Tibetan
། མཉམ་གཞག་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལ་རྩོལ་མེད་དུ་གནས་པ་དེའོ། །ཆོས་ཐུན་བརྒྱད་ཅུ་པའོ།། ༈ །།སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་དེ་སྣང་བ་རང་སེམས་སུ་ཤེས། སེམས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡུལ་དམིགས་གཏད་དང་བྲལ་ཞིང་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུར་བདེ་ཆམ་གྱིས་རྟོགས། སྔར་ སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་བདེ་རིག་ཐོག་ཏུ་བདེ་ཉམས་ལེན་རིག་ཐོག་ཏུ་བྱེད་པ་དེ། འདིར་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཤེས་སེམས་སྟོང་པར་ཤེས་སྣང་བས་སྟོང་པའི་གོ་ཆོད་སྟོང་པ་ལ་སྒོམ་གྱི་གཙོ་བོ་བྱེད་སྟོང་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའམ་མ་གྲུབ་པ་འདི་ལ་ད་ལྟར་གྱི་སྣང་ཐོག་སོ་མ་ཉམས་པ་འདི་ཅུང་མི་བདེ། སྣང་བ་འདི་གཞི་མེད་འཁྲུལ་སྣང་དུ་འདོད་པ་འབྱུང་། འདིའི་སྐབས་སུ་ཉིན་པར་སྒོམ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་མཚན་མོ་རྨི་ལམ་དུ་འཛིན་པ་དེ་ལ་རྗེས་ཤེས་སུ་འཁྲུལ་པ་དང་རྟོགས་པ་དུ་མ་རེ་འཆར། དེ་འབྱུང་བའང་གཉིད་ཀྱིས་དྲན་འདུན་ཉམས་པས་ལན་པ་ཡིན། ཡུལ་རྐྱེན་དྲག་པོས་དཀྲུགས་པའི་དུས་སུའང་རྗེས་ཤེས་སུ་ཅུང་ཟད་འགྲོ་བའང་འབྱུང་འདི་ཡན་ཆད་ལ་སྒོམ་སྐྱེས་བདག་པོ་མེད་པར་མ་སོང་ན་དུས་ཀུན་ཏུ་འབྲལ་མེད་དུ་ཡོང་། དྲན་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་མི་ཡོང་བར་བཟུང་དྲན་ལ་ཅུང་ཟད་ལྟོས་པས་དྲན་པ་གལ་ཆེ། སྤྲོས་བྲལ་མཉམ་རྗེས་དྲན་པས་འབྱེད། སྤྲོས་བྲལ་དང་འཁོར་འདས་ཀྱི་བར་ན་དྲན་མ་དྲན་ལས་མེད། གདམས་ངག་གི་ གཙོ་བོ་དྲན་པ་ཡིན། གང་ཤར་ལ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་ན་ཞེ་སྡང་ཀར་རེ་བའང་རང་སྟོང་ཡིན། ངོ་མ་ཤེས་ཤིང་འཛིན་པ་ཞུགས་ན་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་མ་རིག་པ་ཡིན། དེ་ངོ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་ཚེ་ཉོན་མོངས་སུ་སྣང་བ་རྒྱུན་ཆད་མེད་ཀྱང་དགག་སྒྲུབ་ཏུ་བྱར་མེད་དེ་དེའི་རྟགས་སུ་གང་ཤར་ལས་སྟོང་པ་ལོགས་སུ་འཚོལ་བའི་བློ་མི་སྐྱེ། རྟོག་པ་དག་པའི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པའི་འཆར་སྒོ་དངས་སིང་ངེ་བ་དེའི་ངང་དུ་དུས་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བ་མི་ཡོང་བས་བཟུང་དྲན་ལ་བལྟོས་རིང་རྟོག་པ་རེ་ལ་དྲན་པ་རེས་ཟིན་པའང་དཀའ། དེས་ན་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་བསྟེན། ཉིན་པར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་མི་གནོད་པར་གྱུར་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་བློ་འདས་སུ་མཐོང་། འཇིག་རྟེན་བློས་ཐེངས་གཞན་ལ་ཕྲག་མི་དོག་མངོན་ཤེས་སོགས་དུ་མའི་ཡོན་ཏན་འཆར་རྗེས་ཐོབ་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་འཆར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་རེ་དོགས་ད
Chinese
那就是安住于认识平等性的状态中，毫不费力。第八十讲法。 殊胜的离戏是：断除对外内一切法的执着，了知显现为自心。心和显现没有自性，远离所缘对境，如虚空般安乐坦然地证悟。以前在显现上不安乐，在觉性上安乐，修持在觉性上进行。这里了知显现为心，了知心为空性，显现能了悟空性，以空性为修行的主要，在空性上断除执着，因此一切法没有自性或不成立，对于现在的显现原封不动，这有点不安乐。认为这个显现是无根的错觉。在这种情况下，白天不断地禅修，晚上在梦中执持，会产生许多错觉和证悟。这些产生也是因为睡眠使记忆减弱的缘故。在被强烈的外境扰乱的时候，也会稍微进入后得。如果以上这些修行的苗芽没有变成无主的状态，就会一直不分离。不要让记忆没有连续性，稍微依靠记忆，记忆很重要。离戏和平等性由记忆来区分。离戏和轮回涅槃之间，只有忆念和不忆念的差别。窍诀的 主要就是忆念。如果不对任何显现产生执着，那么即使生起强烈的嗔恨也是自性空的。如果不认识自性而产生执着，虽然看起来没有烦恼和分别念，但那是无明。如果它不与认识自性分离，虽然烦恼的显现没有间断，但也不需要断除和取舍，作为它的标志，不会产生从任何显现之外去寻找空性的念头。在清净分别念之后，觉性的显现清澈明亮，如果不能恒常处于那种状态，就要依靠忆念，长时间地用一个忆念抓住一个分别念也很困难。因此，要不断地依止忆念。如果白天不受外缘的损害，就叫做证悟了殊胜的离戏。也就是证悟了心的自性远离生灭，视其为超离了思维。世间的心在其他时候不会嫉妒，会显现神通等许多功德，后得的显现如幻，证悟菩提心的自性，时而疑惑。
English
That is to abide effortlessly in the state of recognizing equality. The eightieth Dharma talk. The great freedom from elaboration is: cutting off clinging to all external and internal dharmas, and knowing appearances as one's own mind. Mind and appearances have no self-nature, are free from objects of focus, and are easily realized as being like the center of the sky. Previously, one was not comfortable with appearances, but comfortable with awareness, and practice was done with awareness. Here, appearances are known as mind, mind is known as emptiness, appearances are understood as emptiness, emptiness is the main focus of meditation, and clinging is cut off in emptiness, so all dharmas are without self-nature or unestablished. This present appearance, without any loss, is somewhat uncomfortable. It is believed that this appearance is a groundless illusion. In this case, one constantly meditates during the day and holds onto dreams at night, and many confusions and realizations arise. These arise because sleep weakens memory. Even when disturbed by strong external conditions, one may slightly enter into subsequent awareness. If these sprouts of meditation do not become ownerless, they will always be inseparable. Do not let memory be without continuity, and rely slightly on memory, as memory is important. Freedom from elaboration and equality are distinguished by memory. Between freedom from elaboration and samsara and nirvana, there is only the difference between remembering and not remembering. The main point of the instructions is memory. If one does not cling to whatever arises, then even strong anger is self-empty. If one does not recognize the nature and clings, although it seems that there are no afflictions and thoughts, it is ignorance. If it is not separated from recognizing the nature, although the appearance of afflictions is continuous, there is no need to reject or accept it. As a sign of this, the mind does not arise to seek emptiness separately from whatever arises. After purifying thoughts, the appearance of awareness is clear and bright. If one cannot always be in that state, one must rely on memory. It is difficult to hold onto a thought with a memory for a long time. Therefore, one should constantly rely on memory. If one is not harmed by the conditions of the day, it is called realizing great freedom from elaboration. That is, realizing that the nature of mind is free from arising and ceasing, and seeing it as beyond thought. The worldly mind will not be jealous at other times, and many qualities such as clairvoyance will appear. The appearance of subsequent attainment is illusory, realizing the nature of the mind of enlightenment, sometimes doubting.