Tibetan
ང་བྲལ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་ཆོད། མཐོང་སྤང་ བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་སྤངས་འཁོར་བར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་སྨོན་ལམ་དབང་གིས་མ་གཏོགས་སྲིད་པར་ལས་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་ན་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་མཐོང་ཞིང་རྩལ་རྫོགས་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྩེ་གཅིག་དང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཡིན། འདིར་ཡང་ཞེན་པ་གསུམ་བཏང་སྟེ་དབེན་པ་དང་འདག་སྦྱར་དགོན་པ་བསྟེན་པ་དང་སྨྲ་བཅད་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་གྱ་གཅིག་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་རོ་གཅིག་ནི། སྔར་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའམ་སྟོང་ཐོག་ཏུ་བདེ། གང་ཤར་གྱི་རྣམ་རྟོག་སོ་མའམ་སྣང་ཐོག་ཏུ་ཅུང་མི་བདེ་བ་དེ་དག་ནས་འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་འདྲེས་ཞེས་པ་དེ་ཡོང་བ་ཡིན། དེའི་དོན་ཡང་མ་འགགས་པའི་སྣང་བ་སོ་མ་འདི་ལ་སྣང་བར་འཛིན་པའི་དངོས་འཛིན་ཀྱང་མེད། སྟོང་པར་ཞེན་པའི་སྟོང་ཞེན་ཀྱང་མེད། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་རང་གི་བློས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ་པའམ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མ་གྲུབ། བློས་གཞལ་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་སྣང་མི་སྣང་སྟོང་མི་སྟོང་སྣང་ དམིགས་སྟོང་པ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སོགས་མདོར་ན་བདེ་སྡུག་སོགས་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་མི་དད་པར་དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་རོ་གཅིག་པར་རྟོགས་ཏེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར། གང་ཤར་གྱི་སྣང་བ་སོ་མ་རྟོག་པ་སོ་མ་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་བྲལ། རང་རིག་རང་གསལ་རྩོལ་མེད་ཡང་དག་གི་དྲན་པས་སེམས་དང་དྲན་པ་སྣང་བ་གསུམ་མེ་དང་ཚ་བ་བཞན་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་མངོན་དུ་གྱུར་སྣང་ཐོག་ཏུའང་བདེ་བ་ནི་རོ་གཅིག་གི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ། དེ་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་འདྲེས་ཐམས་ཅད་གཉུག་མའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་སྟོང་མི་སྟོང་མེད་པར་གང་ཤར་གྱི་ཤེས་པ་སོ་མ་དེ་ཀས་ཆོག །ཆོས་སུ་རྟོགས། སྣང་སྟོང་གང་རུང་རེའི་ཐོག་ཏུ་ཡང་ལམ་གྱི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཚང་བར་རྟོགས་ཀྱང་ལུས་སྣང་སེམས་གསུམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་རེས་སེམས་སུ་ངེས་པ་ཙུག་ཡོང་། དེར་མྱོང་རྒྱུ་དང་འཛིན་པའི་ངེས་ཤེས་ཅུང་ཟད་ཡོད། རྗེས་ཤེས་སུ་ས་སོགས་སྲ་འཐས་ཅན་དུ་སྣང་བ་དང་ཡུལ་རྐྱེན་དྲག་པོས་དཀྲུགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་ལ་དགེ་སྦྱོར་དུ་མི་བདེ་བ་དང་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་དུ་མ་རེ་ཡོད་པ་དང་ཆོས་བྱེད་པ་ལ་ངོ་ལྐོག་ཅུང་མི་ཐུབ་པ་འདྲ་བའང་འབྱུང་། རྗེས་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་ཞིང་རྨི་ལམ་ན་ཡང་འཁྲུལ་པ་དང་འཛིན་པ་དུ་མ་རེ་འབྱུང་། རེས་ལུས་སྣང་སེམས་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཉམས་ཀྱང་འབྱུང་། རྒྱུ་འབྲས་ལ་རྩི་འཇོག་དང་མོས་གུས་སྙིང་རྗེ་ཆུང་བ་འདྲ་ཡང་སྲིད་པས་དེར་མ་སོང་བར་བྱ། ཆོས་ཐུན་གྱ་གཉིས་པའོ།། ༈ །།རོ་གཅིག་འབྲིང་ནི་སྔར་གྱི་མྱོང་བ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པའི་ཆ་གཅིག་འདྲེ་བས་དེ་དག་ནས་བེམ་པོ་ཕྱིར་མ་ལུས། རིག་པ་ནང་དུ་མ་ལུས་སྣང་སེམས་ཟུང་འཇུག་གཅིག་ཏུ་ཀྲོང་ངེ་བ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་རྦད་ཀྱིས་ཆོད། འཛིན་པ་དེའང་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ལས་འདིར་གཟུང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་གཉུག་མ་རང་གསལ་དུ་ཤར་བས་དེ་མེད་ཙ་ན་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་བྲལ། འཛིན་པ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་བའི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་གྲོགས་སུ་ ཐམས་ཅད་འཆར། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་རྣམས་མི་རྟོག་པར་འཆར་བས་གཟུང་འཛིན་དེ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར། རོ་གཅིག་ཆུང་ངུ་དང་ཟུང་འཇུག་གི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་མྱོང་བ་བརྟན་དུ་སོང་བ་ཡིན། ལུས་སྣང་སེམས་གསུམ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ཉམས་འབྱུང་། རྗེས་ཤེས་དང་རྨི་ལམ་ཡང་སྔར་བས་འཁྲུལ་པ་ཆུང་ཞིང་ཨ་འཐས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡང་ཆེར་མི་ཡོང་། འོན་ཀྱང་རྨི་ལམ་མམ་དུས་གཞན་དུ་ཡང་རུང་ཡང་དག་གི་དྲན་པས་ཡེངས་མ་ཡེངས་སུ་འཛིན་པའི་གཉིས་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བྱ་བ་ཡད་ཡུད་ཡོང་བ་ཡིན། གཟུང་དྲན་དང་ཡང་དག་གི་དྲན་པའི་ཁྱད་པར་ཡེངས་དུས་སུ་ཡེངས་འདུག་སྙམ་པའི་རྗེས་ལ་དགེ་སྦྱོར་རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་ཡེར་ཡོང་བ་དེ་གཟུང་དྲན་ཡིན་ཞིང་སྔར་འཛིན་པ་ཞུགས་པའི་རྟགས་ཡིན། རྟོག་འཛིན་དེ་མེད་པར་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ཉམས་ལེན་གྱི་སྟེང་དུ་ཡེར་ཡོང་བ་དེ་རྟོགས་ཆོས་ཡང་དག་གི་དྲན་པ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་སྔར་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་མ་ཟིན་ཀྱང་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་པའི་རྟགས་ཡིན། ཆོས་ཐུན་གྱ་གསུམ་པའོ།། ༈ །།རོ་གཅིག་ ཆེན་པོ་ནི། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་རྟོགས། སྣང་སེམས་གཅིག་ཏུ་ངེས་ཤིང་སྔར་གྱི་དེ་ཀ་མྱོང་བ་བརྟན་དུ་སོང་ནས་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་འདི་ལ་བདེན་འཛིན་དག་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིན་མཚན་འཁོར་མར་འབྱུང་། མི་རྟོག་པའི་འཆར་སྒོ་གསལ་ཙམ་གྱི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པའི་མྱོང་ཚོར་ཅུང་ཟད་རེ་འབྱུང་། འཛིན་མེད་ཀྱི་གསལ་སྣང་མི་འགགས། རེས་འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པ་སྣང་ཚད་རྟོགས་པ་དེའི་ངོ་བོར་ཤར་ནས་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རྒྱུན་ཆད། ངོས་འཛིན་མེད་པའི་རྗེས་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཙམ་
Chinese
断除我执的根本。断除见断八十二惑，除了以愿力，否则不以业力转生于轮回，即是见到离戏的体性，功德圆满，生起功德。 专注与离戏的差别在于是否证悟分别念为法身。在此也要舍弃三种贪执，依止寂静处和闭关处，禁语。这是第一百零一次法会。 接下来是第三个“一味”。之前在离戏的时候，一切法都没有自性，或者安乐于空性之中。无论生起什么分别念，或者在显现上稍微不舒服，都会产生轮回和涅槃二者混杂的说法。其含义是，对于这个未断绝的显现，也没有执着显现的实执，也没有执着空性的空执。将外境的显现观修为空性，或者任何二元显现的法都不成立。不仅仅是用意识衡量，而是显现与不显现，空与不空，显现，所缘，空性，生起次第，圆满次第，世俗谛，胜义谛，轮回和涅槃等等，总之，所有包含苦乐等二元对立的法，都证悟为无有差别，无二双运一味，从而生起俱生智。对于任何生起的显现和分别念，都没有扬弃和建立。以自明自显，无勤作，真实的忆念，使心和忆念，显现三者如火和热一样，因果的缘起显现，在显现上也感到安乐，这就是一味瑜伽。其中又分为小、中、大三种。第一种是：显空无别融合，一切都证悟为本来的自性，没有空与不空，仅仅是任何生起的原始觉性就足够了。证悟为法。在任何一个显现或空性的基础上，也证悟到具备了所有道的法，但是身、显现、心三者无法区分，有时会确定为心。在那里，会有少许体验和执着的确定。 在后得位中，会显现出土地等坚硬的事物，并且由于外境的强烈扰动，对于六识的显现，在行善时会感到不舒服，并且会有许多能取所取的显现，在修行时，似乎也无法完全隐藏自己的真实想法。
English
Cut off the root of clinging to self. Abandoning the eighty-two obscurations to be abandoned by seeing, one will not return to samsara. Unless by the power of aspiration, one will not be born into existence by the power of karma. Then one will see the nature of freedom from elaboration, and it is said that qualities are perfected and virtues are born. The difference between one-pointedness and freedom from elaboration is whether or not conceptual thoughts are realized as the Dharmakaya. Here, too, one should abandon the three attachments, rely on solitary places and hermitages, and observe silence. This is the one hundred and first Dharma session. Next is the third, "One Taste." Previously, in the context of freedom from elaboration, all dharmas were comfortable in emptiness or without inherent existence. Whatever fresh conceptual thoughts arose, or whatever was slightly uncomfortable in appearance, that is where the saying "mingling of samsara and nirvana" comes from. Its meaning is that in this unceasing fresh appearance, there is no clinging to appearance as real, nor is there clinging to emptiness as emptiness. Meditating on this external appearance as being without inherent existence by one's own mind, or any dharma that appears as dual is not established. It is not merely measured by the mind, but appearance and non-appearance, emptiness and non-emptiness, appearance, object of focus, emptiness, generation stage, completion stage, conventional truth, ultimate truth, samsara and nirvana, etc., in short, all phenomena that include dualities such as happiness and suffering, are realized as being non-different, indivisible, and of one taste in union, and thus the co-emergent wisdom arises. For any fresh appearance or fresh thought, there is no affirmation or negation. With self-awareness, self-illumination, effortless, and authentic mindfulness, the three of mind, mindfulness, and appearance are like fire and heat, and the interdependence of cause and effect becomes manifest. Even in appearance, comfort is called the yoga of one taste. It has three levels: small, medium, and large. The first is: appearance and emptiness are mixed indivisibly, and everything is realized as the original nature. There is no emptiness or non-emptiness, and just the fresh awareness that arises is enough. Realize it as Dharma. On either appearance or emptiness, one also realizes that all the dharmas of the path are complete, but the three of body, appearance, and mind cannot be distinguished, and sometimes it is determined as mind. There, there is a little certainty of experience and grasping. In the subsequent cognition, earth and other solid things appear, and due to the strong disturbance of external conditions, one feels uncomfortable practicing virtue with the appearance of the six consciousnesses, and there are many appearances of grasper and grasped, and it seems that one cannot completely hide one's true thoughts when practicing Dharma.
Chinese
之后显现如幻，即使在梦中也会出现许多错乱和执着。有时也会出现身、显、心三者无别的体验。对因果的重视和恭敬、慈悲似乎会减小，所以不要那样。第八十二讲。 中等“一味”是由于以前的体验、定解的执着部分混杂，所以从那些之中，物质没有完全出去，觉性没有完全进入，显现和心识融为一体，执取和能取的根本彻底断绝。那个执着也是依靠对境而产生，但在这里，所取对境全部显现为本初自明，因为没有了那个，所以脱离了能执的意识。执着在对境上显现的意识，作为一种助伴，一切都显现。色等对境不分别地显现，所以能取所取就在对境上显现。小“一味”和双运的体性没有差别，只是体验更加稳固了。身、显、心三者融为一体的体验产生。后得和梦境也比以前错乱减少，强烈的执着也不会太有。然而，在梦中或者其他时候，通过正确的忆念，对于是否散乱而执着的二取显现，会有如幻的事情发生。能取忆念和正确的忆念的区别是，散乱时，在想着“正在散乱”之后，善行在相续中突然出现，那是能取忆念，是以前执着进入的征兆。没有分别执着，仅仅通过忆念就在修行上突然出现，那是证悟之法，是正确的忆念，虽然以前没有被定解抓住，但却是执着没有进入的征兆。第八十三讲。 大“一味”是：将显现、有无轮回涅槃的一切法，证悟为无生中平等性之状态。显现和心识确定为一体，以前的那个体验更加稳固，因为显现没有停止，所以对这个的实执清净，无二的证悟日夜不断产生。在不分别的显现门中，对于不确定的体验会稍微有一些感受。无执着的明亮显现不会停止。有时轮回涅槃等一切显现都显现为证悟的体性，二取执着断绝。只是没有识别的后得显现如幻而已。
English
Afterward, appearances are like illusions, and even in dreams, many confusions and attachments arise. Sometimes, the experience of the inseparability of body, appearance, and mind arises. Respect for cause and effect, devotion, and compassion seem to diminish, so do not let that happen. Eighty-second teaching session. The intermediate "One Taste" is due to the mixing of the attachment portion of previous experiences and definite understanding, so from those, matter is not completely gone out, awareness is not completely entered, appearance and mind merge into one, and the root of grasping and the grasped is completely severed. That attachment also arises depending on the object, but here, all the objects of grasping appear as primordially self-luminous, and because that is absent, it is separated from the consciousness of the grasper. The consciousness of attachment appearing on the object, as a kind of companion, everything appears. Forms and other objects appear non-conceptually, so the grasped and the grasper appear on the object. The small "One Taste" and the nature of union are no different, but the experience has become more stable. The experience of the three, body, appearance, and mind, merging into one arises. Subsequent cognition and dreams also have less confusion than before, and strong attachment will not be too much. However, in dreams or at other times, through correct mindfulness, the dualistic appearance of attachment to whether one is distracted or not will occur like an illusion. The difference between grasping mindfulness and correct mindfulness is that when distracted, after thinking "I am being distracted," virtuous actions suddenly arise in the continuum, that is grasping mindfulness, and it is a sign that previous attachment has entered. Without conceptual attachment, merely through mindfulness, it suddenly arises in practice, that is the Dharma of realization, it is called correct mindfulness, although it was not previously grasped by definite understanding, it is a sign that attachment has not entered. Eighty-third teaching session. The great "One Taste" is: realizing all phenomena of appearance, existence, samsara, and nirvana as the state of equality in unbornness. Appearance and mind are determined as one, and that previous experience becomes more stable, because appearance has not stopped, so the clinging to reality is purified, and the non-dual realization arises day and night continuously. In the door of non-conceptual appearance, there will be some slight feelings for uncertain experiences. The clear appearance without attachment will not stop. Sometimes all appearances such as samsara and nirvana appear as the nature of realization, and dualistic attachment is cut off. It is only the subsequent appearance without recognition that is like an illusion.