Tibetan
་ཏུ་མི་བདེ། རྟོག་པའི་ཐོག་ཏུ་བདེ་བ་དེ་དག་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྟོང་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་རྟོགས་ནས། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་འཆར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས། མཐོང་སྤངས་བརྒྱད་ཅུ་གཉིས་སྤངས། འཁོར་བ་དང་སྲིད་པར་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་མ་གཏོགས་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་དང་ལྡོག་པར་མི་བྱེད་པས་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའམ་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཡུན་དུ་བསྐྱངས་པས་རོ་གཅིག་ཏུ་ན་འཕར་ཏེ། དེ་ལའང་ད་དུང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའམ་མེད་པ་གཅིག་བདེ་བ་གང་ཤར་གྱི་རྣམ་རྟོག་སོ་མ་ཉམས་པ་དེ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བ་དེ་དག་ནས། སྟོང་མི་སྟོང་མེད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་རུང་། མ་བྲལ་རུང་གང་ཤར་སོ་མ་དེ་ཀས་ཆོག །ཆོས་སུ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་པ་སྣང་སྟོང་གང་རུང་རེ་རེའི་སྟེང་དུའང་ལམ་གྱི་ ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་རྟོགས་པ་རོ་གཅིག་ཆུང་ངུ་། ད་དུང་དེ་ལ་མྱོང་བ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཆ་གཅིག་འདྲེ་བས། དེ་དག་ནས་བེམ་པོ་ཕྱིར་མ་ལུས། རིག་པ་ནང་དུ་མ་ལུས་པར་སྣང་སེམས་དང་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སོགས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དག་པ་གཅིག་ཏུ་འདྲེ་བས་མདོར་ན་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དུ་ཀྲོང་ངེ་ཤར་བ་དེ་རོ་གཅིག་འབྲིང་པོ། །དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་ཤར་བ་དེ་ལས་ཐབས་མཁས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་མཆེད་ནས། རོ་གཅིག་ཏུ་མར་ཤར་བས་རོ་གཅིག་ཆེན་པོ་སྟེ། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ། ས་གཉིས་པ་ནས་བདུན་པའི་བར་ཡིན་ནོ། །ལ་ལར་བརྒྱད་པའི་བར་དུའང་བཤད། དེར་མཉམ་རྗེས་འདྲེས། འོན་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ལ་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་ཡོད་པས། དེ་དག་ནས་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་བྱེད། མཉམ་རྗེས་ཡེངས་མ་ཡེངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མེད་པར་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་དག་སྟེ། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སྒོམ་མེད་ཆུང་ངུ་ས་བརྒྱད་པ་དེ་ལ། གཉིད་དུས་སུ་རེས་ འགའ་འཛིན་པའི་དྲི་མ་ཅུང་ཟད་འབྱུང་སྲིད་པས། དེ་དག་ནས་ཡེ་ཤེས་མཉམ་གཞག་ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྒོམ་མེད་འབྲིང་། ས་དགུ་པ་དང་བཅུ་པ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རལ་གྲིས། ཤེས་སྒྲིབ་བག་ཉལ་དང་བཅས་དྲུང་ཕྱུང་སྟེ། ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་མའི་འོད་གསལ་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བུའི་འོད་གསལ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས། མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་སངས་རྒྱས་
Chinese
极不舒服。从思虑上的那些安乐中，认识到一切法没有一个不是空性的，一切都是空性。内外一切法在空性上断除执着，是大离戏。那些的后得显现如幻。认识菩提心的自性。断除见断八十二种。除了以愿力的力量，不于轮回和有寂中受生和返回，所以称为第一地极喜地或见道位。如果长久保持那个状态，就会增长为一味，即使那样，仍然会有一切法无自性或者没有一个安乐生起的分别念没有消失，那些稍微不舒服的，无论空与非空，离戏与不离戏，任何生起的都足够。在认识为法的体性中成为一味，在任何显现空性的基础上，圆满地认识到所有道之法，这是一味小。现在还混合了一个体验决定的部分，从那些中，身体没有向外遗留，觉性没有向内遗留，显现心和诸识智慧等一切都混合在法性清净一味中，总之，有寂平等，轮涅无别地显现，这是一味中。从众多显现为一味中，生起善巧方便缘起的显现，成为一味，这是一味大，获得无生法忍，是从第二地到第七地。有些人说是到第八地。在那里，入定和后得混合。然而，后得有执空的垢染，从那些中，能得所得，入定和后得有无散乱没有少许差别，一切都在法界中清净，远离能修所修的一切相，是无修小，第八地那个时候，睡眠时偶尔会产生执着的垢染，从那些中，智慧和平等性大智慧成为一体，是无修中。第九地和第十地。之后以智慧般若之剑，连同习气一起斩断所知障，法界极其清净，母光明和如镜智慧的子光明融为一体。无学双运佛陀。
English
Extremely uncomfortable. From those comforts in thought, realizing that there is not a single phenomenon that is not empty, everything is empty. Severing attachments to all internal and external phenomena in emptiness is great non-duality. The subsequent appearances of those are like illusions. Realizing the nature of Bodhicitta. Abandoning the eighty-two to be abandoned by seeing. Except for the power of aspiration, not taking birth and returning in Samsara and existence, therefore it is called the first Bhumi, the Joyful or the Path of Seeing. If that state is maintained for a long time, it will increase into one taste, even so, there will still be the thought that all phenomena are without inherent existence or that not a single happiness arises has not disappeared, those slightly uncomfortable, whether empty or non-empty, duality or non-duality, whatever arises is enough. Becoming one taste in the nature of recognizing as Dharma, on the basis of any manifestation of emptiness, completely realizing all the Dharma of the path, this is a small one taste. Now also mixed with a part of experiential certainty, from those, the body is not left outward, the awareness is not left inward, the appearance of mind and all the wisdoms of consciousness etc. are mixed in the pure one taste of Dharmata, in short, existence and peace are equal, Samsara and Nirvana appear without distinction, this is a medium one taste. From the many appearing as one taste, the appearance of skillful means of dependent origination arises, becoming one taste, this is a great one taste, obtaining tolerance of non-arising Dharma, it is from the second to the seventh Bhumi. Some say it is up to the eighth Bhumi. There, Samadhi and post-meditation are mixed. However, post-meditation has the stain of clinging to emptiness, from those, the obtainable and the obtained, Samadhi and post-meditation have no slight difference between distraction and non-distraction, everything is purified in the Dharmadhatu, free from all characteristics of the object of meditation and the meditator, is a small non-meditation, at that time of the eighth Bhumi, sometimes a stain of clinging may occur during sleep, from those, wisdom and great equalizing wisdom become one, it is a medium non-meditation. The ninth and tenth Bhumis. Then with the sword of wisdom and prajna, cutting off the obscurations of knowledge along with the habitual tendencies, the Dharmadhatu is extremely pure, the mother's clear light and the son's clear light of mirror-like wisdom merge into one. Non-learning union Buddha.
Tibetan
ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྒོམ་མེད་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་སྟེ་ས་བརྒྱད་པ། དགུ་པ། བཅུ་པ། བཅུ་གཅིག་པ་བགྲོད་པས་གཉུག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་དག་པ། དེ་མངོན་དུ་མཛད་པས་ཆོས་སྐུ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་རྣམ་རྟོག་གི་རང་བཞིན་དག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པས་ལོངས་སྐུ། རྐྱེན་དབང་གི་ཡུལ་ལྟར་སྣང་གི་རང་བཞིན་དག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པས་སྤྲུལ་སྐུ། སྐུ་གསུམ་མམ་མཐའ་ཡས་པས་འབད་རྩོལ་དང་རྟོག་པ་མེད་པར་གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་འགྲོ་དོན་འབད་རྩོལ་མེད་པར་ནམ་མཁའི་མཐར་ ཁྱབ་པར་འབྱུང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས། དེས་ན་སྔོན་འགྲོ་ནས་སྒོམ་མེད་བར་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་ཉམས་ཤིང་། གོང་འཕེལ་གྱི་ཐབས་ལ་འབད་ན་ཡོན་ཏན་དེ་དག་འབྱུང་བས། དེ་བཞིན་བརྩོན་པ་བསྐྱེད་དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་དྲུག །དེ་ནས་དོན་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་རྟོགས་མ་རྟོགས་རྩམ་མ་གཏོགས། རང་ཆས་སུ་སེམས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་རང་ཆས་སུ་ལྡན་པ་གཞི་དུས་དང་། དེ་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་ནས། ས་བཅུ་པའི་བར་གྱི་སེམས་ཉིད་ནི་ལམ་དུས། དེ་ནས་མ་རིག་པའི་གཉིད་ལས་སངས་ཤིང་། ཡང་དག་པའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས། གཟུང་འཛིན་ཀུན་དང་བྲལ་ཞིང་ཡང་དག་པའི་གནས་ལུགས་ལ་བལྟ་བ་ནི་ལྟ་བ། དེ་དོན་ཡེངས་མེད་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་སྒོམ་པ། བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། སྤྱོད་པ་བཞི་གང་རུང་སྐྱོང་བ་སྤྱོད་པ་དང་། མར་འཁོར་བར་ལྷུང་དོགས་དང་ ཡར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་སོགས་རེ་དོགས། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་དོན་ཡང་། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བརྩོན་པ་བསྐྱེད་ཅིང་། བླ་མ་ལ་བློ་གཏད་ལིང་སྐྱུར་གྱི་མོས་གུས། འཁོར་བ་དང་ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་པ་བྲལ་བའི་ཞེན་ལོག །དུས་རྟག་ཏུ་ཡེངས་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་བསྟེན་ཏེ། དགོས་མེད་ཀྱི་བློ་སྣ་ཐུང་སྦུད་པ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་དང་། ཚེ་འདིའི་རྣམ་རྟོག་དང་ངོ་བསྲུང་སོགས་ཀྱི་བློ་སྐྱེས་ན་འབུར་འཇོམས་བྱས། རང་ཉིད་ཚེ་འདིའི་སྡོས་ཐག་རྦད་བཅད་དེ། སྒོམ་སྐྱེས་བདག་པོ་མེད་པར་མ་སོང་བར་དུས་རྟག་ཏུ་སྐྱོང་བ་ལ་འབད་དགོས། ཉམས་དང་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མང་ཡང་སྒོམ་མཁན་རང་གི་སེམས། སྒོམ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྟོང་པ་དེ་སྒོ
Chinese
通过现证菩提，进入无修大圆满的佛地，也就是第八地、第九地、第十地、第十一地，原本俱生之自性清净得以显现，由此成就法身；众生之心，其分别念之自性清净得以显现，由此成就报身；随因缘显现之外境之自性清净得以显现，由此成就化身。三身或无量身，无需勤作与分别，无边利他事业不可思议，直至轮回未空之际，利益众生无需勤作，周遍虚空而生起，此乃功德之究竟。因此，从前行至无修之间的功德，应令其更上层楼，已生之功德不令衰退，努力寻求增长之方法，则彼等功德自会生起。如是发起精进，而修持之，此为第六。之后，实则无论证悟与否，皆不过是分别，然自性上，心性本即如是性或大手印，此乃自性具足，为基础之时。之后，进入道之修持，直至十地之间之心性，乃是道之时。之后，从无明之沉睡中醒来，现证真实之义，此即称为果时之大手印。远离一切能取所取，观视真实之实相，是为见。彼义无有散乱而修持，是为修。远离一切作为与造作，守护四种行持中之任何一种，是为行。担忧堕入轮回之下，以及希求获得成佛之上等希望与恐惧。远离一切所修与能修，是为果。见修持果之义亦如是。知晓之后，发起精进，信赖上师，具足舍弃之敬信。舍弃对轮回与此生之执着，是为舍弃执着。恒时依止无有散乱之正念。若生起不必要之琐事，如世间八法、今生之分别念与顾全面子等念头，则应立即摧毁。自己彻底断绝今生之系缚，在修生起未自主之前，必须恒时努力守护。体验与证悟二者之差别虽多，然修持者自身之心，修持之乐、明、无念、空性，即是修。
English
Through the manifestation of enlightenment, one enters the Buddha-ground of the Great Perfection of Non-Meditation, that is, the eighth, ninth, tenth, and eleventh bhumis. The originally co-emergent, naturally pure nature is manifested, thereby accomplishing the Dharmakaya. The minds of sentient beings, the naturally pure nature of their conceptual thoughts, is manifested, thereby accomplishing the Sambhogakaya. The naturally pure nature of appearances as objects of conditioned circumstances is manifested, thereby accomplishing the Nirmanakaya. The three kayas, or infinite kayas, without effort or conceptualization, perform inconceivable other-benefit activities until samsara is emptied. Benefiting beings without effort, pervading the ends of space, arises, which is the ultimate quality. Therefore, the qualities from the preliminaries to non-meditation should be developed higher and higher, and the qualities that have arisen should not decline. If one strives for methods of increase, those qualities will arise. Likewise, generate diligence and practice accordingly, this is the sixth. Thereafter, in reality, whether one realizes it or not, it is merely a distinction, but in its own nature, the mind itself is Suchness or Mahamudra, which is inherently present as the basis. Then, entering the path of meditation, the mind itself up to the tenth bhumi is the time of the path. Thereafter, awakening from the sleep of ignorance and manifesting the true meaning is called the Mahamudra of the fruition. Viewing the true state of reality, free from all grasping and clinging, is view. Meditating on that meaning without distraction is meditation. Abandoning all actions and activities, and maintaining any of the four conducts is conduct. Fear of falling into samsara below, and hope for attaining Buddhahood above, are hopes and fears. Abandoning all that is to be meditated upon and the meditator is the result. The meaning of view, meditation, conduct, and result is also like that. Having understood this, generate diligence, rely on the guru with unwavering devotion. Abandoning attachment to samsara and this life is renunciation of attachment. Constantly rely on undistracted mindfulness. If unnecessary trivial matters arise, such as the eight worldly dharmas, conceptual thoughts of this life, and concerns for saving face, they should be immediately destroyed. Completely sever the ties of this life, and before meditation gives rise to self-mastery, one must constantly strive to protect it. Although there are many differences between experience and realization, the meditator's own mind, the bliss, clarity, non-thought, and emptiness of meditation, is meditation.