Tibetan
ཉམ་གཞག་གི་དྲན་འཛིན་ཡེངས་མེད་དུ་འབྱམས་ན་ཕྲལ་བཞག །རྗེས་ཐོག་ཏུ་ཡེངས་འགྲོ་ན་མཉམ་གཞག་དང་ཡེངས་ མེད་སྐྱོང་བ་རེས་འཇོག་ཏུ་བྱ་བ་དང་། འཆི་བ་མི་རྟག་པ་བསམས་ལ། འཆི་བ་སོགས་སུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སུ་འཆིའོ་སྙམ་པའི་སེམས་དེ་འཆི་བ་དང་འཆི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངོས་གཟུང་སྟེ། དེའང་སེམས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རྟག་མི་རྟག་གི་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཞིན་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཐམས་ཅད་ལ་བསམས་པས། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་རྨི་ལམ་གྱི་ཕ་རི་ཚུ་རི་ལྟར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་པས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་དུང་དུང་སྒོམ། དེ་བཞིན་སྨོན་འཇུག་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བར་དུ་སྒོམ་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་སྟེ་མ་བཅོས་པར་བཞག་པས་རྣམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལམ་མེ་ངོ་བོ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པར་ཤེས་པའི་ངང་དུ་བཞག་པས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་དུ་འགྲོའོ། །ཡང་དབང་བཞིའི་བུམ་དབང་གི་ལམ་ལས་བསྐྱེད་རིམ་བསྐྱེད་ཆོག་བཞི་གང་རུང་ཞིག་གིས་རང་ཡི་དམ་དུ་བསམས། སྣོད་བཅུད་ལྷ་སྒྲ་གྲགས་སྔགས་སུ་སྒོམ་ལ་གསལ་བ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ ལ་ལྟ། དེ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་གི་ཉམས་ལེན་བསྐྱེད་རིམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་འོད་གསལ་སྦྱར་ནས་སྒོམ་པ་དང་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་གཏམ་གླིང་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེའང་རང་ངོ་ངོས་གཟུང་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྲེ། ཡང་བསྐྱེད་རྫོགས་སམ་ཞི་ལྷག་དབྱེར་མེད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཀུན་བཟང་། དེ་བརྟན་པར་གྱུར་ན་གཉན་ས་རྣམས་སུ་རིག་པས་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་གསངས་ཏེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གསང་སྤྱོད། དེ་མི་གཡེང་བར་བརྟན་ན་མང་པོ་ཚོགས་སར་གཡེང་བ་དང་བསྲེ་ཞིང་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་དང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཚོགས་སྤྱོད། དེ་བརྟན་མི་བརྟན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་ལས། ཆེན་པོ་ལ་རྟགས་ངེས་མེད་ཡིན་ལ་སྦྱོར་ལམ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ནས་སྤྲོས་བཅས་བྱ་ན། ཧེ་རུ་ཀའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་བཟའ་བྱ་ཡིན་མིན་གཙང་བཙོག་སྐྱོན་ཡོན་གང་ཡང་མི་རྟོག་པར་རྐྱེན་དྲག་པོ་དང་བསྲེས་ཏེ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རིམ་གྱིས་སྦྱོར་ལམ་བགྲོད་ནས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པས་རང་ངོས་ནས་བདུད་དང་ཉོན་མོངས་ པ་དང་ཐེག་དམན་ལས་རྒྱལ་བས་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ། གཞན་ངོར་ཚོགས་སྤྱོད་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱེད་པས་སྤྱོད་པ་དེའང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བགྲོད་པ་ཡིན་ལ། གང་ཟག་དབང་པོ་རབ་ལ་བོགས་འདོ
Chinese
如果止观的忆念无散乱地遍布，就分开安住。之后如果散乱，就交替进行止观和守护无散乱，并且思维死亡无常。对于死亡等，身体、语言、意念三者谁会死呢？生起这样的心，就认识死亡和死心的自性。那也只是由心所安立，从而从常与无常的执着中解脱。同样，思维轮回的所有过患，就会了知轮回与涅槃二者如同梦中的此山彼山。再者，将一切众生视为父母，生起慈悲心，恳切地修持。同样，从发愿菩提心到趣入菩提心之间修持，并认识其自性，不作改造地安住，以清明的菩提心之相，于离戏论之本体中，安住于无所作为的状态，从而空性与大悲融为一体。又从四灌顶的宝瓶灌顶之道，以生起次第的四种生起方式中的任何一种，观想自己为本尊。将外器内情观想为本尊、声音观想为咒语，并观察其明亮和本体。那远离分别念，是生圆双运的修持，将生起次第与大手印和光明结合起来修持，并且在行住坐卧、言谈等一切时候，都认识自己的本性，融入大手印中。又将生起次第和圆满次第，或者止观无别地一心修持，是普贤。如果那变得稳固，就在寂静的地方，以智慧观察、修持、行为秘密地修持，是秘密行。如果那不散乱而稳固，就与众多集会处的散乱混合，并将其带入道中并修持，是会供行。那根据稳固与否的差别，分为大、中、小三种。对于大的，没有确定的标志，如果获得大的加行道，想要进行有戏论的行为，就以黑汝嘎的装束，对于可食与否、干净与否、好坏等都不作分别，与猛烈的因缘混合而修持，从而逐渐经历加行道，获得见道，从自身战胜魔和烦恼以及小乘，是普胜。从他人的角度，以大会供行广大地利益众生，那行为也是以大手印来经历的。对于根器极佳的人，会增加。
English
If mindfulness of shamatha-vipashyana pervades without distraction, then settle separately. Afterwards, if there is distraction, then alternately practice shamatha-vipashyana and guarding against distraction. And contemplate impermanence of death. Regarding death and so on, who among body, speech, and mind will die? Generate such a thought, and recognize the nature of death and the mind of death. That is merely imputed by the mind, and thus becomes liberated from the clinging to permanence and impermanence. Likewise, by contemplating all the faults of samsara, one will know both samsara and nirvana to be like the mountains on either side in a dream. Furthermore, by recognizing all sentient beings as parents, cultivate loving-kindness and compassion earnestly. Similarly, cultivate from aspiration bodhicitta to entering bodhicitta, and recognize its nature. By abiding without fabrication, with the appearance of clear bodhicitta, in the essence of freedom from elaboration, abide in a state of non-doing, thereby emptiness and compassion become inseparable. Also, from the path of the vase empowerment of the four empowerments, with any one of the four ways of generation of the generation stage, visualize oneself as the yidam. Visualize the outer environment and inner beings as deities, sounds as mantras, and observe their clarity and essence. That which is free from conceptualization is the practice of the union of generation and completion stages, combining the generation stage with Mahamudra and clear light and meditating. And at all times of going, walking, lying down, sitting, talking, and so on, recognize one's own nature and mix it into Mahamudra. Also, practicing the generation and completion stages or shamatha-vipashyana indivisibly with one-pointedness is Kuntuzangpo (Samantabhadra). If that becomes stable, then in solitary places, practice secretly by observing, meditating, and acting with wisdom, which is secret conduct. If that is stable without distraction, then mix it with distraction in gatherings of many people, and carry it onto the path and practice it, which is gathering conduct. That, according to the difference of stability and instability, is divided into three: great, medium, and small. For the great, there are no definite signs, and if one obtains the great stage of joining and wants to engage in elaborate activities, then in the guise of Heruka, without discriminating between what is edible and inedible, clean and unclean, good and bad, mix it with intense circumstances and practice, thereby gradually traversing the stage of joining and obtaining the path of seeing. From one's own side, having conquered demons, afflictions, and the Hinayana, is complete victory. From the perspective of others, the great gathering conduct greatly benefits sentient beings, and that conduct is also traversed by Mahamudra itself. For individuals with excellent faculties, it will increase.
Tibetan
ན་བྱར་མེད་དེ་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མིན་པའི་བོགས་འདོན་ཚུལ་དུ་མ་ཡོད་པ་རྣམས་བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ལས་ཤེས་སོ། །དེ་རྣམས་ནི་མཉམ་རྗེས་རེས་འཇོག་དང་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་ལམ་དང་སྔགས་ལུགས་དང་སྤྱོད་པ་བཞི་དང་སྦྱོར་ནས་བོགས་འདོན་ཚུལ་ཏེ། དེ་ལྟར་ནན་ཏན་བྱས་ཏེ་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་བོགས་འདོན་པ་དང་གཅིག ༈ །གེགས་སེལ་ལའང་ཡུལ་དགེ་མི་དགེ་སོགས་ལ་ཞེན་པ་བྲལ་བར་བྱ་བ་དང་དུས་གསུམ་གྲུབ་པ་མེད་བཞིན་དུས་འདི་ཙམ་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པའང་སྤང་བར་བྱས་ཏེ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་བྱང་ཆུབ་པར་ངེས་པ་དང་། རང་སེམས་ཐ་མལ་པར་མི་གཟུང་བར་གདོད་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོར་ཤེས་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མི་གཙང་བར་མི་གཟུང་ ཞིང་། གདོད་ནས་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་གཤེགས་པ་གཤེགས་མར་ངེས་པ་དང་། ཐོས་བསམ་ཁོ་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་སྤངས་ཏེ། སྒོམ་སྟོབས་དང་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་གྲོལ་བར་ཐག་ཆོད་པ་སྟེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་དང་ཤེས་རབ་རྣམས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་ལྔ་སྤངས་ཏེ། ལུས་གནད་ལེགས་པར་བཅས་ཏེ་གནས་ན་གནས་ཐོག་འཕྲོ་ན་འཕྲོ་ཐོག་ཏུ་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་མཉམ་པར་གཞག་པ་དང་པོར་སྒོམ་གྱི་མགོ་རྩོམ་པར་མཁས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལུས་གནད་གཅིག་ཏུ་མ་འབྱམས་པར་བསྒྱུར་རུང་དུབ་པ་སྤངས་ཏེ་བར་དུ་འཕྲོ་གཅོད་པར་མཁས་པ་དང་། ཉམས་བཟང་པོ་ཅི་འདྲ་ཤར་ཡང་མ་ཞེན་པར་བྱ་བ་མཐར་ཉམས་བསྐྱང་བར་མཁས་པ་སྟེ་མཁས་པ་གསུམ་ལ་བསླབས་པ་དང་། སེམས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་སྤྲུལ་སྐུ། རིག་པ་ལོངས་སྐུ། སྟོང་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དབྱེར་མེད་པ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཐག་བཅད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ དབེན་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་ནས། སྤང་བླང་རེ་དོགས་ཀུན་དང་བྲལ་བར་མཉམ་པར་གཞག་པ་དང་གཉིས། ༈ །ཡང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་ལ་ཞེན་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་གོལ་བས་ཉམས་བཟང་ངན་ཅི་བྱུང་ཡང་མཆོག་འཛིན་མི་བྱ་བ་དང་། གཅིག་ཏུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབས་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་སོང་བའམ་བློས་དཔྱད་དེ་ཡོད་པ་བཀག་པའི་མེད་པ་ཙམ་ལ་འདི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སེམས་ཞིང་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་སྟོང་ཉིད་གཤིས་ཤོར་ཏེ་དེས་ལས་འབྲས་ལ་རྩིང་པོར་གྱུར་པས། དེའི་མེད་འཛིན་བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་སྤངས་ཏེ། མེད་འཛིན་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་མ་བ
Chinese
因为无有可修，故与能修所修相离。如是不然的多种生起之理，从上师们的口中得知。那些是共后交替和共同乘之道与密咒规和四种行结合而生起之理。如是努力修持而生起为一。༈ 遣除障碍也要对好与不好等境离执着，以及三时无成却想于此时获得菩提也应断除，而于一刹那证得菩提，且不执着自心为庸常，而知其本初即是五种智慧之体性，以及不执着自己的蕴界处为不净，而确定本初即是诸佛菩萨莅临。断除唯以闻思而得解脱的想法，而确信以禅定力与上师加持而得解脱。断除境、时、体性、自性、智慧之五种邪分别，善调身要，住则于住处，行则于行处，观其体性而安住，首先善于开始禅修，以及不将三摩地与身要混为一谈，断除可变之疲惫而善于中断，以及无论生起何种好的体验，皆不执着，最终善于修持体验，即是学于三善巧。心之种种显现是化身，觉性是报身，空性自性身无别是法身。断定一切显有轮回涅槃皆是其自性，从而一切法远离生住灭三者，通达远离一切戏论之边，从而远离一切取舍希忧而安住为二。༈ 又若执着乐明无念三者，则会堕入三界，故无论生起好坏体验，皆不应执为殊胜。以一离之理而确定，一切法皆成自性空，或以分别念分析而遮止有，仅于无有之上认为此一切皆是空性。如是作意而修，则会失去空性之本性，从而对业果变得粗糙。故应断除以分别念所作之无有执着之空性修法，而应观彼无有执着之体性，不
English
Because there is nothing to be cultivated, it is separate from the cultivator and the cultivated. The various ways of arising that are not like this are known from the mouths of the lamas. These are the ways of arising by combining the alternating after-practice, the common vehicle path, the tantric system, and the four conducts. Thus, diligently practicing and arising is one. ༈ To dispel obstacles, one must also be free from attachment to good and bad objects, and one should also abandon the thought of attaining enlightenment at this time, even though the three times are unfulfilled, and one should be certain of attaining enlightenment in a single moment. And do not hold your own mind as ordinary, but know that it is the essence of the five wisdoms from the beginning, and do not hold your own aggregates, realms, and sources as impure, And be certain that from the beginning, the Buddhas and Bodhisattvas have arrived. Abandon the idea of being liberated only through hearing and thinking, and be certain of liberation through the power of meditation and the blessings of the Lama. Abandon the five wrong discriminations of object, time, essence, nature, and wisdom. Adjust the posture well, and if you stay, stay in the place where you stay, and if you walk, walk in the place where you walk, and look at the essence and abide. First, be skilled in starting meditation, and do not confuse samadhi and posture, abandon changeable fatigue, and be skilled in interrupting in between. And no matter what kind of good experience arises, do not be attached to it, and finally be skilled in cultivating the experience, that is, learn from the three skilled ones. The various appearances of the mind are the Nirmanakaya, the awareness is the Sambhogakaya, and the emptiness, the Svabhavikakaya, is inseparable from the Dharmakaya. Determine that all phenomena, samsara, and nirvana are its nature, so that all dharmas are free from the three stages of arising, abiding, and ceasing, and realize that they are free from all extremes of elaboration, and thus abide free from all acceptance, rejection, hope, and fear, which is two. ༈ Furthermore, if you are attached to the three of bliss, clarity, and non-thought, you will fall into the three realms, so no matter what good or bad experience arises, you should not cling to it as superior. By determining with the reasoning of oneness, all dharmas become empty in their own essence, or by analyzing with discrimination and stopping existence, only on the non-existence do you think that all of this is emptiness. If you think and meditate like this, you will lose the nature of emptiness, and thus become coarse towards karma and its results. Therefore, you should abandon the meditation on emptiness that is made up of the clinging to non-existence, and you should look at the essence of that clinging to non-existence, not