Tibetan
ན་ནེ་གནས་པ་ཞིག་འདུག་ན་གོ་བ་ཡིན་ན་གྲུལ་མི་ཐུབ་པས་ ཅུང་མི་ཡོང་། ནང་ནས་ཤར་བ་ཡིན་ན་འོ་དེ་ནི་གནས་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་རྗེན་གྱིས་རྡོ་རུས་གཏུགས་པས་མཐོང་བ་མ་གཏོགས་ངོ་སྤྲོད་སྔས་ན་གོ་ཡུལ་དུ་ལུས་ཏེ་དྲེད་པོར་འགྲོ་སྟེ། རྟིང་སོར་གཞན་གྱིས་ཁྲིད་འདེབས་པ་སོགས་ལའང་གནོད་པས་ངོ་སྤྲོད་མི་འདེབས་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ངོ་བོ་མི་མཐོང་། ངོ་བོ་མ་མཐོང་བར་ངོ་སྤྲོད་མི་བཏུབ། ངོ་མ་འཕྲོད་ན་སྒོམ་ལམ་དུ་མི་འགྲོ། ཉམས་བཟང་དུས་ཀྱང་བལྟ། ངན་དུས་ཀྱང་གསལ་འདེབས་ཡང་ཡང་བྱ། ཉམས་ལེན་སྐྱོང་ལུགས་བསླབ་པ་ལ་ཁྲིད་ཟེར་བ་ཡིན། སྒོམ་ཤེས་པ་ལ་ཁྲིད་ཚར་བ་ཟེར་བ་ཡིན་པས་དེའི་ངང་ནས་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱངས་ནས་ཉམས་རྟོགས་སྐྱེ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་པས་ངོ་བོ་མཐོང་ནས་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ཤིང་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ད་ནི་ངོ་སྤྲད་པར་བྱ་བ་ནི། སྤྱིར་སྒོམ་ལ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཡིན་པ་ལས། སེམས་རང་ལུགས་སུ་ལྷོད་བཞག་པའི་དུས་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རང་སར་ཞི་ནས་རང་ལུགས་སུ་གསལ་ལྷན་ནེ་གནས་པ་འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདིའི་རྣམ་གཡེང་ལ་བློ་མི་འཇུག་པ་ བདེ་འབོལ་ལེ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྲ་ཉལ་གྱིས་ཞི་ཞིང་། དགེ་བའི་ངོ་བོར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཇི་ཙམ་སྡོད་ཀྱང་རང་དབང་ཡོད་པ་རླུང་འགྲོ་འོང་ཡང་མི་ཚོར་བ་ཞིག་འདུག་གམ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན། དེ་ཉམས་གཙོ་ཆེ་རྟོགས་པའི་གོ་མི་ཆོད་དེ་མེད་ཀྱང་མི་རུང་། དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་བསྐྱངས་པས་དེའི་ངང་ནས་བྱིང་རྒོད་ལུང་མ་བསྟན་བཏང་སྙོམས་སུ་མ་ལུས་པར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་འདི་འདྲ་ཞེས་ཁ་དོག་དབྱིབས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། རང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཤེས་རྒྱུ་དང་མྱོང་རྒྱུ་ཡོད་ལ་ངག་ཏུ་སྨྲར་མི་བཏུབ་པ་གཞོན་ནུའི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ངོས་གཟུང་དང་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གང་གིས་ཀྱང་མ་རྙོག །ཞི་གནས་དང་མི་རྟོག་ལྟེང་པོས་མ་བཏུབ་པའི་ཤེས་པ་རང་སོ་རང་བབས་སུ་རང་གར་འདུག་པ་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པའམ་སེམས་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་མ་ཤེས་ ན་མ་རིག་པ་དང་འཁོར་བ་ཤེས་ན་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སམ་མྱང་འདས་ལྷན་གཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་སམ་གཉུག་མའམ་འོད་གསལ་ལམ་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་བས་ད་འཁོར་འདས་ཀྱི་མགོ་རྟགས་ཕྱེད་པ་ཡིན། བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པ་ལས་སློབ་མས་དེ་སྔར་འདྲེས་ཀྱི་མི་དང་འཕྲད་པ་བཞིན་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན། དེ་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སེམས་ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་ཤེས་རབ་ཆེ་བ་བླ་མ་གདམས་ངག་མཁས་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན། གདོད་ནས་དེ་ལྟར་གནས་པ་ལ་སྔར་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་གིས་བསྒྲིབས་ནས་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ཆད་དེ་ངོ་སྤྲད་པས་ཤེས་པ་ཡིན་ཞིང་། སེམས་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་གསལ་སིང་ངེ་བ་དེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་སལ་ལེ་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོང་གསལ་རིག་པའི་ངོ་བོ་སིང་ངེ་མེར་རེ་བ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དེ་ངོ་བོ་ཡིན། དེ་ལ་ངོ་ཤེས་རྗེན་པ་དེ་ལས་དུས་རྟག་ཏུ་མ་གཡོས་པར་སྐྱོང་ན་ཕན་ཡོན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས་གནས་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་དེ་ངོ་འཕྲད་པ་ཡིན་པས། དེ་ངོ་སྤྲོད་དངོས་གཞི་གཅིག་སྟེ་དེ་ ལ་གནད་དུ་བསྣུན་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་དུས་རྒྱུན་དུ་སྐྱོང་བ་གལ་ཆེ་བས་དེ་བཞིན་ངོ་ཤེས་ཏེ་སྐྱོང་བ་དང་ལྔ། ༈ །བལྟ་ཚུལ་གཉིས་པ་གཞི་རྩ་བཅད་དེ་རྟོག་མེད་ཀྱི་སྟེང་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་དང་། འགྱུ་ཐོག་གམ་རྣམ་རྟོག་གི་སྟེང་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་རྣམ་རྟོག་འགྱུས་སམ་འགྱུར་བཅུག་པའི་འགྱུ་བའི་སྟེང་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྟོག་མེད་དུ་ལྷན་ནེ་གསལ་སིང་ངེ་གནས་པ་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་བལྟས་པས་དེའི་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་དང་སྐྱེ་འགག་མི་འདུག་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བའི་འདི་ཡིན་སྙམ་རྒྱུ་ཡང་མེད། སྐྱེ་འགག་མེད་པར་ཤེས་རྒྱུ་ཞིག་ཀྱང་འདུག་ན་རྟོག་མེད་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་འགྱུས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བར་འདུག་ཟེར་ན་སྟོང་སྐད་ཡིན། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱི་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བར་རྗེས་མེད་དུ་ཤིགས་སེ་འདུག་ན་ཅུང་ཟད་ཤར་བ་ཡིན། ངོས་བཟུང་མི་འདུག་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བ་ཡང་མེད་ལ་གལ་མེད་འཛིན་མེད་དུ་ ངོས་བཟུང་མེད་པར་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་ན་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ཞིང་གཞན་ཡང་རྟོག་པ་རྟོག་པའི་ཡུལ་གནས་དུས་དང་འགྱུ་དུས་ཀྱི་སེམས་སྔར་གྱི་སེམས་སྔར་གྱི་རྟོག་པ་སོགས་ལའང་བཟང་ངན་དང་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མེད་པར་གསལ་རིག་རྗེན་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྟོག་པ་ཚུར་བཀུག་པའི་རྗེས་སམ་རྟོག་པ་ཡལ་བའི་རྗེས་སུ་གསལ་སྟོང་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐོལ་སྐྱེས་ཀྱི་རྟོག་པ་དེ་ཀ་གསལ་སྟོང་དུ་ཤར་བའམ་རྟོགས་ན་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་པས་ད་རྟོག་པ་འགྱུས་པ་དང་། གནས་པ་དང་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་གསུམ་ག་ཡང་གསལ་སྟོང་དུ་རྗེན་ནེ་འདུག་པ་རྟོགས་པ་ད
Chinese
如果只是停留在那里，如果只是理解，就无法穿透， 就稍微不行。如果从内部升起，哦，那就是对那个状态生起了胜观，因为赤裸裸地以石头碰骨头的方式见到，除了见到之外，如果先进行介绍，就会停留在理解的范围，变得迟钝。之后，也会妨碍他人引导等，所以不进行介绍，念头持续不断，就见不到自性。没有见到自性，就无法进行介绍。如果没有真正认识，就无法进入禅修的道路。好的体验时也要观察，不好的时候也要反复澄清。学习修持的方法叫做引导。懂得禅修叫做引导完成，所以从那个状态中不散乱地修持，生起证悟就没有困难，为了见到自性，生起定解，断除怀疑，现在就要进行介绍了。一般来说，禅修有止观两种，其中，心放松在自性中的时候，一切念头在自身平息，在自性中清晰明亮地安住，不执着于世间今生的散乱， 舒适放松，一切烦恼以微细的方式平息，以善的自性一心安住，无论停留多久都有自主，甚至感觉不到呼吸的出入，那是殊胜的止。那个体验很重要，不理解证悟是不行的，没有也不行。不执着于那个，通过修持，从那个状态中不昏沉不掉举，不落入无记舍，而是不遗余力地，对于心的自性，像这样，远离一切颜色形状言说思维表达， 在自己的心识范围内，像这样，有能知和能体验的，但无法用语言表达，像年轻人的快乐一样，光明空性双运，远离一切执着和戏论的边，不被任何佛法的念头所污染，不被任何世间的念头所扰乱。不被止观和无念所束缚的觉性，在自身的位置上自然安住，那个就是一切功德的根本，叫做庸常的觉性或者心。如果不知道那个， 就是无明和轮回，如果知道，就是智慧，是俱生智或涅槃，或者叫做本初，或者叫做光明，或者叫做胜观，现在就是区分轮回和涅槃的开端。比起上师的介绍，学生更早地
English
If one just stays there, if one just understands, one cannot penetrate, It's slightly not okay. If it arises from within, oh, that is the arising of vipassanā (Tibetan: lhag mthong) on that state, because one sees it nakedly by hitting stone against bone, except for seeing, if one introduces it beforehand, it will remain in the realm of understanding and become dull. Afterwards, it will also hinder others from guiding, etc., so one does not introduce it, and if conceptual thoughts continue uninterrupted, one will not see the essence. Without seeing the essence, one cannot introduce it. If one does not truly recognize it, one cannot enter the path of meditation. One should also observe during good experiences, and repeatedly clarify during bad times. Learning the method of cultivating practice is called guidance. Understanding meditation is called the completion of guidance, so by cultivating without distraction from that state, there is no difficulty in generating experience and realization, and in order to see the essence, generate conviction, and cut off doubts, now one must introduce it. Generally, meditation has two aspects: shamatha (Tibetan: zhi gnas) and vipassanā (Tibetan: lhag mthong). Among them, when the mind is relaxed in its own nature, all conceptual thoughts subside in themselves, and one abides clearly and brightly in one's own nature, not clinging to the distractions of this worldly life, Comfortable and relaxed, all afflictions subside in a subtle way, and one abides single-pointedly in the nature of virtue, and one has autonomy no matter how long one stays, and one does not even feel the coming and going of breath, that is a special shamatha. That experience is important, and it is not okay not to understand realization, and it is not okay to be without it. Without clinging to that, by cultivating, from that state, without dullness or agitation, without falling into neutral indifference, but exerting all effort, for the nature of the mind, like this, it is free from all color, shape, speech, thought, and expression, Within the scope of one's own mind, like this, there is knowing and experiencing, but it cannot be expressed in words, like the happiness of a youth, the union of clarity and emptiness, free from all clinging and extremes of elaboration, not defiled by any Buddhist thoughts, not disturbed by any worldly thoughts. The awareness that is not bound by shamatha and non-thought, abiding naturally in its own position, that is the root of all qualities, called ordinary awareness or mind. If one does not know that, It is ignorance and samsara, and if one knows it, it is wisdom, it is co-emergent wisdom or nirvana, or it is called primordial, or it is called luminosity, or it is called vipassanā (Tibetan: lhag mthong), now it is the beginning of distinguishing samsara and nirvana. Compared to the lama's introduction, the student earlier
Chinese
就像遇到以前认识的人一样去认识它。认识它就叫做认识心。学生有很大的智慧，不是上师用精妙的口诀造就的。本来就是那样安住的，以前被烦恼和分别念遮蔽而没有认识到，现在分别念断绝了，通过指认而认识到。心是无有执取的明朗澄澈，心性本无而朗然显现，心的体性是空明觉性的本体，澄澈明亮而无有间断，这就是它的本体。如果从那赤裸的认识中，恒常不移地修持，就会产生不可思议的利益，安住于此就会生起胜观，这就是相遇。这是唯一的真实指认，所以要抓住要点去修持，并且恒常修持非常重要，所以要像这样认识并修持之五。 ༈ 第二种观点是，从根本上切断，从无念的状态中指认，以及从流动或分别念的状态中指认，即从分别念流动或让它转变的流动状态中指认这两种。第一种是，安住在无念的、明朗澄澈的状态中，观察远离沉掉的觉性，不会觉得它有颜色、形状等，也不会产生“这就是”的执着。如果知道有某种东西没有生灭，那就是在无念中生起了胜观。第二种是，如果说所有流动的分别念都是空性的，远离生灭，那就是空话。如果生灭、住三者，以及形状、颜色等都无有执取，并且无迹可寻地消失，那就是稍微生起了觉悟。如果连“没有执取”的执着也没有，并且在无所执着的状态中，显现和解脱同时发生，那就是相遇。此外，对于念头、念头的对境、安住的时间和流动的时间的心，以及之前的念头、之前的分别念等，如果没有任何好坏和差别，而是赤裸地觉知，或者在念头收回之后，或者在念头消失之后，不是进入光明空性，而是当下生起的念头本身就显现为空明，或者觉悟到这一点，那就是相遇。现在，念头流动、安住，以及念头自身的本体，这三者都赤裸地显现为空明，觉悟到这一点
English
It is like meeting someone you knew before, recognizing them. Recognizing that is called recognizing the mind. A student with great wisdom is not made by a lama with skillful instructions. It has always been that way, but it was previously obscured by afflictions and conceptual thoughts, so it was not recognized. Now that conceptual thoughts have ceased, it is recognized through pointing it out. The mind is clear and transparent without grasping, and although the mind's nature is empty, it appears vividly. The mind's characteristic is the essence of emptiness and clarity, the nature of awareness, clear and bright without interruption, that is its essence. If you cultivate from that naked recognition, constantly and without wavering, inconceivable benefits will arise, and abiding in that will give rise to insight. That is the encounter. This is the one true pointing-out, so it is important to grasp the key points and practice them, and to cultivate them constantly. Therefore, recognize and cultivate in this way, and five. ༈ The second view is to point out from the basis of cutting off the root, from the state of non-thought, and to point out from the state of movement or conceptual thought, that is, from the state of movement where conceptual thought moves or is allowed to change. The first is that when you look at the awareness that abides in a state of non-thought, clear and transparent, free from sinking and excitement, you do not feel that it has color, shape, etc., and there is no clinging to the idea that "this is it." If you know that there is something that does not arise or cease, then insight arises in non-thought. The second is that if you say that all moving conceptual thoughts are empty and free from arising and ceasing, then that is empty talk. If arising, ceasing, and abiding, as well as shape, color, etc., are free from grasping and disappear without a trace, then a little realization has arisen. If there is no clinging to the idea that "there is no grasping," and if appearance and liberation occur simultaneously in a state of non-attachment, then that is the encounter. Furthermore, if there is no good or bad or difference in the mind of thought, the object of thought, the time of abiding, and the time of movement, as well as previous thoughts, previous conceptual thoughts, etc., but rather a naked awareness, or after the thought has been withdrawn, or after the thought has disappeared, it does not enter into clear emptiness, but the thought that arises spontaneously appears as clear emptiness, or if you realize this, then that is the encounter. Now, the movement of thought, the abiding, and the very nature of thought, all three appear nakedly as clear emptiness, realizing this