Tibetan
་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མཐོང་བ་ལྟ་བ། དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་མ་ཡེངས་བསྒོམ་པ། དེ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པས་སྤྱོད་པ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཞིང་རྟེན་འབྲེལ་འབའ་ཞིག་ཡིན། རྟེན་འབྲེལ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པ་ཡིན། སྐད་ཅིག་དེའང་རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཞེས་དང་། བཀའ་བརྒྱུད་གོང་མའི་ གསུང་བཞིན། འབའ་ར་བས་གསལ་བར་མཛད་པ་ལ། །ཅེར་གྱིས་ལྟ་བ་ལྟ་བ་ཡིན། །དེ་ལ་མ་ཡེངས་སྒོམ་པ་ཡིན། །རྒྱུན་དུ་སྤྱོད་པས་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ལྟ་བ་གྲུབ་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ། །སྒོམ་པ་སེམས་འཛིན་ལས་གྲོལ་བ། །སྤྱོད་པ་བླང་དོར་ལས་གྲོལ་བ། །ཞེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དང་། རྗེ་ཕག་གྲུས། སྤྱིར་སྒོམ་བྱེད་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ལྟ་བ་གདེངས་དང་ལྡན་པ་རྒོད་པོ་ནམ་འཕང་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས། །སྒོམ་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་འཛངས་མའི་སྲིས་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས། །སྤྱོད་པ་ཤུགས་ལས་བྱུང་བ་གླང་རྒན་ཆུ་གཏོང་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས། དེའང་དཀའ་སླ་སྐྱིད་སྡུག་བྱུང་ན་ལྟ་བ་བརྗེད། ནད་ཚབས་པོ་ཆེ་བྱུང་ཡང་ལྟ་བ་བརྗེད། རང་ཉིད་འཆི་བའི་ཚེ་ནའང་ལྟ་བ་བརྗེད་པར་བྱས་ནས་ཁམས་བདེ་སོས་དལ། ཉི་གྲིབ་མཚམས་ན་འབོལ་གདན་ཆེན་པོའི་ཁར་བསྡད་ནས་སྐྱེམས་ཀྱིས་བཟི། ཤས་བརྒྱགས་པའི་དུས་སུ་ལག་པ་གནམ་དུ་བསྒྲེང་། ནམ་ཤི་སངས་རྒྱས་ཡིན། ཐོད་པ་བོར་ཆོག་ཡིན། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ཟེར་ཡང་ཁ་ལྟ་རྐྱང་ པ་ཡིན་པས་དེས་ཀྱང་ཅུང་མི་ཕན་གསུངས། དེས་ན་ལྟ་བ་གདེངས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། རང་ལ་དཀའ་སླ་ན་ཚ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་དྲན་ནས་ཟུག་དང་སྡུག་བསྔལ་ཞི་ནུས་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ལའང་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཡོད་པས་མི་ཆོག་གོ་དགོས། རྟོགས་དགོས། གོ་བ་དང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་བླ་མ་དམ་པ་ཞིག་དང་མཇལ་ནས་མོས་གུས་རབ་དང་ལྡན་པས་གདམས་ངག་རིན་པོ་ཆེ་ལ་བརྟེན་དགོས་གསུངས། དེ་ལ་རྒོད་ནམ་མཁར་འཕུར་བའི་དུས་སུ་མཇུག་སྒྲོ་ས་གཞི་ལ་གཏད་དགོས། འཕུར་ཟིན་ནས་གར་སྡོད་པའི་སར་ཤེས་པ་འཕེན་པས་འགྲོ་བ་མིན་པ་འདབ་མ་གཡོབ་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དགོས་པ་དང་འདྲ་གསུངས། སྒོམ་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། བླ་མའི་རྩ་དང་མི་སྔུན་ལ་སོགས་པར་ཙབ་ཙུབ་མང་པོ་བྱེད། མཉམ་གཞག་ཐུན་གྲངས་མང་པོ་བགྲང་ཡང་རྗེས་ཀྱི་དུས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་ཡང་ཅུང་ཞིག་མགོ་མ་ནོན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤས་ཆེར་སོང་རྒྱུད་ཀྱང་རྩུབ་ཏུ་སོང་ན་ཐ་མལ་པ་དང་ཁྱད་མེད། དེས་ན
Chinese
将如实不错谬地见到自身之义视为见。 对此经常不散乱地修习。 以此而行持。 轮回涅槃的一切法，若无则不生，仅仅是缘起。 一切缘起皆是刹那生灭。 刹那亦是缘起性空，故果为法身。 如同噶举派上师所说。 巴Ra瓦所开示的： 专注地看是见。 对此不散乱地修是修。 经常行持是行。 见解从宗派中解脱。 修行从执心中解脱。 行持从取舍中解脱。 如是说。 如同帕竹巴所说。 总的来说，作为修行所依之补特伽罗，见解需如雄鹰翱翔天空般具有把握。 修行需如贤妻纺线般连绵不断。 行持需如老牛泄水般自然流淌。 此外，若遇艰难、安乐、苦乐，则忘失见解。 即使身患重病，亦忘失见解。 自身临终之时，亦忘失见解，而求身心安乐。 在日影交界之时，坐在大垫子上，沉溺于酒。 吃饱喝足之时，则双手举向天空。 何时死即是成佛。 头盖骨可以丢弃。 虽然口中说着一切皆空，但只是空谈。 因此也无济于事。 因此，见解需具有把握，即在自身遭遇艰难、疾病之时，能忆起见解之境界，从而平息痛苦。 对此，必须要有见解之境界。 必须理解。 必须证悟。 为了理解和证悟，必须依止一位具德上师，以极大的虔诚，依靠珍贵的窍诀。 比如，雄鹰在空中飞翔之时，需将尾羽对准地面。 飞翔之后，将觉知投向所停留之处，如同无需摆动翅膀等一般。 修行需连绵不断，即对上师的脉和不净物等琐事过多。 虽然念诵了很多座的入定次数，但在之后的时日里，烦恼三毒却丝毫未能降伏。 分别念越来越重，相续也变得粗暴，那与普通人又有何区别。 因此，
English
Seeing the meaning of oneself without error is seeing. Constantly meditate on this without distraction. Practice with this. All phenomena of samsara and nirvana do not arise without it, and are merely interdependent origination. All interdependent origination exists in an instant. That instant is also interdependent origination emptiness, therefore the result is the Dharmakaya. As the Kagyu lineage masters said. What Ba Ra Wa clarified: To look intently is seeing. To meditate on this without distraction is meditation. To constantly practice is practice. The view is liberated from sectarianism. Meditation is liberated from clinging to the mind. Practice is liberated from acceptance and rejection. So it is said. As Phagmo Drupa said. In general, the individual who relies on meditation needs a view that is confident like an eagle soaring in the sky. Meditation needs to be continuous like a wise woman spinning thread. Practice needs to arise naturally like an old ox releasing water. Moreover, if difficulties, ease, happiness, and suffering occur, the view is forgotten. Even if a serious illness occurs, the view is forgotten. Even at the time of one's own death, the view is forgotten, and one seeks physical and mental comfort. At the boundary of sunlight and shadow, one sits on a large cushion and indulges in alcohol. When one is full of food and drink, one raises one's hands to the sky. When one dies, one becomes a Buddha. The skull can be discarded. Although one says that everything is empty, it is just empty talk. Therefore, it is of no help. Therefore, the view needs to be confident, that is, when one encounters difficulties and illnesses, one can remember the state of the view and thus pacify pain and suffering. For this, there must be the state of the view. One must understand. One must realize. In order to understand and realize, one must rely on a virtuous lama, and with great devotion, rely on precious instructions. For example, when an eagle flies in the sky, it needs to point its tail feathers towards the ground. After flying, one throws awareness to the place where one stays, like not needing to flap its wings, etc. Meditation needs to be continuous, that is, one does too much trivial things with the lama's pulse and unclean things, etc. Although one recites many sessions of meditative equipoise, in the days that follow, the three poisons of affliction are not subdued at all. Discriminatory thoughts become heavier and the continuum becomes rough, then what is the difference between that and an ordinary person. Therefore,