Tibetan
ཅོས་པར་བྱ་བ་དང་། སྤང་གཉེན་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ངན་པ་སོགས་དུ་མ་བྱུང་དུས་འདི་ཐར་པའི་སྲོག་འཕྲོག་པའོ་ཞེས་དགྲར་བཟུང་ནས། འདི་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་གཞོམ་པར་བྱ་སྙམ་དུ་དེ་གཉིས་སྤང་གཉེན་དུ་བཟུང་ནས་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་ཏེ། དེ་ནི་ཉོན་ མོངས་པ་དེའམ་སྤང་གཉེན་སོ་སོར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཀ་ངོས་བཟུང་སྟེ། དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བཞག་པ་དང་། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ག་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ལམ་གྱི་མཆོག་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་འདི་རྟོགས་ན་ལམ་གྱི་མཆོག་ཡིན་ཞིང་དེ་མ་གཏོག་པའི་ལམ་གཞན་ཐམས་ཅད་དམན་པའོ་ཞེས་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལ་མི་སེམས་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་ལམ་ཤོར་ཡིན་པས། དེའི་ལམ་ལ་མཆོག་འཛིན་སྟོང་ཉིད་ལ་ཞེན་པའི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཀ་ངོས་གཟུང་སྟེ་བལྟས་པས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་སྤང་གཉེན་མཆོག་དམན་མེད་པར་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་སྔགས་སམ་བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕར་རྒྱས་བཏབ་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་ཡིན་སྙམ་པ་ཙམ་མམ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བས་ཅི་བྱེད་ཅེས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་སྟེ། དེ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་སྙམ་པ་དེ་ཀ་ལ་བལྟས་ཏེ་ངོས་གཟུང་ནས་ཁོ་ རང་གི་རང་ངོ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། །བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་འདི་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རུང་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དང་པོ་པ་ལ་བློས་བྱས་སྒོམ་པར་མ་བྱས་ན་ཐོག་མ་ནས་སྟོང་ཉིད་བསྟན་ཀྱང་རྟོགས་མི་ནུས་པས་དེ་ཉིད་གོམས་ནས་མཐར་སྟོང་ཉིད་རང་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའང་འཐད་ལ། མཐར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཤོར་ས་ཡིན་པས་སྤང་བར་བྱ་དགོས། འདི་དག་ནི་ཤོར་ས་བཞིའི་གེགས་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་སྤང་བླང་མ་འཆོལ་བར་བྱ་བ་དང་། དེའི་ངང་ནས་ཡིད་དཔྱོད་མི་བྱ་བར་གང་ཤར་གྱི་སྟེང་དུ་མ་བཅོས་པར་འཇོག་པ་སོ་མ་དེ་ལས་མ་གཡོས་པར་ལུས་གནད་དྲག་པོ་དང་རླུང་གཟུང་བ་སོགས་མི་བྱ་བར་ལྷུག་པར་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་སོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་གང་ལའང་དགག་སྒྲུབ་སྤང་བླང་མེད་པར་རང་ཡན་དུ་གང་ཤར་འཛིན་མེད་རང་གར་འཇོག་པར་བྱ་བ་དང་གསུམ། ༈ །ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྒོམ་དུ་དགའ་རབ་ཤར་ནས་སྐབས་ཤིག་ཏུ་རྟོགཔ་རགས་ཤིང་མང་བ་སྒོ
Chinese
应当舍弃的和应当亲近的一切，如果没有证悟为空性，在自相续中产生诸多烦恼和恶劣分别念等时，执持“这是夺取解脱命根的”作为敌人。认为“这应当被空性摧毁”，像这样将二者执为应当舍弃的和应当亲近的，修习空性，空性就变成了对治。那就是，将那个烦恼或者将应当舍弃的和应当亲近的各自执着的分别念本身确定下来，不作破立地安住。并且，如果没有证悟基、道、果三者皆为空性，认为“证悟成佛之道中最殊胜的空性，就是道的殊胜，除了它之外的其他道全部低劣”，不思择方便分，这就是空性道迷失。因此，观察执持那个道的殊胜、执着空性的分别念的自性本身，应当了知一切皆为空性，没有应当舍弃的和应当亲近的、殊胜和低劣，一切皆为空性。对于没有体验过的密咒或者以分别念造作的空性，对一切法向外扩张，仅仅认为一切皆为空性，或者因为一切皆为空性，所以什么也不成立。说“串习的善业有什么用”，轻视业果，这就是空性扩张迷失。那就是，观察认为“是空性”的那个本身，确定下来，安住在它自己的自性远离分别念的那个本身上。这些以分别念造作的空性，也并非在一切情况下都不行。对于最初的修行者，如果不修习以分别念造作的空性，那么即使一开始就宣说空性，也无法证悟，因此串习那个本身，最终空性会自然而然地被证悟，所以修习以分别念造作的空性也是合理的。但最终这是大手印的迷失之处，所以必须舍弃。这些是四种迷失之处的障碍，因此应当不混淆地进行取舍。并且，在那样的状态中，不作意念分别，在任何显现之上，不作改造地安住，不离开那个原始的状态，不做剧烈的身体姿势和摄持气息等，放松地，对于善、不善、无记等的任何分别念，都不作破立取舍，任其自然，对于任何显现都无执着地自然安住，这是第三点。 ༈ 并且，如果非常喜欢修习分别念和烦恼，以至于某个时候分别念粗大且增多，修
English
When you do not realize that all that should be abandoned and all that should be cultivated are emptiness, and many afflictions and bad thoughts arise in your mind, you hold this as an enemy, saying, "This is robbing the life of liberation." Thinking, "This should be destroyed by emptiness," you hold these two as what should be abandoned and what should be cultivated, and when you meditate on emptiness, emptiness becomes an antidote that is lost. That is, you identify that affliction or the thought that grasps each of what should be abandoned and what should be cultivated, and you leave it without affirmation or negation. Furthermore, without realizing that the ground, path, and fruit are all emptiness, if you realize that emptiness is the supreme path to attain Buddhahood, then it is the supreme path, and all other paths are inferior. Not thinking about the aspect of skillful means is losing the path of emptiness. Therefore, by looking at the very nature of the thought that clings to the supreme of that path and clings to emptiness, you should know that everything is emptiness, without anything to be abandoned or cultivated, superior or inferior. For tantra that has not been experienced or emptiness that is fabricated by the mind, by expanding outward to all phenomena, merely thinking that everything is emptiness, or because everything is emptiness, nothing is established. Saying, "What is the use of conditioned virtue?" and despising the cause and effect of karma, this is losing emptiness by expanding it. That is, by looking at the very thing that thinks, "It is emptiness," identifying it, and placing it in its own nature, which is free from thought. These emptinesses fabricated by the mind are not entirely unsuitable in all ways. If a beginner does not meditate on emptiness fabricated by the mind, he will not be able to realize emptiness even if it is taught from the beginning. Therefore, by becoming accustomed to that very thing, emptiness will eventually be realized spontaneously, so it is reasonable to meditate on emptiness fabricated by the mind. But in the end, this is a place where the great seal is lost, so it must be abandoned. These are obstacles to the four places of loss, so you should not confuse what to abandon and what to adopt. And in that state, without thinking with the mind, leave it uncorrected on whatever arises, without moving from that original state, without doing violent body postures or holding the breath, relax and do not affirm, negate, abandon, or adopt any thoughts of good, bad, or neutral, but let them be free and naturally at ease without grasping whatever arises. This is the third point. ༈ Also, if you are very happy to meditate on thoughts and afflictions, so that at some point thoughts become coarse and numerous, meditat
Tibetan
མ་ གྱིས་མི་ཆུན་པ་དྲག་པོ་གཡོ་ན་རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་ཏེ། དེ་ནི་རྟོག་པ་དེ་ཀའི་ངོ་བོ་དང་རྟོག་པ་དེ་ཀ་ངོས་བཟུང་སྟེ། དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མ་བལྟས་པར་སྐུ་དྲིན་ཅན་དུ་བསམས་ནས། སྒོམ་གྱི་ངོ་ཏིར་བྱས་པས་རང་ངོ་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་སྐུར་འཆར་བས་དེ་བཞིན་སྐྱོང་བ་དང་། སྔར་ཉོན་མོངས་གང་སྐྱེས་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་འདག་པ་ལས་སྐབས་ཤིག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་འདོད་ཆགས་སོགས་དབང་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་ཉོན་མོངས་དགྲར་ལངས་ཏེ། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་གང་སྐྱེས་དེའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་སྟེ། དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བཞག་པས་མ་སྤང་རང་སར་དག་ནས་རྣམ་པ་ལམ་མེ་བདེའང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྟོང་པའི་སྟེང་དུ་རྣམ་རྟོག་ལམ་ཁྱེར་དུ་བཤད་པ་ལྟར་རང་དག་ལ་འགྲོ་བས་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དང་། སེམས་བརྟག་དཔྱད་བཙལ་བས་མ་རྙེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་མཐོང་ནས་སྤང་གཉེན་དགེ་སྡིག་ཐམས་ཅད་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་སྟོང་ཉམས་ཀྱི་རིགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་སོང་ནས་ཅི་ཡང་བྱེད་མི་ཤེས་པར་སྟོང་པར་འཛིན་པ་ནི་སྟོང་པ་ དགྲར་ལངས་སམ་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་ཏེ། དེ་ཡང་སྟོང་འཛིན་དེ་ཀ་ངོས་བཟུང་སྟེ་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བཞག་ན་སེལ་བས་དེ་ལྟར་འཇོག་པ་དང་། སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཤེས་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ལ་དངོས་འཛིན་གྱིས་ཞེན་ཏེ་གུ་དོགས་སྐྱེས་པའམ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཅི་མཐོང་ལ་སྐྲག་ཅིང་ཞེན་ཏེ། དེ་ལ་མ་བདེ་ཏིང་ངེ་བ་དེ་ལ་སྣང་བ་དགྲར་ལངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་སྣང་བ་དང་དངོས་འཛིན་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་སྟེ། དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བཞག་པར་བྱས་ན་སེལ་ཞིང་། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་དད་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སོགས་གཞན་ལས་ཆེ་བ་ཞིག་སྐྱེ་ནའང་། དེ་ཉིད་ཕྱག་ཆེན་དུ་མ་དག་པར་རང་ག་བར་ཤོར་ནས། གཞན་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཏེ། ད་འདི་ལས་གཞན་དོན་བྱས་ན་ཕན་པ་ཆེ་འདུག་བསམས་ནས་མི་འགྲུབ་བཞིན་རང་གི་ཡོན་ཏན་རྣམ་བསྐྱུར་ཏེ། གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་དགྲར་ལངས་ཏེ། དེ་ཡང་སྙིང་རྗེ་དུང་ངེ་བའི་བློ་དེ་ངོས་བཟུང་སྟེ། དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བཞག་ནས་སྙིང་རྗེ་ལམ་མེ་བ་དེ་རང་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་ པོར་གསལ་བའི་ངང་ནས། སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེར་བཏབ་པས་དགྲ་ལངས་སེལ་ཞིང་། གཞན་ཕན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཡང་འགྲིག་པར་འགྱུར་ལ། ཡང་ལྟ་བ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་ནས་སྒྲ་ཚད་སོགས་ཕྲན་ཚེགས་ལ་སྦྱངས་ནས་གདོད་ལྟ་བ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་འདོད་ནས་སྒོམ་དོར་ན་རྒྱུ་འབྲས་དགྲར་ལངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ན་ལྟ་སྒོ
Chinese
玛 如果猛烈地搅动着不信任，那么念头就会变成敌人。那就是认识到念头本身的自性，并认定那个念头，不对它视为过错，而是把它当作恩人来想。如果把它当作禅修的精要，那么自性就会显现为离戏法身，像那样守护它。以前无论生起什么烦恼，都通过空性来消除，但有时会不由自主地生起贪欲等烦恼，这时就把烦恼当作敌人。那就是认识到所生起的烦恼的自性，不作肯定或否定地安住，这样不舍弃而自然清净，显现为明亮舒适，在无念空性的基础上，如所说的那样将分别念转为道用，自然而然地走向清净，像那样行持。如果通过分析寻找心，却找不到，从而见到一切法皆无自性，从而轻视一切扬弃与对治、善与恶，以空性的体验为主，结果自他一切都陷入空性，什么也做不了，执着于空性，这就是把空性 当作敌人，或者说是黑色的深渊。这也是，如果认定那个空性执着，不作肯定或否定地安住，就能消除它，像那样安住。虽然了知显现是缘起，却以实执执着于空性，从而产生狭隘，或者对所见到的各种显现感到恐惧和执着，对那种不适的僵硬状态，就称为把显现当作敌人。那就是认识到显现和实执的自性，不作肯定或否定地安住，就能消除它。像那样禅修后，即使生起比其他人更大的信心和慈悲等，但那本身并没有完全清净为大手印，而是任其自然。对那些不具备那些功德的人产生慈悲，心想现在如果从这些人那里做利他之事，会更有帮助，于是在没有成就的情况下，抛弃自己的功德，而投入到利他之中，这就是把慈悲当作敌人。这也是，认定那种呆滞的慈悲心，不作肯定或否定地安住，那么明亮的慈悲就会在自性大手印中显现。广泛地发愿，就能消除敌人，利他的缘起也会具足。还有，如果没有确定见解，就学习声明、量学等细微之处，想要首先证悟见解，如果这样想而放弃禅修，就叫做把因果当作敌人。那时，见解和禅修
English
Ma. If strong distrust agitates, then thoughts arise as enemies. That is, recognizing the very nature of the thought itself, and identifying that very thought, not regarding it as a fault, but thinking of it as kind. If it is made the essence of meditation, then one's own nature will appear as the dharmakāya free from elaboration, and one should maintain it as such. Previously, whatever afflictions arose were eliminated through emptiness, but sometimes afflictions such as desire arise involuntarily, and then one takes afflictions as enemies. That is, recognizing the nature of whatever affliction arises, and abiding without affirmation or negation, thus purifying itself without abandonment, and appearing as clear and comfortable. On the basis of non-conceptual emptiness, as it is said to transform conceptual thoughts into the path, one naturally goes towards purification, and one should act accordingly. If one searches for the mind through analysis but does not find it, and thus sees that all phenomena are without inherent existence, and thus despises all abandonment and antidotes, good and evil, and the experience of emptiness becomes dominant, then all self and others are lost in emptiness, and one cannot do anything, and one clings to emptiness, this is taking emptiness as an enemy, or it is a black abyss. This also, if one identifies that clinging to emptiness, and abides without affirmation or negation, it can be eliminated, and one should abide in that way. Although one knows that appearances are interdependent, one clings to emptiness with real clinging, thus giving rise to narrowness, or one is afraid and attached to whatever various appearances one sees, and that uncomfortable stiffness is called taking appearances as enemies. That is, recognizing the nature of appearances and that real clinging, and abiding without affirmation or negation, it can be eliminated. After meditating in that way, even if faith and compassion, etc., arise greater than others, but that itself is not completely purified into mahāmudrā, but is left to its own nature. Compassion arises for those who do not possess those qualities, and one thinks that it would be more helpful to do benefit for others from these people now, and thus abandons one's own qualities without accomplishment, and engages in benefiting others, this is taking compassion as an enemy. This also, identifying that dull compassion mind, and abiding without affirmation or negation, then clear compassion will appear in the nature of mahāmudrā. By making extensive aspirations, one can eliminate enemies, and the interdependence of benefiting others will also be complete. Also, if one has not established the view, one studies minor things such as grammar and logic, wanting to first realize the view, if one thinks in this way and abandons meditation, it is called taking cause and effect as enemies. At that time, view and meditation.