Tibetan
ཞིག་ཡོད། དེའང་སྒྱུ་མ་མཁན་པོའི་སྣང་བ་དང་འདྲ་སྟེ་མེད་པར་ཤེས་བཞིན་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་མི་འགགས། འཛིན་མེད་ཀྱི་རྨི་ལམ་ཀྱང་འལ་འོལ་ཙམ་འབྱུང་རེས་རྨི་ལམ་མི་འབྱུང་བའང་ཡོད། འདིའི་གཉིས་སྣང་ནི་འཆར་སྒོ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཉམས་ལེན་གྱི་ངང་དུ་དག་པའི་མདངས་སམ་གསལ་སྣང་ངམ་སྟོང་སྣང་དུ་ཡད་ཡུད་འབྱུང་བ་དེ་ལ་རོ་གཅིག་གི་རྗེས་སྟོང་པར་འཆར་བ་ཟེར། དོན་ལ་སྤང་བྱའི་ལྷག་ རོལ་ཡིན་པས་སྒོམ་གྱི་མྱོང་ཚོར་ཡོད་རིང་ལ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་གཞན་ཞིག་ཤུགས་ལ་ཡོང་བས་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་མ་དག་པ་ཡིན་ཡང་མི་རྟོག་པའི་འཆར་སྒོ་འགའ་ཞིག་སྣང་ལ་མ་ངེས་པའམ་རང་རྩལ་དུ་མ་ཤར་བས་དྲན་པས་ཡེངས་མ་ཡེངས་སུ་ཁྱད་པར་བྱས་པའི་འཆར་སྒོ་རྐྱང་པ་མི་བདེ་བར་གསལ་ཙམ་གྱི་མྱོང་ཚོར་དམ་དུ་ུམ་འབྱུང་སྟེ་སྤང་བྱའི་ལྷག་མ་ཡིན། དེ་ཡོད་རིང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྲ་མོ་དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཞིག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་འབྱུང་བས་རོ་གཅིག་ཆེན་པོའི་སྒྱུ་མ་ཕྲ་མོ་དེ་ལ་ཟེར། དེས་ན་གང་ཤར་གྱི་སྣང་བ་ལ་སྤང་བླང་དགག་སྒྲུབ་མེད་ཅིང་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མ་ཡུལ་མེད་གསལ་སྟོང་དུ་རང་ངོ་ཤེས། འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་མགོ་སྙོམས་རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་དག་འཆར། སྣང་ཐོག་ཏུ་བདེ་ན་རོ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་ཞིང་རྩལ་རྫོགས་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྤྲོས་བྲལ་དང་རོ་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་སྣང་བ་སྒོམ་དུ་ཤར་མ་ཤར་དང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་དྲན་ ལ་ལྟོས་མི་ལྟོས་དང་སྣང་བ་རང་སེམས་སུ་ཤེས་པ་དང་སྣང་བ་སྒོམ་དུ་ཤར་བ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད། རྩོལ་མེད་ཟེར་ཡང་སྒོམ་མེད་ལ་ལྟོས་པའི་རྩོལ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོང་། སྤྲོས་བྲལ་ནས་གཟུང་འཛིན་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཞི་ཞིང་འདིར་རྗེས་ཀྱི་དུས་སུའང་ཞི་བ་ཡིན། འདིའི་མཉམ་རྗེས་འཛིན་མི་འཛིན་ངང་གཉིད་ཀྱིས་འབྱེད་དོ། །རོ་གཅིག་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཕལ་ཆེར་དབེན་པ་བསྟེན། སྐབས་སུ་ཚོགས་སུའང་བསྡད་ནས་བོགས་འདོན། སྒོམ་མི་སྒོམ་ཁྱད་མེད་སྙམ་ཡང་ཡང་དག་གི་དྲན་པས་སྒོམ་པ་གལ་ཆེའོ། །ཆོས་ཐུན་གྱ་བཞི་པའོ།། ༈ །།བཞི་པ་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། དེ་ལ་གོམས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱས་པས་རོ་གཅིག་ཆེན་པོ་མན་ཆད་རྗེས་ཤེས་ལ་གཉིས་སྣང་སྒྱུ་མ་ཙམ་དེ་དག །རྟོགས་ཆོས་ཡང་དག་གི་དྲན་པ་མ་ཡེངས་ཙམ་དང་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་དང་ཡང་དག་གི་དྲན་པའི་རྩོལ་བ་ཟི་བ་ཡོད་པ་དང་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་དེ་ཐམས་ཅད་དག་ནས
Chinese
有一个。那也像魔术师的显现一样，明明知道没有，但细微的二取显现不会停止。无执着的梦境也只是模糊地出现，有时也不做梦。此处的二取显现是指，细微的念头在修行的过程中，变成清净的光彩，或者明相，或者空相，断断续续地出现，那被称为一体的后境空性显现。实际上是所断的残余，因此在有修行的体验期间，依赖于它，自然会产生其他的，所以细微的二取显现是不清净的，但是有些不作意的念头，没有明显地显现，或者没有作为自力而显现，因此通过正念来区分是否散乱，单独的念头不会令人愉快，只是稍微清晰的体验不会牢固地产生，那是所断的残余。在它存在期间，依赖于它，不是它的其他的细微之物也会自然地产生，那被称为大一体的细微幻相。因此，对于任何显现的景象，都没有取舍、扬弃、建立，在平等、本初、无处、明空中认识自性。轮回涅槃等二者包含的一切法，都证悟为一体，世间八法平等，一切缘起显现。在显现上安乐，就见到了本体一体，被称为功力圆满，功德产生。离戏和一体的差别在于，景象是否在禅修中显现，是否依赖于空性的所取忆念，是否认识到景象是自心，以及景象是否在禅修中显现等等。虽然说无勤，但相对于无修，还是会产生少许的勤奋。从离戏开始，能取所取在无生之中寂灭，在这里，在后来的时间里也寂灭。此处的入定和出定，执着和不执着，由睡眠来区分。在一体三者的阶段，大多数时候依止寂静处。有时也坐在集会中，进行发露。虽然认为修不修没有差别，但是以正确的正念来修行非常重要。这是第八十四次法会。第四，无修瑜伽是：对此已经习惯和熟悉，因此从大一体以下，后得智中的二取显现只是幻相而已。证悟之法，只是不散乱的正确正念，以及稍微存在的空执着染污，以及正确正念的努力迟钝，以及所有那些细微的二取显现都清净了。
English
There is one. That is also like the appearance of a magician, knowing that it is not there, but the subtle dualistic appearance does not cease. Dreamless sleep also occurs vaguely, and sometimes there are no dreams. The dualistic appearance here refers to the subtle thoughts that, in the course of practice, become pure radiance, or clear appearance, or empty appearance, appearing intermittently, which is called the appearance of emptiness after the oneness. In reality, it is the residue of what is to be abandoned, so during the period of having the experience of meditation, relying on it, another one will naturally arise, so the subtle dualistic appearance is not pure, but some non-conceptual thoughts do not appear clearly, or do not appear as self-power, so distinguishing whether one is distracted by mindfulness, the single thought is not pleasant, just a slightly clear experience does not arise firmly, that is the residue of what is to be abandoned. While it exists, relying on it, another subtle thing that is not it will also naturally arise, which is called the subtle illusion of the great oneness. Therefore, for any appearance that arises, there is no acceptance or rejection, abandonment or establishment, and one recognizes one's own nature in equality, primordiality, nowhere, and clear emptiness. All phenomena that include samsara and nirvana are realized as one, the eight worldly dharmas are equal, and all interdependent relationships appear. When there is happiness in appearance, one sees the essence of oneness, which is called the perfection of power and the arising of qualities. The difference between non-elaboration and oneness lies in whether the appearance arises in meditation, whether it depends on the object of emptiness, whether one recognizes the appearance as one's own mind, and whether the appearance arises in meditation, etc. Although it is said to be effortless, a little effort will arise relative to non-meditation. From non-elaboration onwards, the grasped and the grasper are pacified in the unborn, and here, they are also pacified in later times. Here, the state of being in and out of meditation, grasping and non-grasping, is distinguished by sleep. In the stage of the three onenesses, one mostly relies on solitary places. Sometimes one also sits in gatherings and reveals one's faults. Although one thinks that there is no difference between meditating and not meditating, it is very important to meditate with correct mindfulness. This is the eighty-fourth Dharma session. Fourth, the yoga of non-meditation is: Having become accustomed and familiar with this, therefore, from the great oneness downwards, the dualistic appearance in subsequent wisdom is only an illusion. The Dharma of realization is only the correct mindfulness that is not distracted, and the slightly existing defilement of grasping emptiness, and the dullness of the effort of correct mindfulness, and all those subtle dualistic appearances are purified.
Tibetan
་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རང་ས་ཟིན་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས། ཅི་བྱས་ཀྱང་བདེ་བ་མ་ བསྒོམས་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་སྒོམ་དུ་འཆར་མཉམ་པར་བཞག་མ་བཞག་དྲན་པས་ཟིན་མ་ཟིན་ཡེངས་མ་ཡེངས་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒོམ་དུ་འཆར། བློ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་དག །བསྒོམས་པའི་འོད་གསལ་དང་ཤི་བའི་འོད་གསལ་མ་བུ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དངས་པའམ་ཆུ་རླབས་དང་བྲལ་བ་བཞིན་འོད་གསལ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཆོས་སྐུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར། སྤང་བླང་དང་བྱ་བྱེད་བྲལ་ཤི་མ་ཤི་མེད་སྙམ་པ་དང་མཉམ་རྗེས་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་ལྷངས་ཀྱིས་སྐྱེས། གཞན་སྣང་དུ་མཁའ་འགྲོས་བསྐུར་བ་ལུས་དུ་མར་མཐོང་བ་མོས་གུས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ལ་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་ལ་ཤར། ངག་ཅི་བྱས་ཀྱང་ཆོས་སུ་འགྲོ། ལུས་ཅི་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཅན་དང་། གནས་གར་བསྡད་ཀྱང་བྱིན་རླབས་སྐྱེ། གཅིག་པུར་བསྡད་ཀྱང་སྐྱོ་དུབ་མེད། ལུང་བ་གར་ཕྱིན་པ་དེར་བདེ་ལེགས་འབྱུང་། རེས་བྱིས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་དགའ་འདུག་སྙམ་པ་གཞན་སྣང་ལ་ཡོང་། བྱང་སེམས་བརྟན། ལས་འབྲས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཐམས་ཅད་ སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་གང་ལའང་ཞེན་པ་མེད་གཙང་བཙོག་དང་ངོ་ཚའི་རྣམ་རྟོག་མེད། དཔའ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པ་འབུལ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་གྲོགས་བྱེད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དྲན་པས་གཟུང་མ་དགོས་པར་ཅི་བྱས་ཀྱང་སྒོམ་དུ་ཤར་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་མཉམ་པར་བཞག་མ་བཞག་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒོམ་དུ་འཆར། གོང་གི་རོ་གཅིག་ཆེན་པོའི་དུས་ཀྱི་རྗེས་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེའང་ཕྲ་མོར་སོང་ནས་ཡང་དག་གི་དྲན་པས་ཀྱང་གཟུང་མི་དགོས་ཁོ་རང་རང་དག་ལ་འགྲོ། རྗེས་སྣང་མི་རྟོག་པ་ངོ་མ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་མན་ཆད་དུ་དག་པའི་མ་རིག་པའི་ལྷག་མ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རྟོག་བྲལ་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་སུ་མ་གྱུར་ཙམ་གྱི་ནུས་པ་མེད་པའི་སྤང་བྱ་རབས་ཆད་པོ་རྟོག་མེད་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པ་དེའང་མ་རིག་པའི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དུས་ཐུང་བས་ སྐད་ཅིག་མ་རེ་འབྱུང་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་མི་རྟོག་པར་ཡོད་པ་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས། གཉིད་དུས་སུའང་རེས་འགའ་འཛིན་པའི་དྲི་མ་ཅུང་ཟད་ཙམ་འབྱུང་ཡང་སྲིད་པ་རང་གསལ་དུ་མ་ཤར་བས་ཤེས་བྱ་ལ་སྒྲིབ་བོ། །ཆོས་ཐུན་གྱ་ལྔ་པའོ།། ༈ །།སྒོམ་མེད་
Chinese
证悟到任运自成的自地，远离所修和能修。无论做什么都是安乐，即使不修，修持也会持续不断地显现，无论是否安住，无论是否忆念，无论是否散乱，修持都会显现。心性得以提升。修持的光明和死亡的光明母子二者融为一体，如同天空中的云彩消散或水波平息一样，二光明融为一体，成为唯一的法身。远离取舍和作为，与没有生死之念同时，无余的定解自然生起。在其他显现中，空行母加持，见到多种身体，对具信者来说，佛陀在自显中显现。无论说什么都成为佛法。无论身体做什么都有利于众生。无论住在哪里都会产生加持。即使独自一人也不会感到寂寞。无论去到哪个地方，那里都会吉祥如意。有时会像孩子的行为一样，或者觉得喜欢世间，这些都会在其他显现中出现。菩提心坚定。业果显现，一切都证悟为无生，对任何事物都没有执着，没有干净污秽和羞耻的分别念。所有的勇士和空行母都供养，并帮助做利益众生的事业，成为所有众生的如意宝。其中也有小、中、大三种。第一种是：不用忆念，无论做什么修持都会显现，远离所修和能修，无论是否安住，修持都会显现。之前的那个大乐一味时期的后遗症如幻影般，也变得微细，即使是正确的忆念也不需要抓住它，它自己会变得清净。所谓的“后遗症不认识无分别”，是指烦恼和分别念都在一味以下清净的无明的残余，阿赖耶识处于无分别无记的状态，在没有转变为智慧之前的没有能力断除的、彻底断绝的无分别，仅仅是不认识自性而已，那也只是从无明的角度来看如幻影般，因为时间短暂，每一刹那都会生起，但不会认识自己的本性，所以不需要对治。即使在睡眠时，有时也可能会出现少许执着的痕迹，但因为生起没有显现为自明，所以遮蔽了所知。这是第八十五讲。
English
Realizing the self-ground of spontaneous accomplishment, understanding the separation from the object and subject of meditation. Whatever is done is bliss, even without meditation, practice continuously arises, whether abiding or not, whether mindful or not, whether distracted or not, practice arises. The nature of mind is elevated. The luminosity of meditation and the luminosity of death, the mother and child, merge into one, like clouds dissolving in the sky or waves ceasing in water, the two luminosities merge into one, becoming the sole Dharmakaya. Separated from acceptance and rejection, from doing and not doing, simultaneously with the thought of no death or non-death, a definitive understanding without remainder arises fully. In other appearances, blessed by the dakinis, seeing multiple bodies, for the faithful, the Buddha appears in self-appearance. Whatever is spoken becomes Dharma. Whatever the body does benefits sentient beings. Wherever one stays, blessings arise. Even when alone, there is no loneliness or weariness. Wherever one goes, there will be well-being and auspiciousness. Sometimes, childlike behavior and the thought of enjoying the world arise in other appearances. Bodhicitta is firm. Karma and its results become manifest, all is realized as unborn, there is no attachment to anything, no discrimination of clean and unclean, and no shame. All the heroes and dakinis offer worship and help in the work of benefiting sentient beings, becoming the wish-fulfilling jewel for all beings. Among these, there are three: small, medium, and large. The first is: without needing to be held by mindfulness, whatever is done, practice arises, separated from the object and subject of meditation, whether abiding or not, practice arises. The after-effects of the previous great taste of oneness, like an illusion, become subtle, and even with correct mindfulness, there is no need to grasp it, it becomes pure on its own. The so-called "not recognizing non-conceptual after-effects" refers to the remaining ignorance of the Alaya consciousness, where afflictions and discriminations are purified below the level of oneness, remaining in a state of non-conceptual neutrality, the non-conceptual that cannot be abandoned, utterly cut off, just not recognizing its own nature before it transforms into wisdom, that is only like an illusion from the perspective of ignorance, because it is short-lived, arising momentarily, but not recognizing its own nature, so there is no need to apply an antidote. Even during sleep, sometimes a slight trace of clinging may occur, but because arising does not appear as self-luminous, it obscures knowledge. This is the eighty-fifth teaching session. Without meditation.