been seen, something that has not been experienced, something that is not known, like this, there is no need to think that one has something, something will appear to oneself, and there is no need to emphasize that it is like this, from the depths of one's heart, it is determined, clear and empty, without conceptualization, clear and bright.