Tibetan
་པ་ཡང་ཉམས་པས་རང་གིས་ཉམས་ལེན་རྡོ་རུས་གཏུགས་ནས། རྣམ་རྟོག་གི་ཕར་ལྷེན་པ་བཏབ་པ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་ནང་ནས་ཚུར་ལ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་མྱོང་རྟོགས་གཤའ་མ་ཞིག་དགོས་པས་རིག་པ་འཇུར་བཏབ་ནས་ལྟ་ཡང་ངལ་གསོ། ཡང་ལྟ་བ་སྟེ་གནས་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་དགོས་ཤིང་འདི་སྐབས་རྣམས་སུའང་འཇོག་ཚུལ་གསལ་དངས་མདངས་དང་ལྡན་པ་ཉི་མ་སྤྲིན་བྲལ་ལྟ་བུར་གཞག །སྐབས་སུ་ཤེས་པ་ཧུར་ཕྱུང་ནས་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་བ་ལ་འབད་པ་ངོ་སྤྲོད་བཏབ་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་པས། བླ་མས་ཀྱང་སློབ་མའི་ རྒྱུད་ཚོད་དང་མཐུན་པར་གཅུན་ཞིང་འདྲི། འགའ་ཞིག་ལ་བསླབ་རུང་བྲིད་ཅིང་ཡང་དྲི་སྟེ་གོ་བ། ཉམས། རྟོགས་པ། མྱོང་བ། ཆོས་སྐད་རྣམས་མ་འདྲེས་པར་ངོ་སྤྲད། སློབ་མས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འབད་དེ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་བ་དང་གཅིག ༈ །ཡང་གཞི་རྩ་བཅད་དེ་འགྱུ་ཐོག་གམ་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་བ་རྩད་བཅད་ནས་ངོ་སྤྲོད་བྱ་བ་ལུས་གནད་ལྟ་སྟངས་སྤྱོད་ལམ་སོགས་སྔར་བཞིན་བྱས་ནས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ངང་དུ་སིང་ངེ་ལྷོད་དེ་དེ་ལས་རྣམ་རྟོག་གློ་བུར་བ་ཞིག་ཐོལ་སྐྱེས་པའམ་ཡང་ན་ཇི་ལྟར་འོས་པ་ཞིག་ལ་རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་ཏེ། འཕྲོས་པའི་ཤེས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ། འཕྲོ་དུས་ལ་ལྟ། འཕྲོས་པའི་གནས་ལ་བལྟས་ཏེ། ཁ་དོག་དབྱིབས་སྐྱེ་ས་གནས་ས་འགག་ས་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཕྱིར་གནས་སམ་ནང་ལུས་ལ་གནས། ནང་ནའང་སྙིང་དབུས་སོགས་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་གང་དུ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་དང་འཕྲོ་ཞེས་བརྟག །སེམས་དེ་དངོས་པོར་འདུག་གམ་དངོས་མེད་དུ་འདུག །སྐྱེ་འགག་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་ཨེ་ འདུག །འདུག་ན་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག །མི་འདུག་སྙམ་པའི་སྐད་དེ་བ་ཞིག་འདུག་གམ་འདི་ཡིན་སྙམ་རྒྱུ་ཡང་མེད་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་སོགས་ཤེས་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་ཞིག་འདུག་རྟོག་པ་ལ་ལྟ་དུས་དེར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སྤྲོས་བྲལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ཞིག་གམ་རྟོག་པ་དེ་ལ་བལྟས་པས་རྗེས་མེད་དུ་ཤིགས་ཤིགས་འགྲོ་ཡིན་གང་འམ་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཚད་ངོས་གཟུང་མེད་པར་ཤར་ཨེ་འདུག་ལྟ། ངོས་བཟུང་མེད་པར་ཤར་འདུག་ན་དེ་དུས་ངོས་གཟུང་ཆ་མི་འདུག་སྙམ་པ་འདུག་གམ་མི་འདུག །རྣམ་རྟོག་འགྱུས་སམ་འགྱུར་བཅུག་ནས་དེའི་ངོ་བོ་ལ་འགག་མེད་འཛིན་མེད་དུ་ལྟ། དེ་ལ་བདེ་འམ་མ་བདེ་ན། བདེ་མི་བདེ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ། རྣམ་རྟོག་ཅི་མང་གྱིས་ལ་ལྟོས། ཉོན་མོངས་དུག་ལྔ་སོགས་དྲག་པོ་སྐྱེས་སམ་བསྐྱེད་ནས་དེ་ལའང་ལྟ། རྟོག་པ་རང་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་དང་དེ་སྔ་ཕན་གྱི་རྟོག་པའམ་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་སོགས་ཀྱང་ནང་ནས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ངེས་ཐག་ཆོད་པར་ལྟ། རྟོག་པའི་ངོ་བོ་གསལ་རིག་རྗེན་པར་མཐོང་ན་སྔར་གནས་པའི་སྟེང་གི་མཐོང་ བའི་གསལ་རིག་རྗེན་པ་དང་ད་རེས་ད་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་མཐོང་བའི་གསལ་རིག་རྗེན་པ་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་ཨེ་འདུག་ལྟ། མ་ཆོད་ན་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཚུར་བཀུག་ནས་གསལ་རིག་ལ་བཞག་སྟེ་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པར་རྟོག་པ་ཐོལ་སྐྱེས་པར་ཐོག་མའི་ཐ་མལ་ཤེས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་པས་ལེགས་པར་ལྟ་བ་སོགས་མདོར་ན་འཆར་ཚུལ་དང་གོ་བསྟུན་ནས། དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀས་ཤན་ཕྱེད་པར་བྱས་ཏེ། ཕུ་ཐག་དང་གཞི་རྩ་བཅད་དེ་ལྟ་བ་ངོ་སྤྲོད་དང་བལྟ་ལུགས་དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱ་བ་དང་གཉིས། ༈ །ཡང་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་ངོ་སྤྲོད་ཕྱིར་སྣང་ཐོག་ནས་ལྟ་བ་ཡང་ལྟ་སྟངས་ལུས་གནད་སྔར་བཞིན་ལ་ཡུལ་ངེས་པ་ཅན་ཀ་བུམ་མམ་སྐུ་བརྙན་ནམ་རི་རབ་ལྟ་བུའམ་བར་སྣང་གི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་འོས་པ་ཞིག་ལ་མིག་དང་དམིགས་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་ནས་དེ་ལ་ཅེར་ལྟ། དེ་ཐོག་ཤེས་པ་གློད་ལ་ཅུང་ཟད་བཞག །ཡང་ལྟ་དེ་བཞིན་རྣ་བའི་ཡུལ་གྱི་སྙན་མི་སྙན་ཆེ་ཆུང་ཐ་དད་ཡོད་མེད་རང་དང་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་ སོགས་ལ་སྒྲའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟ། དེ་བཞིན་སྣའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་དྲི་བཟང་པོ་ངན་པ་ལྕེ་ལ་རོ་ཞིམ་མི་ཞིམ་ལུས་ལ་རེག་བྱ་བདེ་སྡུག་ཚ་གྲང་ན་ཚ་ཟུག་གཟེར་སོགས་གང་ཤར་བ་དེ་ལ་ལྟ། དེའི་དུས་ན་སྣང་བ་དེ་འགག་འགྲོ་ཡིན་འདུག་གམ་རང་དང་སྣང་བ་གུད་ན་སྣང་ངམ་སེམས་ལ་སྣང་བ་ཚུར་འཆར་གདའམ་སེམས་ཀྱིས་སྣང་བས་འདི་སྣང་བའོ་ཞེས་པར་བཟུང་མཆིས་སམ་སྣང་བ་དང་སེམས་དབྱེར་མེད་པས་ཡུལ་མེད་སྣང་སྟོང་དུ་ལྷང་ངེ་ཡོད་པ་ལགས། ཞེས་ལྟ་བ་ལྟ་མཁན་གྱི་རྟོག་པ་དང་ཡུལ་ལྔ་པོ་གང་རུང་རེ་ལ་ལྟ་བ་སྤེལ་ལ། དེ་གཉིས་ཁྱད་ཨེ་འདུག་བལྟས་ཏེ་ཡུལ་སྣང་བ་དང་ཡུལ་ཅན་རྟོག་པའི་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་ལྟ། ཡུལ་ལ་བལྟས་ཚེ་ཡུལ་དེ་ཕ་གིར་ལམ་མེ་འདུག་ན་དེ་སྐད་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བ་ཞིག་འདུག་གམ་དེ་སྐད་སྙམ་པའང་མེད་པར་ཡུལ་དེའང་མ་འགགས་ཐལ་ལེ་བ་དེ་ལ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་དེའང་འཛིན་མེད་གསལ་མེད་དུ་ཤིག་གེ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་མེད་པ་འདྲ་བ་ལ། དེ་སྐད་ཐ་དད་མེད་པའོ་སྙམ་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད་པ་ཞིག་འདུག །ཡུལ་ཕ་གིར་ ལམ་མེ་འདུག་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བ་ཞིག་འདུག་ན་དེ་སྐད་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བ་དེ་ཀ་རང་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག་ལྟ། དེ་བཞིན་ལུས་སེམས་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་དང་ཐ་ད
Chinese
而且因为退步，所以自己要以苦行的方式修行，不是去阻挡分别念，而是从自己的内心，以修行的力量生起真实的证悟，因此要放松觉知而休息。 还要观察，也就是观察安住的心之自性，而且这个时候也要将安住的方式保持得清明、澄澈、光彩焕发，如同晴空万里。 有时要努力地将觉知提取出来，努力地观察自性，这是最初的指示方法。 上师也要按照弟子的根器来调伏和提问，对一些可以教导的人，要诱导并反复提问，让他们理解悟性、体验、证悟、经历这些佛法术语，不要混淆地指示。 弟子也要那样努力，观察心的自性，这是一。 此外，还要切断根本，也就是切断流动或分别念的根源，然后进行指示，身体姿势、观看方式、行为举止等都如先前一样。 在具备乐、明、无分别这三种状态中，放松、松弛，然后从那里突然生起一个突发的分别念，或者随意生起一个适当的分别念，观察所产生的觉知的自性。 观察产生的时候，观察产生的地方。 观察颜色、形状、产生的地方、存在的地方、停止的地方是什么样的。 存在于外部还是内部的身体里。 在内部的话，在心脏中心等身体的内外，以什么样的形式存在和产生，要进行观察。 那个心是作为物体存在，还是作为非物体存在？ 有生灭、颜色、形状等吗？ 如果有的话，是什么样的？ 如果没有，是存在着一种“没有”的声音，还是没有什么可以认为是“这个”，也没有生灭等，但却存在着可以知道的东西？ 观察念头的时候，在那里，所有的念头都是空性、离戏、无生灭的，或者观察那个念头，它会无痕迹地消失吗？或者念头产生的时候，是否毫无执着地显现？ 如果毫无执着地显现，那么那个时候，是否会认为没有执着的部分？ 念头流动或让它流动，然后毫无阻碍、毫无执着地观察它的自性。 在那里面是快乐还是不快乐呢？观察快乐和不快乐各自的自性。 产生各种各样的念头，并观察它们。 产生或引发烦恼、五毒等强烈的念头，也观察它们。 念头本身和念头的
English
Moreover, due to decline, one must practice diligently with perseverance. It's not about blocking discursive thoughts, but rather generating genuine realization from within oneself through the power of meditation. Therefore, relax awareness and rest. Also, observe, that is, observe the nature of the abiding mind. And at these times, maintain the way of abiding in a clear, lucid, and radiant manner, like a clear sky. Sometimes, diligently extract awareness and strive to observe the nature. This is the initial method of instruction. The guru should also tame and question the disciple according to their capacity. To some who can be taught, entice and repeatedly question them, so they understand the terms understanding, experience, realization, and feeling without confusing them. The disciple should also strive in that way, observing the nature of the mind. This is one. Furthermore, cut off the root, that is, cut off the source of movement or discursive thoughts, and then give instructions. Maintain the body posture, way of looking, and conduct as before. In the state of possessing the three qualities of bliss, clarity, and non-conceptuality, relax and loosen up. Then, from there, suddenly let a sudden discursive thought arise, or deliberately generate an appropriate discursive thought, and observe the nature of the awareness that arises. Observe when it arises, and observe where it arises from. Observe the color, shape, place of origin, place of existence, and place of cessation. Does it exist externally or within the body? If internally, in the center of the heart, etc., in which part of the body, internally or externally, does it exist and arise in what form? Investigate. Does that mind exist as an object or as a non-object? Are there arising and ceasing, color, shape, etc.? If there are, what are they like? If there aren't, is there a sound of "there isn't," or is there nothing that can be considered "this," and there is no arising or ceasing, etc., but there are things that can be known? When observing thoughts, are all thoughts empty, free from elaboration, and without arising or ceasing, or when observing that thought, does it vanish without a trace? Or when a thought arises, does it appear without any grasping? If it appears without grasping, then at that time, do you think there is a part without grasping, or not? Let the thought move or let it be moved, and then observe its nature without obstruction or grasping. Is there happiness or unhappiness in it? Observe the nature of happiness and unhappiness separately. Generate various thoughts and observe them. Generate or provoke strong thoughts such as afflictions, the five poisons, and also observe them. The thought itself and the
Chinese
还要从内部彻底断除对过去念头或想法有什么不同的疑惑。如果能清晰、赤裸地看到念头的本质，看看之前安住时的所见之清晰、赤裸，与现在念头生起时所见之清晰、赤裸，这两者有什么区别？如果不能确定，就把念头拉回来，安住在明觉上观察，不是观察念头，而是观察念头突然生起时，未被任何初始的庸常意识所染污的那个自性。因此要好好观察等等，总之要与显现方式相协调。师徒二人共同辨别，切断根源，认真对待见解的介绍和观看方式。再次，为了介绍显现与心识无二无别，从显现的角度观看，观看方式和身体姿势与之前相同，将眼睛和注意力集中在某个确定的对象上，如柱子、瓶子、佛像、须弥山，或任何适合的虚空之形。然后放松意识，稍作停留。同样，像这样观察耳朵所听到的声音，无论是悦耳的、不悦耳的、大的、小的、不同的、存在与否的，自己或他人所说的话等等，都要观察声音的本质。同样，在鼻子的对境中，观察所显现的气味，是好是坏；在舌头上，观察味道，是美味还是不美味；在身体上，观察触觉，是舒适还是痛苦，是冷是热，是疾病、疼痛、刺痛等等，无论出现什么都去观察。在那个时候，显现是消失了，还是自己和显现是分离的，还是显现出现在心中，还是心识认为“这是显现”而执着于它，还是显现和心识无二无别，空空荡荡地存在着？像这样，交替观察观看者念头和五种对境中的任何一种。观察这两者有什么区别，看看对境显现和有境念头有什么不同。当观察对境时，如果对境清晰地存在于那里，那么会有一种“就是那样”的感觉吗？或者没有“就是那样”的感觉，对境也没有消失，而是坦然存在，而观察的心识也处于无执、无明的状态，两者似乎没有差别。似乎没有任何东西可以认为“就是那样，没有差别”。如果有一种“对境清晰地存在于那里”的感觉，那么看看那个“就是那样”的感觉本身是什么样的。同样，身体和心识两者也是一和异。
English
Also, from within, thoroughly cut off any doubts about what differences there are between past thoughts or ideas. If you can clearly and nakedly see the essence of thoughts, look at the clarity and nakedness of seeing while abiding previously, and whether there is any difference between that and the clarity and nakedness of seeing now, on top of the present thought. If you are not sure, pull the thought back and place it on the clear awareness to observe. It is not observing the thought, but observing the essence of the thought itself when it suddenly arises, uncorrupted by any initial ordinary consciousness. Therefore, observe well, etc. In short, coordinate with the way things appear. The two, master and student, should discern together, cutting off the root and foundation, and be diligent in introducing the view and the way of looking. Furthermore, in order to introduce the inseparability of appearance and mind, look at appearances. The way of looking and the posture of the body are the same as before. Focus your eyes and attention single-pointedly on a definite object, such as a pillar, a vase, a statue, Mount Meru, or any suitable form in space. Then release your awareness and rest for a while. Similarly, observe the nature of sound in the same way, whether it is pleasant or unpleasant, loud or soft, different, existent or nonexistent, what you or others say, etc. Likewise, in the realm of the nose, observe the smells that appear, whether they are good or bad; on the tongue, observe the tastes, whether they are delicious or not; on the body, observe the tactile sensations, whether they are comfortable or painful, hot or cold, sickness, pain, stinging, etc., whatever arises. At that time, is the appearance ceasing, or are you and the appearance separate, or does the appearance arise in the mind, or does the mind grasp it as "this is an appearance," or are appearance and mind inseparable, existing emptily in a desolate emptiness? In this way, alternate between observing the thoughts of the observer and any of the five objects. See if there is any difference between the two, and see what the difference is between the object appearance and the subject thought. When looking at the object, if the object is clearly present there, is there a feeling of "it is like that"? Or is there no feeling of "it is like that," and the object has not disappeared, but exists openly, while the mind that observes is also in a state of non-grasping and non-clarity, and the two seem to be without difference. It seems that there is nothing to think that "it is like that, without difference." If there is a feeling that "the object is clearly present there," then see what that feeling of "it is like that" is like in itself. Similarly, the two, body and mind, are also one and different.